Dagboek, week 08 – 2021

Maandag 22 februari 2021

Wat moet je nu met gedachten net voor het slapengaan. Lig je net in bed en spoken er opeens dingen door je hoofd die je op papier wilt zetten, wil bloggen. Nu won de slaap het gisteravond van het bloggen dus hoopte ik vanochtend dat het er nog net zo in zat als 6 uur daarvoor. Het zat er nog en blogje ‘Ja en Nee’ werd bij het krieken van vandaag geboren. Het staat nog niet online en misschien komt het er geeneens. Wie zal het zeggen, maar eerst laat ik het voor mijzelf en morgen voor ARQ. Wat daarna gebeurt zien we nog wel.

Ondertussen is het maandag, de maandag van de eerste vakantie dit jaar. Hoera vakantie. En wat gaan wij dit jaar toch veel doen in deze vakantie, naar alle waarschijnlijkheid voor de jongste twee kids helemaal niets, want Corona. Maar voor Justin breekt een heel nieuw leven aan, die krijgt morgen de sleutel van zijn allereerste zelfstandige woonruimte. Wat voor mij hoogstwaarschijnlijk behangen, schilderen en vloerenleggen gaat inhouden. Die eerste twee zullen met beleid nog wel gaan maar die laatste is door de reuma en artrose vrijwel onmogelijk geworden. Dat zal aansturen, zagen en begeleiden gaan worden. (Mits Sophie over de streep te trekken is. Met die meid zou ik hele huizen kunnen bouwen 😃).

16:30 uur | Tussen het hobbyen door maar wat aan de uiterlijke verzorging en dilateren gedaan. Saskia ging rond een uurtje of één met Daniël naar een vriendin en was de eer aan mij om wat te kanen voor het avondeten te halen en bleef er nog voldoende tijd over om wat plaatjes op het gewenst volume te draaien. Vanmiddag stond en hardrock op de rol. Niet al te hard trouwens, onze buren werken al maanden thuis namelijk.

Afsluiter

Zat even hardop te denken. Ja, dat kan ik hoor, valt tegen hé😂! Dacht aan een tabel met allemaal lichamelijke en geestelijke toestanden en er dan een cijfer aan geven. Elke week een tabel en de totaalscore moet dan leiden tot een algehele omschrijving. Zoiets als: k.t, kl.te, of sh.t. Of zal ik iedere dag een cijfer geven? Vandaag komt dan in de reeks van onvoldoenden, een 3,5 max. Misschien ligt het wel aan mijn lage incasseringsvermogen vandaag. ,,Nou, die psych heeft een zware dobber aan jou”. Tja, het zal je maar gezegd worden als je iets voorleest uit een nog niet gepubliceerd blog. Het viel even verkeerd. Toch een sterk gegeven als je het niet eens meer aanvecht maar als zodanig accepteert.

En ondertussen viel er een potje modelbouwverf om. Daar zit dus meer verf in dan je zo zou denken. Twee mooie snijmatten naar de kloten en het bureau is nu ook voorzien van een zwarte waas. Een ding is nu wel zeker: het dekt goed en is razend snel droog. Morgen maar snel naar de winkel voor een nieuw potje. Oh nee wacht, corona….. Verder schiet het wel op met het interieur van de boogtent. Nog maar 100 en 1 kleine dingetjes te gaan. Zoeken, zoeken, zoeken. Is het handig om zo perfectionistisch te zijn? En dan wacht er buiten nog een mega klus in de tuin. Mijn handen jeuken bij iedere blik en dat zijn er veel. Tenslotte geeft onze schuifpui geen ander beeld dat die omgeploegde tuin. Ik zou zo graag…..

Weet je, ik ga straks lekker slapen want morgen vroeg op voor een bezoekje aan ARQ. Daarna het nieuwe huisje van Justin bekijken. De maten van de muren en de vloer inmeten en hopelijk kan er snel gestart worden met het maken van een fraai interieur. “Welterusten“.

Dinsdag 23 februari 2021

Op weg naar het zesentwintigste jaar samen zijn wij zo zachtjesaan een vastgeroest stel geworden door het dichtdoen en avondklokken. Avond aan avond het zelfde verhaaltje van bed ritueel voor Daniël en het kijken naar Netflix. Af en toe een wandeling is wat moeilijker geworden omdat het leven nu eenmaal is stopgezet na 21:00 uur. Tussen half elf en elf uur draait het hoofd van Saskia een paar keer naar rechts (daar hangt bij ons de klok, als je tenminste op de bank zit en Netflix kijkt) en zegt zij op de klok gelijk dat zij het niet te laat wil maken. Vervolgens gaan wij steevast iets te laat naar haar zin naar bed om vervolgens ‘s-nachts te spoken.

Saskia en ikke hadden daar onlangs nog een gesprek over tijdens een heerlijke wandeling tussen 19:30 en 20:30 uur. De casus was: Als je oud wilt worden moet je dan lang of kort in je bed liggen? Saskia wil graag 95 jaar worden (serieus) terwijl het mij allemaal wel geschoten kan worden. Maar wie ‘leeft’ nu langer, iemand die gemiddeld 11 uur in bed ligt of iemand die er na 6 uur alweer uitstapt? Mijn theorie was die van 6, want die heeft veel meer werkelijke uren geleefd, bijna het dubbele als die ander. -Mits je uiteraard met een niet al te groot leeftijdsverschil onder de groene zoden gaat-. Saskia heeft de tegenovergestelde mening. Meer bedrust en een manjana leven zorgt voor het behalen van een hoge ouderdom.

Niemand weet wanneer het aardse voor het hiernamaals wordt omgeruild, er zijn namelijk miljoenen manieren waarop dit kan gebeuren. Misschien zegt mijn versleten hart wel dat het genoeg is en struikelt Saskia een dag later onfortuinlijk over een berg wasgoed, wie zal het zeggen. In dat geval win ik het in jaren en in uren. Maar iets in mij zegt dat het hebben van dubbel aantal uren per dag zorgt voor minder stress. Tenslotte hoeft er niet zoveel in een dag te worden gepropt, uren te over om ergens anders mee bezig te zijn.

Woensdag 24 februari 2021

Zo hé, dat was gisteren een drukke dag! Net terug van een pittig onderonsje bij ARQ stond Justin voor de deur met de sleutel van zijn eerste woning. Hup op de fiets en inmeten geblazen. (Het is hier nog geen 6 minuten lopen vandaag). Terug naar huis en achter de pc zodat Justin gelijk zijn bestellingen kon doen voor laminaat en andere huiselijke dingen. Ondertussen kon ik een beetje uitvogelen wat mijn taken de komende tijd zijn: schilderen van kozijnen deuren en plinten, witte van plafonds, behangen en sauzen van wanden en het ophangen van gordijnrails en weet ik veel wat. Na dit leuks nog twee maal op en neer geweest, als sleutelbewaarster wilde Sophie nog even kijken en vond Daniël dit 10 seconden voor het eten toch ook wel heel erg noodzakelijk.

Ama had een heerlijke schotel gemaakt en ontvoerde hierna de twee boys mee naar Scheveningen. Vanavond wacht ons een romantisch diner bij kaarslicht en als het meezit gaan wij aan de kaasfondue.

Wie zoekt zal ooit vinden. Na bijna anderhalf jaar is het eindelijk gelukt om aan een schaalmodel van een Renault 16 te komen. Eentje precies in de juiste schaal. HOERA. (Nu nog het rood laten verweren en een doek er overheen).

Lees hier verder
Lees hier terug

Vol goede moed vanochtend de nieuwe woning van Justin ingedoken. Als eerste begonnen met de kozijnen, die konden wel wat grof geweld van schuurpapier gebruiken. ,,Volgens mij heeft de vorige bewoner deze kozijnen met stoffer & blik geschilderd i.p.v. een kwast. Mijn God wat een kliederwerk!!

Rond enen kwamen Justin, Fely en een vriend eindelijk aanschijten. Friend en Fely zaten binnen enkele seconden in de gemeenschappelijke tuin en niet veel later ging Justin daar achteraan. Die jonkies weten gewoon niet hoe iets aan te pakken. Met zicht op die van de zon genietende jonkies hield ik het nog even vol tot 15:00 uur. Toen had ik het even gehad.

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: