Fluwelen oren

Neef Peter was kind aan huis bij mijn ouders, ook toen het al minder ging in huize Volkering. Hij was het die mij mijn eerste muziekdoosje schonk. Hij had het transistorradiootje zelf gemaakt van een sigarendoosje en beplakt met donkerrood fluweel. Het is niet geheel onwaarschijnlijk dat daar mijn passie voor Dark Red vandaan komt. Ik kreeg dit radiootje in bare tijden van het kindertehuisleven, waardoor er ook zonnestralen uitkwamen. Jaren lang bracht het zachte fluweel troost en was het de weg om van de harde werkelijkheid te geraken.

Zo jong als ik was leerde ik muziek waarderen en nog steeds zijn er muziekstukken uit die onvergetelijke rottijd die mij stemming kunnen doen omslaan. Soms in het positieve en soms in het negatieve, afhankelijk van mijn emoties op dat moment. “Love is Blue” van Paul Mauriat staat hierin eenzaam aan de top, dat nummer zit letterlijk in mijn geheugen gekerfd.

Na jaren werd het zachte fluweel ingeruild voor de oude Phillips radio uit de woonkamer, zo’n joekel van een ding waar verzamelaars nu een moord voor doen. Daarnaast kwam er een cassetterecorder, zo’n apparaat waar je muziek mee kon opnemen en afspelen. Het opnemen ging het beste via de (nieuwe) kraakvrije geluidsinstallatie in de huiskamer waarbij absolute stilte een pre was. ‘Sssst…’ klonk mijn stemmetje als de diskjockey het op te nemen nummer aankondigde en mijn vingertjes de opnameknoppen beroerde. (En maar hopen dat het microfoontje op de juiste plek voor de luidspreker stond en de DJ er niet doorheen ging kleppen). Als de gewenste muziek eenmaal op het cassettebandje was opgeslagen kon het afspelen, terugspoelen en weer afspelen beginnen.

De cassetterecorder werd ingeruild voor een draagbare radiocassetterecorder. Nu hoefde niemand meer stil te zijn en kon er rechtstreeks worden opgenomen wat er op dat moment uit het luidsprekertje klonk.

Inmiddels was ik in de pubertijd beland en luisterde dagelijks naar muziek die de Top40 rijk was. Een eigen muzieksmaak was er nog niet, veelal lag de keus bij wat de muziekindustrie aan populaire muziek bracht. Daar kwam verandering in tijdens een discoavond in het Albeda College. (Was niet mijn school, was daar met list & bedrog ‘binnengesmokkeld’). De dienstdoende DJ draaide meerdere malen, ook op mijn verzoek: Satisfaction van de Rolling Stones, mijn muzieksmaak was geboren.

Mijn platenverzameling was destijds één lp rijk en de herkomst is mij niet meer bekend, misschien ook wel gekregen van neef peter, wie weet? Het was niet geheel mijn smaak maar wel een eigen lp. (Wonderworld van Uriah Heep). Maar het was mijn vader die mij mijn allereerste dubbelelpee van de Stones gaf, Stones Story -deel 01-. Die dubbelelpee kon alleen in de woonkamer grijsgedraaid worden en mijn vader moet zich als liefhebber van klassieke muziek wel menig maal voor de kop hebben geslagen mij ooit zo’n cadeau te hebben gegeven. 😁

Een paar jaar later was mijn kamertje opgeleukt met een eigen Hifi installatie waar het min of meer meer om het vermogen ging dan om de kwaliteit. Een Kenwood receiver en een AKAI platenspeler. Die ene dubbelelpee van de Stones had er ondertussen tientallen broertjes en zusje bijgekregen. De Stones collectie tikte de 100 wel aan en verder kocht ik in platenzaken alles wat los en vast zat. Wat waren die snuffeltijden in de bakken van de platenzaken toch leuk (en kostbaar). Ik was van de lp’s en niet zo van de singletjes, die dingen moest je altijd wisselen en gaven je geen luistergenot van andere nummers die een lp wel geeft. En van de Stones wilde ik sowieso alle muziek hebben.

Toen viel de militaire dienstplicht mij deel. In 1982 reisde ik met slecht een paar cassettebandjes in de plunjebaal, naar Libanon. Elk vertrek aldaar beschikte wel over een radio en maakte er ook kennis met de ‘boombox’. Die gingen daar als zoete broodjes over de toonbanken van lokale handelaren. Zover mijn geheugen gaat waren die allen van het merk Sharp, waarvan de GF-777 de grootste uitvoering was. Al hoewel deze mijn voorkeur had kwam ik toch thuis met de GF-9494, die min of meer door mij was toegeëigend i.p.v aangeschaft. (Hopelijk is dit nu verjaard 🤐). Al hoewel ze van slechte kwaliteit waren kocht ik ter plaatse veel muziekcassettes. Het waren stuk voor stuk illegale kopieën die voor de nostalgie nog jaren werden bewaard. Maar die GF-9494, wat maakte ik hiermee op het strand de blits. (Weet nog steeds niet of de meisjes op de Boombox afkwamen of op mij). Maar helaas: ,,Op de eerste dag van mijn eerste eigen huisje werd deze radio ontvreemd door de vorige eigenaar. iets met sleutels en zo. Momenteel dus druk zoekende naar een nieuw exemplaar“.

Ondertussen belande we in 1983, inmiddels een andere woning verder, waar nog steeds de muziek uit de oude vertrouwde installatie kwam. Helaas overleed mijn vader in dat jaar. Van zijn zuur verdiende spaarcentjes kwamen er onder andere twee super mooie en van hoge kwaliteit luidsprekers in huis. De JM LAB’s DB-30. De daarop volgende jaren vervaagde de aanschaf van lp’s en maakte de platenspeler plaats voor de cd-speler.

In het begin van de jaren 90 was ik op het juiste moment op de juiste plek om voor een prikkie aan twee componenten van een geweldige geluidsinstallatie te komen. Hierdoor konden de twee JM LAB’s worden aangesloten op de AM-75 Reference Master versterker van AKAI. Er klonk weer fluweel in mijn oren. Al hoewel cassettebandjes zo’n beetje naar het rijk der fabelen waren gegaan kwam er toch een nieuw cassettedeck uit deze reeks bij. (De op de foto zichtbare cd-speler is nog een hebbedingetje maar dat vraagt dan wel om een gunstig staatslot 😀). Een maalstroom van factoren in mijn leven stortte de twee prachtige speakers de afgrond in en maakte plaats voor wat prul uit de plaatselijke lommerd.

Weer wat jaartjes verder, de eeuwwisseling was ondertussen gepasseerd, zaten er teveel kleine kinderhandjes aan de volumeknop en verdwenen er boterhammen in de cd-speler. Er zat niets anders op dan de installatie op te bergen. In afwachting van betere tijden gingen ook de lp’s achter de schotten. Het tijdperk van de digitalisering was immers aangebroken en de muziek moest ook gedeeld worden met dat wat uit de tv en de dvd-speler kwam. De installatie was omgeruild voor een multimediaspeler. (Wel van kwaliteit want al was het geen fluweel, het moest wel te behappen blijven). De twee speakers van de lommerd waren ondertussen ook verleden tijd en bij de ‘ruiming’ van een woning kwamen er twee merkloze speakerzuilen tevoorschijn die de JM LAB’s redelijk benaderden. Geen fluweel, het was goed zo.

Maar was het eigenlijk wel: goed zo? Nee, het was niet goed zo. Wat er de laatste jaren ook geprobeerd werd, het kwam niet tot tevredenheid. De drang naar kwaliteit, de drang naar vroeger, het werd alleen maar groter. Daar kwam bij dat vinyl haar herintreden deed. (Zelf mijn muziekhelden brengen/brachten al het vinyl opnieuw uit). Er was enkel nog een zetje nodig om het oude fluweel nieuw leven in te blazen. En dat zetje kwam er afgelopen jaar door een mooie vondst. Voor de volgers onder jullie is het geen nieuws dat er een schitterende platenspeler is aan komen waaien, de Thorens TD 160 MKⅡ. Nadat deze weer in alle glorie is gereviseerd werd ook de AKAI installatie achter de schotten vandaan gehaald en aan een onderhoudsbeurt blootgesteld. (Overigens bleek er een totaal aan het oog onttrokken en vergeten topper in het bezit te zijn. Later meer hierover…).

Nu is alles, op de JM LAB’s na dan helaas, weer in ere hersteld en staat het prominent in de woonkamer te stralen. Voor de lp’s werd een IKEA hoekje gecreëerd. Helaas bleek onvoorzien binnengedrongen hemelwater voor flink wat schade aan menig hoezen te hebben gezorgd, waardoor na al die jaren afscheid genomen moest worden van meerdere pareltjes. Wonderworld heeft het wonderwaar overleefd en voor de beschadigde Stones-hoezen duiken we weer de bakken van de lommerd in. Alle lp’s die de kast nu rijk is worden stuk voor stuk grondig geïnspecteerde, schoon gemaakt en waar nodig de binnenhoezen vervangen. De soms wel 40 jaar oude en doorgerookte pvc beschermhoezen zijn allemaal naar de vuilstort gegaan en zullen stapsgewijs opnieuw worden aangeschaft. Nu ook de twee ooit verkregen speakerzuilen uit de noppenfolie zijn gehaald en aansluitingen zijn vernieuwd, stroomt er eindelijk weer fluweel in mijn oren.

P.s. Momenteel blijkt er toch een vervelende storing in de versterker te zitten. Hopelijk gaat dit opgelost worden. Er is overigens geen optie op koop want Sophie heeft haar naam al op de installatie en lp’s gezet.


4 Comments on “Fluwelen oren

  1. Wat is de storing meis?
    Gezien de leeftijd verwacht ik iets met verdroogde condensatoren en verlopen weerstanden…
    Daar moet je iets van weten..
    En ik heb de ingangen wel.

    • Goedemorgen Jinny, alleen bij gebruik draaitafel blijft de rechter speaker wegvallen. Soms even, soms lang.

      • Zou een C kunnen zijn, intermitterend, nee, een verlopen weerstand of een slechte schakelaar.
        Doe mij in een mailtje even een foto van het typeplaatje, ga ik even zoeken voor je.

        • Super. Het is de AKAI AM-75. (Maar ik ga nog wel even in conclaaf met diegene die er al naar gekeken heeft).

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: