40 jaar later

(Plekje voor groepsfoto)

Afgelopen maand was het 40 jaar geleden dat wij uit Libanon terug kwamen. Een goede reden voor een compagnies reünie. Net als in 2018 ging dit plaatsvinden op het Museumpark Historische Collecties Logistieke Dienst, in MFR “De Palmpit”. Dit soort reünies liggen mij trouwens het beste. Niet zo groots, kleinschalig dus veel meer tijd voor de mensen die er echt toe doen. Drie maal raden wie, 10 seconden nadat een van de initiatiefnemers het animo polste op Facebook, met een vette ‘ja’ reageerde 😀?

Zaterdag de 8e oktober was het dan zover, met wel een grote domper dat Saskia door ziekte niet mee kon. Maar deze keer wel een primeur, een weekje eerder was in overleg besloten om voor het eerst het diorama mee te nemen. Zie: https://wordpress.com/post/unifildiorama.com/1700

Heen nog onvolwassen jochies, terug als volwassen mannen en nu een verzameling trotse veteranen waarvan sommige al met pensioen zijn.

Eerst het weerzien met de reeds aanwezige maatjes. Sommige die altijd van de partij zijn en anderen die wat minder fanatiek zijn. Maar deze keer waren er best veel van het 3e peloton die er alle voorgaande reünies niet bij zijn geweest, waaronder maatje Adrie. Adrie die ergens in 1982 in het weekeindverlof bij mij logeerde. Samen gingen wij stappen in de Marathon en eten bij de chinees. Wij waren het allebei niet vergeten.

Na een kort welkomstwoord van Hans van Lent (Hij kan het ‘dus wel’ kort houden) volgde een heerlijke lunch. Daarna naar buiten alwaar een heerlijk najaar zonnetje op de vele kale kopjes scheen. Eerst in het gelid om hen die ons reeds ontvallen zijn te groeten en te eren. Daarna mochten de (kunst) gebitjes ontbloot worden voor een groepsfoto.

Tja, ik had het diorama meegenomen en uit angst voor grijpgrage handjes bleef ik daar maar naast zitten. Hierdoor was het een paar uurtjes niet mogelijk om bij te kletsen. Hetgeen overigens anderen niet belette om naast het bekijken van al dit moois even met mij een woordje te wisselen. Voordat je het doorhebt sta je in de rij voor de Blauwe Hap. Satévlees, rijst, boontjes, kroepoek en vooral heleboel sambal!

Nog even natafelend met Pierre, Adrie, de eega’s en Willem nam de een na de ander afscheid met een ferme handdruk en een dikke knuffel. Adrie sprak bij zijn vertrek de nu al legendarische woorden uit: “tot over 3 jaar”. Als allerlaatste gasten van de reunie bleven Willem en ik over. Een fijn en warm gesprek volgde. Willem was in Libanon een meerdere van mij en wie mij kent weet dat destijds (onder)officieren en ene soldaat Volkering niet altijd goed door één deur konden. Maar nu? Nu is Willem een maatje++ geworden. Wat een fijne lieve man.

Arie, Rob en Hans bedankt voor het organiseren van deze geweldige dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: