Kiezels

,,Blijf maar lekker zitten, ik heb er geen zin meer in”.

Iedereen heeft wel eens een (forse) tegenslag gehad en enorm verdriet gekend, dat hoort bij het leven. Een hart onder de riem, schouders eronder en doorgaan. Daar is helemaal niks mis mee, je wordt er alleen maar sterker van. Je kunt handvatten krijgen zoveel als je maar wilt maar uiteindelijk ben jijzelf verantwoordelijk voor het slagen hiervan. Niemand doet het voor jou, je doet het zelf.

De een krijgt er wat meer mee te maken dan de ander en sommige gaan van klap naar klap. Voor de een kan één klap voldoende zijn terwijl de ander meer kan hebben. Dat is geen teken van zwakte of van kracht, dat is wat een mens wel of niet kan verdragen. Zo ervaart de een het als leerproces en blijft het bij de ander een mee te dragen last.

Uit zelf opgedane ervaring kan ik stellig zeggen dat een hart onder de riem, kracht, schouders eronder en doorgaan mij altijd sterker heeft gemaakt. De daarbij te dragen last werd niet als last ervaren en gezien als een miezerig kiezeltje onderin een rugzak. Het leven ging daarna gestaagd door. De diepste dalen werden niet zelden pieken. Geen vuiltje aan de lucht, op naar de volgende klap.

“Geen vuiltje aan de lucht, op naar de volgende klap”.

Voor wat herinnering aan klappen reëel zijn en welke niet is er geen handboek. Denkende aan leeftijden waarop iets werkelijk een klap moet zijn geweest is er geen leidraad. Zelfs in de baarmoeder kan een klap van de moeder overdraagbaar zijn, al gaat die beleving mijn perceptie voorbij.

Adoptie, verlating, -psychisch- geweld, fysiek geweld, extreem geweld, seksueel geweld-extreme- angst, verlies, -chronische- pijn, pesten, afwijzing, kleineren, onmacht, verliezen, uit- en buitensluiting, verdriet, eenzaamheid en wat er zoal nog meer op je pad kan komen. Sommige eenmaal, andere met regelmaat, het kan zomaar gebeuren.

Als al het hierboven genoemde de revue passeert en al die kiezeltjes de rugzak tot op de rand hebben gevuld is het tijd om te lozen. Meestal was daar een flinke rollercoaster voor nodig maar wat zou dat als je er beter van werd. Inmiddels zijn er wel een paar van die achtbaan ritjes geweest. Zoals een jaartje of zes terug. Toen bleven er weliswaar wat kiezeltjes en keitjes in de rugzak over maar die baarde mij allerminst zorgen, er was tenslotte voldoende schoon schip gemaakt. Die laatste rit in de rollercoaster van het leven was een forse die niet zonder slag of stoot verdween en uiteindelijk resulteerde in wat ik nu ben.

“Wat kiezeltjes en keitjes”.

De afgelopen jaren rolden de kiezeltjes en keitjes vrolijk mee met de deiningen van het leven. Af en toe stootte een wat groter keitje ongemakkelijk tegen wat wekere delen van mijn rug en moest er even flink worden geschud om het ongemak te verhelpen. Het gekke was dat iedere poging om dat keitje te verwijderen op niets uitliep, het verstopte zich telkens tussen de kiezels. Het stoten tegen de weke delen ging van hinderlijk naar storend tot een last. Te laat Aan de bel trekken, voor de zoveelste keer….

Die kei die dwars ligt, verstopt zich, camoufleert zich en heeft zich blijkbaar 39 jaar comfortabel gevoeld tussen de kiezels. Tot op heden lukt het niet op hem te pakken, duwt (steekt) hij steeds harder bij iedere poging daartoe. Weg hart onder de riem, weg schouders er onder, weg doorgaan. Dit voelt anders, ervaar het anders. De Kracht, het Doorzettingsvermogen en de Levenslust zijn weg. ,,Blijf maar lekker zitten, ik heb er geen zin meer in“.


“Dit blog schreef ik in week 15, ergens afgelopen week en is geen reactie op hetgeen er gisteren bij de RvdK aan het licht is gekomen.”

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: