De tuin

Toen wij hier 23 jaren geleden kwamen wonen was de tuin niet onderhouden en ernstig verwilderd. Om er toch een beetje fatsoenlijk in te kunnen zitten bracht een partij oude gewassen grind- en betontegels uitkomst. Alleen wordt je dit bijzonder snel zat. Wat vond ik het verschrikkelijk om de hele dag naar die kale betonnen vlakte te kijken. Zodoende kwam er al snel een ander plan en niet veel later lagen er twee, haaks op elkaar liggende, vijvers met speels aangelegde bruggetjes om het terrasdeel te kunnen bereiken.

Het ontwerp was leuk maar bleek bij gebruik niet altijd even praktisch. Ook de aanwezigheid van veel geïmpregneerd vuren eiste na zo’n 10 jaar zijn tol, veel van de constructie rotte te snel weg. Aldus werd het tijd om de tuin opnieuw aan te pakken. Saskia haar ouders sponsorden destijds de composiet vlonderdelen en samen met de kids en collega’s bouwden wij een terras met een wat grotere vijver. Het werd een plaatje waar wij lang van konden genieten. Op twee foto’s is tevens een LEGO treinbaan te zien. Ook deze is weer teruggekomen in de nieuwe tuin. (Wat was Sebastiaan toen nog klein zeg. En Saskia? Die is niet veranderd….).

Na een kleine tien jaar begon houtrot ons opnieuw parten te spelen. De fundering van (slecht)hardhout begaf het op enkele plaatsen en de afgelopen twee jaar was het zelfs gevaarlijk om er overheen te lopen. Met enige tegenzin moest de tuin op de schop. In september 2020 werd de basis gelegd voor de huidige tuin, waarvoor een maquette duidelijk moest maken wat het plannetje in mijn hoofd was. Blijkbaar kan je met wat lollystokjes en prullaria ook al iets leuks maken 😂. De eerste vlonderplanken werden in diezelfde maand verwijderd en een gat voor de nieuwe vijver was snel gegraven. Deze keer zou hij kleiner worden en dichter bij de gevel liggen. Zo’n beetje op dezelfde plek waar 10 jaar geleden ook een vijver lag. Vanaf het begin van de bouw werd er rekening gehouden met de terugkomst van een LEGO treinbaan.

Omdat je in ons koude kikkerlandje nu eenmaal meer binnen dan buiten vertoefd vind ik het belangrijk dat je van binnen naar buiten kijkend van je tuin en vijver moet kunnen genieten en niet tegen een kale vlakte aan zit te hikken.

Er is deze keer voor een ondiepe vijver gekozen om meer te kunnen genieten van het onderwaterleven en de vegetatie. Voor de vissen en eventueel pootje baden is een rechthoekig dieper gedeelte aangelegd. Dit diepere deel is tevens zo gemaakt dat je er in kan gaan zitten om het “onderwater” het leven aldaar te bewonderen. Geheel volgens de speciale wens van Sebastiaan.

Na een kleine twee maanden passen en meten werd de nieuwe vijver gevuld en de vissen met vegetatie overgezet. Hierna de kon het rechter deel van het vlonderterras worden afgebroken en opnieuw geïnstalleerd. Nadat ook dit was gerealiseerd kwam de oude vijver aan de beurt. Het bleek een helse klus te worden om alle lavastenen hieruit te verwijderen. Er had zich namelijk een centimeters dikke laag slib op de bodem gevormd. Ook dit slib verwijderen was een vies klusje en de daaronder verborgen vijverfolie met onderdoek gaven zich ook niet zomaar gewonnen.

Nu was de tijd aangebroken om de zitkuil te realiseren. Met slechts een waterpas en een winkelhaak ter beschikking kwam er na een paar maanden een (nagenoeg) haakse en 100% waterpas constructie tevoorschijn. Overigens is de gehele constructie van deze kuil en die van vijver & terras uit tropisch hardhout opgebouwd. Eenzelfde houtsoort als gebruikt word bij beschoeiingen, met een levensduur van minimaal 20 jaar. Enige nadeel is wel dat het hout zo hard is dat zelfs iedere geharde RVS-schroef moest worden voorgeboord. En omdat ik de rugleuning perse licht hellend wilde hebben zal ik maar niet uitspreken hoe zwaar het was om dit hout in de lengte te zagen😬.

Halverwege mei stond het casco er eindelijk. Zoals jullie zien was het een grote natte/vieze zooi om in te werken en Saskia had er een dagtaak aan om de klei van het laminaat te verwijderen, lees: schrapen 🙄. (Het was eigenlijk de bedoeling om de kuil dieper te maken alleen was het grondwater het hier niet mee eens). Voor de hoge palen is wederom voor geïmpregneerd vuren gekozen. Echter zijn slechts twee daarvan onderdeel van de constructie en staat de rest los hiervan, waardoor eventueel houtrot geen problemen gaat geven. Op 30 mei lag de eerste hoek er in en kon Sebastiaan het even op een relaxte manier uitproberen. (De plexiglas buis -ons oude aquarium- links van hem is de huidige tunnel van het LEGO-tracé).

Pas nadat de zitkuil was afgebouwd, de twee trappen waren geconstrueerd en de steentjes door Sophie in de kuil waren gestort kon er worden afgemonteerd. Zo is er tussen de palen balkondoek gespannen en op de buitenhoeken betongaas geïnstalleerd. In afwachting van een schaduwdoek is er tussen de pergolabalken polycarbonaat aangebracht teneinde bij regenachtig weer droog te kunnen dineren. De randen zijn met steigerhout afgewerkt en onder de zitting is, net als in de pergola, rekening gehouden met een eventueel te plaatsen lichtslang. Wie goed kijkt ziet ook de cv-leiding tussen de palen. Dit zit daar om later fotodoek aan op te kunnen hangen en de drukzadels onder het polycarbonaat kunnen rond de kerstdagen een lichtslang vasthouden. Zo is er aan alles gedacht! En ja, de treinbaan functioneert perfect!

Het kasteel is niet gemaakt van LEGO maar wel van een dergelijke bouwsteen, ooit in de zeventiger jaren gekregen en netjes achter de knieschotten bewaard. Nu kwam het eindelijk van pas. De spoorbrug over de vijver is zo laag mogelijk gehouden om het zicht op de rotspartij met beekloop niet teveel te ontsieren en de andere spoorbrug is open te klappen waardoor het trapje vrij toegankelijk blijft. Verder zie je nog een stuk draadeind steken uit de vrijstaande paal. Die is voor de bevestiging van het schaduwdoek en een eventuele windvaan.

En zo zie je maar: met heel veel geduld en het verdelen van je kunnen kom je heel ver. Daarnaast zijn er heel veel materialen hergebruikt en heeft Ama de resterende materialen gesponsord, zij zit tenslotte ook vele uren per jaar in ons tuintje 😃. De komende maanden rest alleen nog de finishing touch aan de LEGO baan. Door op internet te speuren ben ik naarstig op zoek naar 2e hands LEGO steentjes. Dus als je misschien nog wat LEGO hebt slingeren, dan weet je waar het naartoe kan…..

Update

Een oud en vervallen schaalmodel (van c.a. 100cm lang) is met hangen en wurgen opgelapt en op het draadeind gemonteerd. Het heeft nog wat onderhoud nodig maar voor nu ziet het er werkelijk prachtig uit. Net alsof er een echte laag over komt vliegen….

3 Comments on “De tuin

  1. Pingback: Als je denkt dat je dood gaat, kan je nog 25 kilometer.

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: