Woeste Hoek

Het is sinds de metingen niet eerder zo koud fris geweest op een 18e september. Echt waar, sla de berichtgeving er maar op na. Het was ronduit onstuimige, met de nadruk op nat, heel nat. Echt een dag om lekker bij de openhaard te blijven zitten. Het liep even anders.

Windvlagen, slagregen, aquaplaning en zondagsrijders maakte ons ritje naar De Hoek een beproeving. Eenmaal op de door Tom Tom aangewezen parkeerplaats aangekomen restte ons nog een pad door de duinen naar het strand.

En precies zoals de weergoden het graag zagen kwamen wij doorweekt bij de man-cave surfschool aan. Mij al nestelend bij een straalkacheltje zag en hoorde ik de instructeur de groep ‘buiten’ uitleg geven over het vertier in de aankomende 3 uur. Zandboarden, Bodyboarden of Surfboarden. Tussendoor zette ik iets op de toog terug wat voor koffie door moest gaan. Even later liepen Daniël en Saskia dapper naar een hoge duinrug. Roetsj, daar gingen zij al zittend op het board naar beneden. De pret was begonnen. In de 30 seconden dat het droog was lukte het om snel wat kiekjes en filmpjes te maken.

Na een korte pauze werden de (doorweekte) kledingstukken ingeruild voor een wetsuit. Waarom eigenlijk, zij hadden toch al wet-clothes aan? Op een enkeling na zag iedereen er strak uit. (Met die enkeling na doelend op de kunst een wetsuit binnenstebuiten aan te krijgen). Daniël en Saskia zagen er in ieder geval strak uit in dat rubberen pakkie. Ondertussen was ik redelijk opgedroogd, dus al kijkende door een kier in de toegangsdeur zag ik de groep naar zee waaien, je moet er maar zin in hebben😁.

Saskia koos eerst voor een surfboard maar dat bleek al snel niet de juiste keus, zo’n ding vangt nogal veel wind… In mijn fantasie zag ik haar naar Vlissingen waaien. Toen zij dit board had omgeruild voor eenzelfde ding (bodyboard) als die van Daniël ging het stukken beter. Achteraf vertelde zij mij al veel eerder uit het water te willen gaan maar Daniël zag dat niet zitten, die heeft tot aan de laatste seconden in zee gelegen. Om foto’s van de twee waaghalzen te maken ging ik twee maal tot de vloedlijn, je moet er toch wat voor over hebben. Wat is dit strand trouwens breed geworden! Dus ga nu niet zeggen dat ik geen ontbering heb gehad. Maar de volgende keer lijkt mij de TRX4 handiger, die heeft geen last van dat weer en zou vanaf de mancave bedient kunnen worden terwijl de camera loopt. (Is overigens niet verstandig, het zout van de zee zou de TRX4 onherstelbaar beschadigen).

De groep was tot op het bot verkleumd en in de eenvoudige kleedruimte (lees: toiletgroep) ging alle schroom aan de kant om zich snel in wat warmers om te kleden. Wat echt wel gek was, was dat iedereen naar huis vluchtte en niet eens afscheid nam van het personeel.

Nadat Daniël een tosti naar binnen had gewerkt volgde ons opnieuw het pad door de duinen, ditmaal met de storm en slagregen in de rug. In die paar minuten lukte het de weergoden opnieuw ons doorweekt te krijgen. Kacheltje van de auto op standje tien en op de weg dezelfde ontberingen als op de heenreis. Maar oh wat een super leuke dag was dit!

P.s. Collecties is wel besloten het nog een keer over te doen, wel bij iets beter weer. Zodat ik tenminste op het terras kan zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: