Dagboek, week 44 – 2020

Maandag 26 oktober 2020

Het is voor sommigen slikken als kroost uitwaait, zoals bij ons twee in één jaar. Eerst Sophie en afgelopen week Justin. Nu ligt dat mij persoonlijk niet zo zwaar, immers is het heel normaal als jong volwassenen het ouderlijkhuis verlaten en leren op zichzelf te zijn aangewezen. Eerlijk gezegd moest ik mij inhouden om de vlag niet uit te hangen. Maar dat is mijn mening en snap aan de andere kant de reactie van Saskia, die het emotioneel niet trok. Puntje bij het paaltje: beide komen nu regelmatig op ‘bezoek’, doen gezellig mee en zijn volledig aanwezig als zij er zijn. Dat is de laatste jaren wel anders geweest, zij waren in het pand aanwezig maar geen onderdeel van het dagelijks gezinsleven.

Sebastiaan is zojuist naar school vertrokken, naar het ‘nieuwe normaal’ van mondkapjes binnen de muren maar wel met 28 leerlingen in één klaslokaal. Zeg er maar iets van. Daniël nog drie dagen roostervrij en dan naar een continurooster. Voor Daniël een uitkomst, die kakte altijd in door de pauze van 6 kwartier. Voor ons is het eveneens een gunstige ontwikkeling, je hebt nu veel meer aan de dag omdat die niet meer wordt ‘gebroken’.

Corona? Oh ja, maar daar wil ik het even niet over hebben. Corona-moe is de reden, alsof er geen andere dingen meer toe doen in het leven.

Afsluiter

En dan kom je er achter dat deze maandag gewoon een maandag is als alle andere. Goh, wat verrassend! Maar ik ben vandaag wel van een vast kookstramien afgeweken, telt dat ook? I.p.v. pasta kregen de tafelgenoten nasi met verse kipsaté voorgeschoteld. Na de filet in lekkere grote brokken te hebben gesneden en deze uren te hebben ondergedompeld in marinade werden ze gespiesd en bruin gebakken in de grillpan. Geserveerd met een klodder satésaus waarop gefruite uitjes een erehaag vormden schoof de gulzige en uitgehongerde tafelgenoot alles schrokkend naar binnen. Welke kip zou nu niet zo willen eindigen?

Vanavond hielp ik Sebastiaan met het laatste stukje van zijn werkstuk. Daar was hij iets minder blij mee, hij mocht het grotendeels overnieuw doen. Je zou toch zeggen dat iemand die bijbel-les heeft gehad en aansluitend is gedoopt toch iets heeft opgestoken, maar niets van dit alles. ‘Apostelen’, is dit nu zo’n moeilijk woord dat hij het uitspreekt als: Aaphoo-stelen! En een verhaal over Jezus vertelde alsof hij fragmenten uit een of andere game heeft geknipt. ,,Mijn God”.

Dus saai was het niet, verhelderend wel. De kamer heeft ook een beurtje gehad en verder kon een metertje of 200 aan oude datakabels en overige snoeren worden afgevoerd. Ook weer zoiets, er lagen zelfs nog kabels uit de tijd van de Flinstones, je weet wel, met zo’n stekker voor een vaste telefoonlijn en een fax! “Welterusten“.

Dinsdag 27 oktober 2020

In je achterhoofd speelt de gedachten dat je zoekt naar een reeds overleden persoon, je hoopt alleen dat je er naast zit en de naasten spoedig worden herenigt met hun geliefde. Daarom blijft het slikken als je leest dat er een stoffelijk overschot is aangetroffen. (En niet veel later een intern bericht dat het inderdaad de vermiste persoon betrof).

Afsluiter

Ondanks een valse start door migraine kwam Ama haar vaste middagje Zoetermeer doen. Zij was er wat eerder dan doorgaans het geval is en ging ook wat later weg. Het was gewoon heel erg gezellig en Justin kwam wat later langs om de voor hem bewaarde hap op te peuzelen. Ook hij was in een heerlijke flow van gezelligheid, het kan allemaal op zo’n doordeweekse dinsdag!

Met Sebastiaan zij we vanmiddag bij een studieclubje langs geweest, voor huiswerkbegeleiding en wonderbaarlijk vond hij het er niet onaardig. (Vingers kruisen maar). Vanavond was er voldoende rust in de tent en werkte mijn handen mee om wat gepriegel uit te voeren. Een kleine bibber zou veel extra werk opleveren en dat is met reuma handjes best een uitdaging. Het is gelukt en nu kan ik met een gerust hart gaan slapen. “Welterusten“.


Woensdag 28 oktober 2020

Onze kleine stuiterbal slaapt al dagen achtereen in de oude kamer van Justin, hij mist zijn grote broer. En hij heeft een Halloween pyjama, ook dat nog. Niet dat je je nu de blubbers schrikt al hij naar beneden komt, het is eerder schattig en vermakelijk. 6 Jaar oud en wijs als geen ander maar een gelukkig mannetje dat veel liefde uitstraalt en standvastig is in de dingen die ‘hij’ leuk vindt. Hij trekt zich echt nergens iets van aan over dingen die anderen over hem zeggen of waar ze hem mee pesten. Vandaag is zijn laatste dag van de herfstvakantie en morgen gaat het schoolleven met de coronamaatregelen weer beginnen. Een regel waar hij baat bij heeft en gedijt, is er toch nog iets wat goed is aan al die beperkingen.

Afsluiter

Terwijl Saskia en Daniël rond een uurtje of 13:00 uur de bioscoop indoken brak ik mijn hoofd op een houterige puzzel. Mijn handjes kunnen het op gepaste tijden best voor elkaar krijgen alleen bezorgd het passen en meten van een haast onmogelijke kast mij hoofdbrekers. (Alleen een scheepstimmerman uit het 100 na Christus zou dit misschien met z’n ogen dicht hebben gedaan). Het mag een kastje worden in een koof waarvan niets recht is en meerdere malen van diepte verspringt en om het nog spannender te maken ligt de wens er ook om er elektra in weg te werken. In ieder geval een leuke afwisseling van de dag.

Weten jullie het nog, de door Wierd Duk aangeprezen erwtensoep? Daar was nog wat van over en het smaakte nog net zo lekker. We hebben het wel eerst ontdooid en langzaam opgewarmd, of heeft iemand van jullie misschien ervaring met erwtensoepijs?

Na het eten maar eens genoten van een heerlijk warm bad, dat was ook echt nodig gezien de afgeschoren haren aan het einde van het ritueel. Kijk, het is niet alleen hygiënisch, het is ook iets waar ik onpasselijk van word, lichaamsbeharing is zo ranzig…… Daar komt ook nog bij dat de door die beharing de teken niet kunt vinden en sommige haren waren al zo lang dat een slingeraap zich erin had kunnen uitleven. Daniël moest om die reden dan ook geweigerd worden om bij mij in bad te stappen. Dat accepteerde hij moeiteloos maar vroeg wel of ik het badwater eerst aan hem wilde laten zien eer de stop uit het putje zou worden getrokken. Raad eens hoeveel het woord bah viel in de badkamer?

En dat is het nu de hoogste tijd om afscheid te nemen van de woensdag. “Welterusten“.


Donderdag 29 oktober 2020

,,Ga jij maar gauw Daniël naar school brengen”, zei Saskia toen ik haar vroeg of mijn postuur nu echt zo sterk overeenkomt met een zwanger nijpaard. Haar gezicht sprak boekdelen, ja dus! Het is wel zo dat voorafgaande aan mijn vraag een studie op het www had plaatsgevonden. Na lang zoeken ontdekte ik iets waar je je lengte, leeftijd en gewicht kon invullen, waaruit bleek dat het ‘groene’ vlak pas na een vermindering van 20 kilo (schoon aan de haak) bereikt kan worden. Saskia heeft nog geen antwoord gegeven, misschien later als haar ochtendslaapje voorbij is, maar ik kon nog net voor het dichtslaan van de voordeur zeggen dat die 4 zakken aardappelen er echt af gaan!

En nu snel naar de kapsalon voor de wenkbrauwen, want ook die zijn er net zo aan toe als de lichaamsbeharing van gisteravond. En volgens de agenda staat er: ‘zaterdag 58 jaar op deze aardkloot’, dan is het van vitaal belang dat de wenkbrauwen er toppie bijstaan. En wie weet, scheelt het alvast een kilo.

Afsluiter

Ze zeggen dat je na een ongeluk zo snel mogelijk weer achter het stuur moet kruipen anders gaat de angst overheersen. Wees niet ongerust, de Ford Mustang is nog heel en ben nergens tegenaan geknald. Mijn probleem zit juist daar, het niet direct weer aan de slag gaan met hetgeen ik een onfortuinlijke aanvaring had. Wie al wat langer al mijn gezwets leest kan zich vast nog wel die dag in 2016 herinneren dat het zaagblad van de zaagtafel het won van mijn hand. AU, AU.

Het beste excuus ooit: ,,met een hand in het gips valt er moeilijk snel achter die geweldige machine te gaan staan”. Bedoel daar ook werken mee…… Maar goed, een bevriend emigrerend schilder had door zijn overzeese avontuur een zaagtafel over en die mocht ik zomaar hebben! Heel af en toe gebruikte ik dat ding voor kleine dingetjes maar vandaag werd het ietsje serieuzer. Had ik maar naar die wijze woorden geluisterd. Na alles te hebben opgebouwd staarde ik geruime tijd naar dat alles vernietigende zaagblad. ,,Moest ik nu werkelijk hetzelfde gaan doen waar ik destijds zo’n geluk mee had?” In gedachte dwaalde ik terug naar 2016, terug naar twee weken na het ongeval, ik stapte opnieuw in. En zo lukte het om mijn handen rakelings langs het zaagblad te manoeuvreren en het hout zo te krijgen als het in mijn hoofd moest worden. Het typen lukt ook nog steeds, dienaangaande zullen alle toen de vingertjes er nog wel aanzitten.

En verder ben ik zo blij als geen ander. Voor het eerst sinds een jaar of 22 kunnen er opnieuw plaatjes worden gedraaid in de woonkamer. Aan het einde van de middag klonken de niet krasvrije lp’s als vanouds, alsof ik weer terug was in de tienerjaren. Wat er gedraaid werd? Een stille hint: het heeft iets met stenen die kunnen rollen. “Welterusten“.


Vrijdag 30 oktober 2020

De haartjes-weg-mevrouw en de haartjes-plak-mevrouw staan vanochtend gepland. Daarna zal er inkopen gedaan moeten worden voor de maaltijd van morgen. Het was mijn wens om nu eens gezamenlijk iets te eten wat iedereen wel lekker vind. Ama wilde graag trakteren op een Indische maaltijd maar Daniël trok gelijk een vies gezicht. Maar als ik iedereen bedoel dan valt hij daar ook onder. Desgevraagd leek Daniël lasagne een goed idee en zo gaat het gebeuren. Vanmiddag gaat dit goedje de oven en na afgekoeld te zijn de koelkast in. Dat levert ons morgen een prachtig stijve pasta op en ook geen rompslomp van koken. De enige wens die ik wel aan Ama vroeg: Cesar Salade, die maakt zij zo verschrikkelijk lekker!

Al het gebeuren rondom corona ontgaat mij echt niet, sterker nog, lees elke dag zowat al wat nieuws is dus ontgaat mij weinig. En dan kom je wel eens geinige dingen tegen, zoals de aangepaste Kamasutra standjes.

AFSLUITER

Goed nieuws en slecht nieuws (x2). Om met het goede nieuws te beginnen: “drie schalen met lasagne zijn klaar voor het zaterdagse avondmaal”. Een grote schaal, een kleinere en een piepkleine voor vriendje Daniël want die lust bepaalde ingrediënten niet.

Dan het slechte nieuws: “België gaat op slot en laat daar nu net mijn zus Sandra wonen. Een volledige lockdown met alle gevolgen van dien. Haar zaak moet wéér voor weken dicht, wat een drama!”

En dan het andere bericht: “morgenvroeg gaat de reis naar Noord-Holland voor een inzet van het Veteranen Search Team. Voor wie het nog niet wist, ik ben dus niet thuis op de dag dat de 58 wordt aangetikt. Slecht nieuws voor al die honderden mensen die mij persoonlijk wilde feliciteren”.

In ieder geval kunnen de kindertjes, de eega’s en de Ama’s en Marly’s genieten van mijn kookkunsten. En dan nu hup naar bed, het wekkertje gaat op standje ‘super vroeg’. “WELTERUSTEN”.


Zondag 01 november 2020

Gisteren werd mijn verjaardag anders gevierd dan de voorgaande. Er was overigens geen bewuste reden om gisteren niets te schrijven. Er was een geplande inzet voor het Veteranen Search Team en dat had voor mij voorrang, zodoende ging de reis naar Bergen (NH).

Klokslag 09:00 uur was de locatie bereikt en na een korte briefing gingen wij groepsgewijs het duingebied in. Een mooi gebied overigens met enorm hoge duintoppen die tot ruim 50 meter hoogte reiken. (Zwaar dus). Wij waren de gelukkigen om een gebied uit te pluizen waar enorme Schotse Hooglanders rond hobbelden. Wat een indrukwekkende beesten!

De zoektocht ging geolied en de spirit was super, het weer zat mee en zo konden wij een flink gebied in een uurtje 5 grondig uitkammen. Even na drieën werd wij terug geroepen naar de CP en bleek de vermiste persoon in levende lijven te zijn aangetroffen. Na een debriefing en een bakje koffie ging de reis naar huis, naar huis, haard en douche, daar was ik echt aan toe.

Zo was er nog voldoende tijd over om een hele leuke verjaardag te vieren met het complete gezin en Ama & Oesje. En wat ben ik verwend met mooie cadeautjes! Daniël bleek een beetje van streek te zijn geweest door mijn afwezigheid, hij vond het eigenlijk maar niets dat ik afwezig was op mijn verjaardag. Hij is het ook zo gewend om mij ‘s-ochtends aan te treffen als hij uit bed valt. Hij ging zich bij thuiskomst ook nog eens omkleden in een heuse verjaardag outfit, een mooie broek en een nette blouse.

Een leuke en bijzondere verjaardag, mede mogelijk gemaakt door de maatjes in het veld en de naasten in mijn leven. Dank jullie wel!

Zondagochtend

Dat mag je gerust nog nacht noemen als je voor 05:00 uur beneden zit. Kon echt niet meer in slaap komen en dan vind ik het daar beter vertoeven als liggend in een bed naar een plafond te staren.

12:00 uur | Van Saskia en de kindertjes kwamen er wel drie lp’s uit de cadeauverpakkingen, waarvan één een gekleurde maxisingle over een spookstad. De andere was een dubbel-lp, een hernieuwde uitgaven van: ‘Geitenkop in de Soep’. En nu iedereen wakker is mag er gedraaid worden! Ondertussen ontspannen en relaxed de vaatwasser uitruimen, de slingers opvouwen, de serpentines opzuigen en de ballonnen laten knallen. Wat zijn de zondagen toch heerlijk….. Had ik al verteld dat spierpijn en kramp niet fijn is?

17:00 uur | Wat heb je als je het steeltje van een paddenstoel afsnijd? Juist, het nieuwe kapsel van Sebastiaan :-). Het is wel heel erg mooi geknipt en geschoren, dat dan weer wel. En dan te bedenken dat het door een klasgenootje van hem is gedaan!! Die jongen knipt als de beste en krijgt al een reputatie, gaaf dat jonge talent. Zo’n paddenstoelenkapsel is overigens in bij the boys, dus het lijkt alleen maar zo dat het nergens op lijkt (behalve een paddenstoel dan).

Terwijl hij werd geknipt doodde ik mijn tijd bij Sophietje. Ook zo geweldig daar, waar 5x per week wappies het brandalarm doen afgaan. Geen liften in gebruik en overal die doordringende pieptoon. Daar dan je weg vinden naar een trap die niet verder gaat dan de 2e verdieping en je je rot zoekt naar een trap die verder omhoog gaat. Maar het was even gezellig bij dochterlief.

Afsluiter

Na die ongevraagde ontruiming oefening, herstel in-ruimings-oefening en het ophalen van zoon paddenstoel naderde het aanrecht. (Stiekem vooraf nog even een tukje gedaan en Saskia de kans gegeven ook eens hakmes vast te houden). Het werden gemarineerde kippenpoten, mie, groeten en satésaus. Een restant stukje taart als toetje en daarna een beetje aanrommelen. Klaar voor de nieuwe week, jullie ook? “Welterusten“.



Lees hier verder
Lees hier terug

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: