Blog archief


4 MEI

05-05-2022

lachen naar het vogeltje was niet gepast

Tijdens een inzet voor het VST, passeerde het volgende: “Hé Rianne, mag ik jou wat vragen, zou jij misschien willen deelnemen aan het Erecouloir op de Dam?” Nog voordat mijn antwoord was geven was de vraag al gesteld en daaropvolgend ook het antwoord: “ja, natuurlijk”. Met in gedachte gelijk een vraag van mij want waarop had ik eigenlijk ja gezegd? Daarna snel terugschakelen naar hetgeen wij mee bezig waren, namelijk naar het zoeken van een vermist persoon. dus het antwoord kwam pas later via een app. Kort samengevat zouden er voorafgaande aan een evenement op 04 mei twee bijeenkomsten komen.

Voorts was het de bedoeling om bij de eerste, snel naderende, bijeenkomst het Veteranen tenue en de bijkomstige accessoires te laten keuren. Oeps, die waren er nog helemaal niet. (Medailles lagen nog ergen in een doosje, zoals ze uit Libanon waren meegenomen en een pak + bijpassende schoenen hing ook niet in de kast tussen de jurken). Vraag mij niet hoe, maar voor de tweede bijeenkomst, waarbij alles geïnspecteerd moest worden, lukte het om in een tenue met accessoires te verschijnen. Dit door/met medewerking van Rick Moorman’s House of Men, Van Wilik en schoenwinkel Van Veen.

Zodoende kwam ik strak in pak, met de medailles en draaginsigne Nobel prijs voor de Vrede, aan bij de 2e bijeenkomst waar driftig de nieuwe richtlijnen voor het exerceren werden bijgeschaafd. Niet echt fijn met nieuwe schoenen aan.

voor de groepsfoto mocht er dan weer wel een glimlach worden getrokken

Het uur U.

In de vroege uurtje eerst naar het Haarhuis. Zij zorgde er voor dat mijn haar in een (verplichte) prachtige knot werd gezet. Een knot die, ondanks het vele malen opzetten van de baret, de gehele dag netjes bleef zitten!

Daarna bracht Marion mij in haar cabrio tot aan de voordeur van het verzamelpunt op het MEA (Marine Etablissement Amsterdam). Na nog wat exerceren, laatste inspectie van het tenue en een ‘blauwe hap‘ was het tijd om onder politie-escorte naar de Dam af te reizen. (Tussen het MEA en de Damrak werden speciaal voor ons alle kruispunten afgezet, wat mij ertoe aanzette om koninklijk te wuiven naar de nieuwsgierige mensen langs de route).

Op de Damrak aangekomen was het afmarcheren naar de Dam. Dit verliep niet 100% procent vlekkeloos, mede door diverse obstakels, aanwezige toeristen en niet nader te benoemen gespuis in de Warmoesstraat. Tijdens de laatste meters marcheren naar mijn plekje op de Dam zag ik nog een glimp van mijn schoonzus Marloes en schoonmoeder. (Zij zaten op een gereserveerde plek voor genodigden).

En daar sta je dan, op een bijna onzichtbare markering, even voor 18:30 uur, te staan. Omdat je absoluut niet mag bewegen en je volgens het protocol ook niet mag kijken richtte ik mijn blik op een uithangbord recht voor mij. Om precies te zijn: De H van hotel. Zodoende zag ik dus helemaal niets van de hoogwaardigheidsbekleders die mij passeerde dan wel vlak voor mij stonden. (Let wel, Here Majesteit stond zowat op mijn tenen).

Onder het rode pijltje (P.s. zit Rutte weer met zijn mobieltje te spelen?!)

Maar hoe fanatiek ik ook mag zijn, ik hield het 100% stilstaan door de reuma en artrose niet vol, het lichaam vroeg om een ietsie pietsie beweging. En dat deed ik dan ook noodgedwongen stiekem. (Zo stiekem dat iedereen het zag…).

En dan sta je daar om 21:30 uur nog te staan! Iedereen is zo’n beetje weg en de organisatie is ondertussen zachtjesaan de spullen aan het opruimen. Je werd nog net niet door de plaatselijke stratenveger van het plein geveegd. Wat was ik blij dat er eindelijk een commando kwam om af te marcheren. Het verbaasde mij eigenlijk dat ik überhaupt nog in beweging kon komen. Bij de bus aangekomen nog even afscheid genomen en vervolgens naar Ama & Marloes in het Krasnapolsky.

Na een welverdiend patatje op de Damrak voldaan en trots weer huiswaarts.

Resumé:
Natuurlijk ben ik trots om dit eenmaal te hebben mogen doen en meemaken. Alleen was de deceptie groot na het verlaten van de Dam. Het leven ging gewoon weer verder en het leek alsof er geen dodenherdenking was geweest. (Het winkelende plebs duwde mij zowat uit mij schoenen en keek verbaasd naar mijn outfit. Het hele 4 mei gevoel was plotsklaps helemaal weg).

Opmaak medailles, schoenen en patat werden verzorgd door Ama (❤).


The Rolling Stones (part 01)

14-06-2022

Wat een verdriet mensen, Daniël heeft zeker een heel uur onafgebroken tranen met tuiten gehuild. En terecht!!

Wat er aan vooraf ging:

We gaan eerst terug naar 1982, het jaar dat ik voor 6 maanden mijn dienstplicht in Libanon mocht vervullen. Reeds in de eerste maand van mijn verblijf daar, maart om precies te zijn, kondigde de Stones een tournee aan in Europa. Puntje bij het paaltje lukt het mij om via allemaal omwegen en hulp van maatje Drenth bij het concert in de Kuip aanwezig te zijn. (Vanuit een oorlogsgebied in Libanon ✈ naar de Kuip in Rotterdam, en weer terug. Wie kan dat vertellen?).

En dan gebeurd het 40 jaar na dato opnieuw, de Stones komen weer naar Nederland. Wederom in maart een aankondiging voor een tournee, maar wat nu, de kaartjes zijn extreem duur! En wat te doen met de kinderen die altijd beloofd zijn dit spektakel een keer mee te mogen maken? Hoofdbrekers… Maar daar kwam Ama met het verlossende antwoord: “Rianne, jij mag alvast voor jouw verjaardag naar de Stones en wie er van de kinderen mee wil, mag ook mee”.

Een paar weken later lukte het Sophie om 7 veldkaarten te bemachtigen. In blijde verwachting werd het aftellen tot 13 juni.

die vetrol geeft anders wel een mooi effect met de golven

Vanaf die dag gingen de kids druk in de weer om Stones shirtjes, caps en ander spul te bemachtigen. Zelf had ik mijn tour-shirtje van 1982 nog en via Bol.com kwamen daar nog een paar leuke Stones oorbellen bij. En dan onze kleine Daniël, die wilde de hele dag alleen maar muziek van de Stones horen om luid mee te kunnen zingen tijdens het concert. 🎸🎵(En zijn aller, aller grootste favoriet is al jaren “Out of Time”. Even onthouden).

En toen was het 13 juni. Niet dat iedereen het er mee eens was, want wie snap er nu dat ik uren van te voren aanwezig wil zijn. Het doel was gesteld op 🕝en zo geschiedde. Eenmaal ter plaatse genoten zij net zo hard mee met de reeds aanwezige fans. De tijd werd gedood met lekker kletsen, een broodje braadworst en kijken naar uitgedoste personen.

En voordat wij het wisten was het half vijf. Iedereen ging staan en schoof langzaam naar de toegangspoortjes. Wij hadden op dat moment slecht een rijtje of 5 aan fans voor ons staan. 17:15 uur : het fouilleren en de kaartcontrole ging van start. In de hectiek op elkaar lettende toch proberen om zo snel mogelijk binnen te geraken. Trappen op, een overloop passeren, de poort naar het veld in zicht, rennen, rennen. Daniël vloog min of meer naar voren en boem was ho. Er was maar een ding belangrijk, zo ver mogelijk naar voren en staan blijven op het veroverde stukje grond.

Foto: Ben Houdijk (Sophie met bandana, Ik met Daniël aan de hand in spijker-outfit)

En daar stonden wij dan, voor veldkaarten op een absolute droomplek. Met slechts een handje vol mensen voor ons stonden wij vooraan bij de hekken van het veld. Wat zou het zijn geweest, 25 tot maximaal 30 meter van het kleine podium waar Mick af en toe zal verschijnen?!

“De teleurstelling komt binnen” (Wij bij rode pijl)

En toen uit het niets was daar die man, die man die omriep dat Mick Jagger corona verschijnselen had. Die vertelde dat het concert werd gecanceld. 😞
Het drong helemaal niet tot mij door, was meer met het verdriet van de kinderen bezig. Ik had de Stones immers al vele malen gezien maar voor de kids was het een première, zij waren echt in shock. Vooral Daniël 😭, die was zo overstuur geworden!

Gedesillusioneerd zaten wij langs een van de landingsbanen bij Schiphol. De kinderen kregen nog wel een hamburger weg, ik geen hap. 💔


Veteranendag

26-06-2022

Voetjes naast het bed, in de oogjes wrijven en exact met zonsopkomst de Nederlandse – en de Veteranenvlag gehesen. (Twee aan de zijkant van de woning en één aan de voorkant).

Na twee jaar corona wel toe aan dit geweldige feestje. En deze dag eens niet in het oude Libanon kloffie maar in een nieuwe outfit van en voor het VST. Zij mochten voor het eerst meelopen in het defilé en dat ook nog eens met ruim 150 vrijwilligers. Wel voor het eerst zonder gezinnetje naar het Malieveld want Daniël moest voor zijn zwemdiploma B afzwemmen. Sebastiaan had daardoor alle aandacht van mij en vond dat helemaal niet erg.

De eerste kraam die bezocht moest worden was van mede Unifiller Jaco, om na al die jaren van kwijlen eindelijk de felbegeerde ring om een van de vingers te schuiven. (“Rianne, dit is voor die ring die je al zolang wil hebben”. En deze zijn voor jou lieve Sophie: 💋❤️💋).

De hele dag was gevuld met het weerzien van maatjes uit lang vervlogen tijden. Het meest bijzonder en hartverwarmende moment was wel het zien van Ben Manuputty. Nu hij in Brazilië is gaan wonen zien wij elkaar nog zelden dus dat wij nu in elkaars armen vlogen in Den Haag was niet zo verwonderlijk. Hij heeft een speciaal plekje in mijn hart, ken hem al vanaf mijn tienerjaren en is sinds jaren een soort van rode draad in het leven.

En nu naar het defilé. 150 vrijwilligers keurig in rijtjes van drie marcherend langs de Koning, Marco Kroon en die kwal van een R…e. Had ik die eerste twee onlangs niet van nabij gezien/ontmoet? Nu is het les één dat je er op bedacht moet zijn dat de NOS live verslag doet, dus geen domme dingen doen. Toen ik gisteren de beelden terugkeek klopte het inderdaad wat mijn nichtje had gezien: een blonde deerne brak bijna haar nek over een tramrail. En dat vlak voor Hare Majesteit. (Wijzer dan dit zal ik jullie niet maken). Verder was het een rondje binnenstad met veel kippenvel. Het is wat als er honderden mensen zich de blaren op de handen klappen voor jou!

Hé Rianne, wil jij samen met mij op de foto? Natuurlijk wilde ik dit wel, je zegt sowieso geen nee tegen de bazin van het 4 & 5 mei comité. Gezicht in de plooi, formeel blijven en vooral niet te amicaal doen. Althans, zo dacht ik mij te moeten opstellen. De foto’s vertellen een ander verhaal.

Einde Veteranendag op het Malieveld, door naar hetzelfde feestje maar dan in Zoetermeer. Oké, het regende pijpenstelen, dat maakte het er niet vrolijker op en het rondje door Zoetermeer in de affuit van een YP408 werd een heel erg nat tochtje. Moet kunnen voor een Veteraan en lid van het VST. En dan vraagt de burgemeester nog of ik reserve kleding bij mij heb 🤔.

Maar dat ik tot twee maal toe tot op het bot op mijn ziel werd getrapt was een ander dingetje. Weg feestgevoel Zoetermeer.


The Rolling Stones (Part 02)

08-07-2022

Sneller dan verwacht zaten wij tussen dezelfde hekken als op 13 juni. (Het asfalt voelde deze keer iets minder hard aan door de meegebrachte oude kussentjes). Het extra half uurtje 🕑 eerder van huis leverde ons een beter plekje in de wachtrij op. Net als de afgelopen keer hadden wij leuk contact met andere fans en meer voorbereid op wat er komen ging durfden enkele onder ons wat vaker uit de rij te glippen. Was het niet om de benen te strekken dan was het wel een toiletbezoek.

Langzaam kwam de euforie terug die bruut was weggerukt. Het geloof dat het echt door ging kwam pas bij de eerste klanken uit de speakers.

Half vijf kwamen de kriebels weer, ging iedereen opstaan en namen hun plekje in voor de toegangspoortjes. En natuurlijk, dat hadden Daniël en ik weer, de scanner van de beveiligingsbeambte ging stuk. Terwijl om mij heen de mensen richting de trappen renden stonden Daniël ik daar nog te staan. Het leken wel wel uren die ene minuut. Niet veel later ging vlogen wij door de hekken, over de trappen, door de weet ik veel en de poort naar het veld. Rennen, rennen en sta stil. Stonden wij toch nota bene precies op dezelfde plek!

Nog geen 17:15 uur, nog maar drieënhalf uur voor zij zouden beginnen. Drieënhalf uur angst voor een figuur die iets over corona gaat vertellen, en toen… Hé Marloes, daar staat meneer John, in de Golden Circle en hij zwaait naar jou. Niet veel later stond John uit Londen gezellig bij ons. En wat had John toevallig nog over? Juist, een kaartje voor de Golden Circle. En wie kreeg dit kaartje? En wie stootte haar hooft aan het dak van de Arena van blijdschap? Juist, ikke. (Tot 15 minuten voor aanvang Stones lukte het om bij mijn gezinnetje te blijven, toen was het geduld op riep mijn brein alleen maar Go Go Go. Iedereen gunde het mij, dus pakken die eenmalige kans om zó dichtbij te komen.

Zo dichtbij dus! (Jammer van de korrelige IPhone foto. You can’t always get wat you want. Letterlijk en figuurlijk )

Tweeënhalf uur verder:
Meer dan voldaan, genoten voor 10.000 anderen. Helemaal uit mijn bol gegaan en mega dichtbij Mick en Ronnie gestaan. (Kreeg nog een knipgoog van de eerste😍). En niks oudjes, wat een passie en drive om al die fans te entertainen. Veel concerten mogen meemaken en deze haalt een hoge score op mijn favorietenlijst. (Malieveld staat nog steeds op 1).

En de kids? Nou, die genoten net zo hard, mogelijk nog harden en voor Daniël was het zijn meest indrukwekkende happening in zijn leventje. Hij kwam zelfs met zijn stem boven Mick uit toen “Out of Time” werd gespeeld. En ja, zo hard hadden zij nog nooit een band horen spelen. Eerlijk gezegd wist ik het wel, maar dat het zó hard was, was ik vergeten. Wat ontzettend gaaf was dat! Iedere bas toon gaf letterlijk een soort van druk op je borstkas. En die piep in de oren zal vast wel met Kerst verdwenen zijn.

08-08-2022
EN YES!! Vandaag een speciale bezorging aan de deur. Ben één van de 500 gelukkigen die een speciale gift van Ronnie heeft gekregen!! (Zag even na het concert in een flits iets in het beeldscherm van de telefoon verschijnen. Direct gereageerd en vervolgens was het zoiets van: wie het eerst komt wie het eerst maalt). En vandaag bleek ik een van de uitverkorene. Mens, wat een topjaar is dit!


Tussen maart 2015 en december 2022 werden 680 blogs en dagboeken geschreven. Deze zijn om privé redenen elders opgeslagen en kommen desgevraagd en onder voorwaarden beschikbaar in PDF.

%d bloggers liken dit: