Ja & Nee

Wat hebben pogingen voor zin als je al dood bent

Een jongeman die in zijn eentje op het dak van een wolkenkrabber stunts uithaalt. Soms komen er van die beelden voorbij waarbij al je nekharen rechtop gaan staan en emoties op hol slaan. Die van die bewuste jongeman deed mij dagen gruwelen. Hij was alleen daar boven, had een camera gepositioneerd en deed zijn gewaagde ding. Daar op dat dak van die wolkenkrabber haalde hij dingen uit die je hem niet graag na zou doen en liet ons zijn kunnen zien. Zijn overmoedigheid en onbegrensde denken gingen over een grens, zijn krachten waren op, hing hij op duizelingwekkende hoogte en kon zich niet meer optrekken. Na enige seconden gaf hij het op, zette zich nog eenmaal af en verdween voor altijd uit het zicht. Je zag niet dat hij te pletter sloeg maar de beelden spraken boekdelen, je verbeelding had daar geen draaiboek voor nodig. (Omdat het mij dusdanig van slag maakt komt er geen link naar dit filmpje).

Dit afgrijselijke verhaal is een opstapje, een metafoor naar een openhartig blog. Die beelden van die jongeman daar hoog en alleen gingen niet van mijn netvlies af en zorgde voor heel wat onrustige nachten. Dit was raar, had al meer dan een mens lief is aan gruwelijkere beelden de revue zien passeren en die waren nog LIVE ook, dus waarom wel van een filmpje waarvan je eigenlijk vanaf de eerste seconde al weet waar het naar toe gaat. Was het vanwege de waaghalzerij, de hoogte of de stille hoop dat er niet ging gebeuren wat je dacht dat er ging gebeuren? Toch schrik je van het alles beslissende moment. Jong en onbegrensd had hij waarschijnlijk niet verwacht dat dit zou gebeuren.

Schrikmoment

Dagenlang plopte die beelden ongevraagd omhoog en waren de lakens ‘s-ochtends doordrenkt van het angstzweet. In dromen val je je dood tegemoet maar echt doodgaan doe je hierin eigenlijk nooit, voordat de bodem in contact komt met jouw lichaam zit je al rechtop in bed en is je bedgenote net zo geschrokken als jij 😬. Dat schrikmoment laat je niet los en een angstig gevoel overvalt je, je wilt niet meer terug naar dat moment. In mijn geval kon dat alles nog in geuren en kleuren worden overgeheveld aan de onfortuinlijke partner.

,,Zijn er dan geen nachtmerries -geweest- die betrekking hadden op die eerder genoemde LIVE beelden?” Ja en Nee. Als kind was er een evenement waarbij het einde van het leven langzaam naderde door weg te zakken in een grote bak met vloeibaar cement. Tot op heden heeft dat nog invloed op dromen en angsten. In het avontuurrijke leven als conducteur kwam de dood ook voorbij maar daar is geen spoor van terug te vinden. (Conducteur en spoor, hoe verzin je het). Maar dromen zijn vaak een mengeling van gebeurtenissen die je onbewust hebt opgeslagen en een loopje nemen met zaken die je wel of niet bij zijn bij gebleven. Het kan een twist veroorzaken in hetgeen je actief herinnert en wat je als droom voor lief neemt.

Voor lief genomen

Zo was er ooit een moment ontstaan dat het schrikmoment en het voor lief nemen een loopje met de werkelijkheid heeft genomen. Dat schrikmoment was zo diep weggestopt dat het zelfs seconden na het schreeuwend wakker worden niet kon worden gedeeld. Simpelweg omdat er geen verdere gebeurtenis aan vast zat. Herstel: geen verdere herinnering aan vast zit. En voor mij zat er maar een keiharde regel aan vast: geen verhaallijn, geen echte gebeurtenis, dan is het ook nooit gebeurd. Een beleving in het diepe onderbewustzijn die zich daar prima thuis voelde en moest blijven zitten waar die zat.

,,En Rianne, weet je dat nog, dat moment dat ………”. Daar sta je dan, aan een koffietafel op een feestelijke bijeenkomst en dan vraagt er iemand naar juist dat moment. Dat wat daar jaren lang lekker op z’n comfortabele plekje zat en mij ongevraagd parten speelt, bleek geen droom te zijn. ,,Ja, dat weet ik nog”. Fictie was plotsklaps werkelijkheid. En laat mij nu lekker helemaal doodslaan en nu niet doorvragen. Sterker nog, hij vertelde meer maar mijn oren waren dicht dichtgeslagen.

Doordrenkt

Mijn schrikmoment hing samen met dat verhaal. Een verhaal met een begin en een einde. Maar wat nu als dat ene voor jou zo cruciale moment het enige is wat je kunt herinneren. Als dat schrikmoment, doordrenkt van angst, helder is en de rest daaromheen een mistige fata morgana.

Al wapenende tegen ongewenste flashbacks en het voorkomen van onsamenhangende gedachten laat het je niet meer los en ga je op zoek naar antwoorden. Dat verhaal begon ergens, ergens op een plek die mij nooit meer heeft losgelaten en waar ook helemaal geen ontbinden van gewenst is. Die binding met de bron van alles in het leven daarna is daarentegen meer dan ooit gaan bloeien. (Of moet het bloeden zijn). Kijk maar eens wat er sindsdien uit mijn handen is gekomen, waar lichaam & geest, herinneringen, emoties, wilskracht, dromen en creativiteit zijn samengekomen in een diorama.

Dat schrikmoment, die plotselinge extreme angst, is niet daar gebleven en heeft blijkbaar meer pijn en schade veroorzaakt dan wat dan ook. En dat wat-dan-ook was al niet gering. Er zijn nu zoveel vraagtekens waaraan onzekerheden en emoties kleven dat het zonder hulp niet te bolwerken is. Komt het gevoel van nooit meer thuisgekomen daar vandaan? Is de actie-reactie daar een gevolg van? Of is het slechts aanstellerij en neemt alles een loopje met mij? Is mijn brein doordrenkt met waanideeën en hersenspinsels? Mag en kan je hier überhaupt wel over schrijven of praten?

P.s: Wat hebben pogingen dan voor zin als je al dood bent.

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: