Dagboek, week 40 – 2020

Maandag 28 september 2020

“Den Haag en omstreken een van de grootste coronabrandhaarden van Europa”.

Net vers van de pers, Den Haag en omstreken een van de grootste brandhaarden. Niet echt verwonderlijk als je een beetje de trant hebt gevolgd. Het volkomen lak hebben aan de ingestelde maatregelen is stedelingen niet onbekend, ook in eigen gelederen niet. Van de week nog aan tafel: ,,ach, wij kunnen er wel een beetje ziek van worden maar gaan er toch niet aan dood”. Ja, zo lust ik er ook nog wel 10! En je kan waarschuwen, vermanen, boos worden wat je wil, het helpt geen ene malle moer.

burial cemetery countryside cross
Photo by Mike on Pexels.com

Vriendje heeft pas rijbewijs en auto, hoe fijn is het dan om met je vrienden te gaan blowen in die auto. Met alle ramen potdicht zo stoned worden als een garnaal en lekker in elkaars aerosollen zitten. En niet te vergeten ook nog eens een persoon die in die staat een voertuig bestuurt. Een paar stoten voor je harses kan je krijgen, die zijn wel verdient.

Maar laten wij ook de school van Sebastiaan niet vergeten, het Erasmus College welteverstaan. Klassen van c.a. 28 leerlingen en dat terwijl er reeds meer dan een dozijn thuiszitten die corona hebben opgelopen. Opgelopen op school dan wel besmet hebben rondgelopen door de gangen en in de lokalen. Maar wij hoeven ons voorlopig nog niet ongerust te maken!

Het ergste komt nog, vriendin Marijke. Zij werkt in een verzorgingstehuis en sprak eergisteren een gesproken boodschap in. Daar lusten de honden geen brood van, wij waren diep geschokt, verdrietig en boos over hetgeen zij vertelde. Het kwam er op neer dat zij totaal oververmoeid is door de vele uren die zij moet werken door de gevallen corona slachtoffers. Het kwam er min of meer op neer dat haar bewoners bij bosjes sterven, in alle eenzaamheid. Dus blijf maar lekker laks, onverschillig en houd je vooral niet aan die kleine gestelde regels, dan kom je vanzelf wel een keer aan de beurt. (Zijn dat niet de mensen die nu of straks het hardste huilie huilie doen?).

Maar gelukkig is het weer maandag, eerst maar even gezellig door de regen naar het ziekenhuis wandelen voor een bloedonderzoek, het halfjaarlijkse testje voor de reuma-status. Want ook dat gaat gewoon door natuurlijk. Daarna maar eens wat tassen met winterjassen naar boven halen. (Spreekwoordelijk dan want ze liggen hoog en droog op de vliering en dan gaat ‘naar boven’ een beetje moeilijk). Verder is mij ter oren gekomen dat er extra eters op mijn pasta af gaan komen. Sophietje schuift opzeker aan en Oesje houd nog een slag om haar arm. -Voel de bui al hangen-.

Boots and Bike

13:30 uur |Oesje en de laarzen zijn binnen. Laarzen? Ja, laarzen. Het wilde de afgelopen weken maar niet lukken om een aan een paar leuke schoentjes te komen voor het trouwgebeuren, dus was het allerlaatste redmiddel ‘Van Haren’. Nu bestelde ik deze gisteren pas en realiseerde mij niet dat de bezorging door de Corona wel eens te laat kon zijn. Maar ze kwamen vandaag al door de brievenbus en zitten -over de knie- als gegoten. Dus geen koude benen tijdens de BBQ.

Ecoware

Niet veel later vertrok het span richting stichting Ecoware, inclusief Oesje. En die Oesje vist mij daar toch een mooie fiets uit de uitgestalde collectie, WAUW!! Wat is Daniël blij!! Sebastiaan heeft er ook eentje gevonden, die moet nog worden opgeknapt en kan hij over een weekje ophalen.

Dinsdag 29 september 2020

Er gaat iets mis met de software mensen. De tekst van gisteravond en die ik vanochtend schreef op de pc is nu in de telefoon versie verdwenen?? “Lekker weer!!”

Het huwelijksfeest, part 1

Even na het gezellige avondmaal vertrokken wij bepakt en bezakt richting Landgoed Vanenburg in Putten. Na een klein uurtje crossen op neerlands wegen en een hobbel de bobbel boeren biblebelt weg te hebben getrotseerd, draaide wij de met grind bedekte parkeerplaats op.

Een andere veteraan was daar nog aan het uitladen en gezamenlijk zochten wij de weg naar de receptie. Die was wat moeilijk te vinden en zodoende zagen wij het door ons getrokken spoor van de rolkoffer meerdere malen terug in het diepe grint. Maar daar stonde Corina & Frank achter een mooi van het statige hoofdgebouw naar ons te zwaaien. Hé hé, gevonden. FF snel ingecheckt en elkaar begroet via de ellebogen. Tja, Corona!!

En die Corana levert het aankomend bruidspaar zowat een hartverzakking. Wat ervaren zij, door de aangescherpte maatregelen, een stress. Niet normaal meer wat er nu plaatsvind!!

Vanochtend werd hun verteld dat de bruiloft, wat de organisatie betreft, niet door kon gaan. “Dan kennen jullie Corina & Frank niet”. Uiteindelijk was het de burgemeester van Putten die toestemming gaf, maar dan wel voor de helft van de geplande genodigden. Ga daar maar eens aanstaan, vlak voor aanvang dierbare bellen om te zeggen dat zij niet meer kunnen komen vanwege de maatregelen. Wat erg dit!!

De sfeer in het landgoed is bizar, onwerkelijk en onbeschrijfelijk. Zo mogen wij vanavond niet bij elkaar zijn in een ruimte en noodgedwongen verdeeld over meerdere ruimten. Zo gebeurde het dat Saskia en ikke ergens aan een tafeltje zaten, tussen verschillende gasten. Reguliere gasten en die voor de bruiloft. Maar even kennismaken was er niet bij. Iedereen loopt op zijn teentjes want één fout kan verschrikkelijke gevolgen hebben.

Saskia kreeg trek doordat wij tussen etende gasten zaten. Het was even een twijfel gevalletje, nemen wij een kaasplankje of de bittergarnituur. Het werd het laatste.

De geplande meeting om 21:00 uur, met vrienden en familie ging uiteraard niet door. In plaats daarvan werd iedereen verzocht naar de kamers te gaan alwaar een tasje met wat ‘boost’ op ons wachtte. Proosten doen wij nu met z’n tweeën, proost!

Afsluiter

Vanmiddag stapte ik even naar buiten en groette de buurvrouw. De buurvrouw die in plaats van de trap een kortere weg naar haar voordeur nam. Een korte steile en vooral gladde weg. ,,Hoi Anita”, en daar ging zij……. zij maakte echt een ongelooflijk harde en onfortuinlijke val. Niet veel later kwam zij terug uit het ziekenhuis met haar arm in het gips, een gebroken pols, wat een drama voor haar! En niets willen weten van een ziektewet, nee die bikkel gaat gewoon door! “Welterusten”.


Woensdag 30 september 2020

Dankzij een fles bottega (roze gold voor de niet kennes zoals ikke) hadden wij een super wilde nacht in onze suite. Mijn luiken waren even na twaalven dicht en die van Saskia al om 05:00 uur. Vandaar dat wij net even in het centrum van Putten vuilniszakken en tape hebben gekocht. “Afplakken die Ramen!!”

Het huwelijksfeest, part 2

Een origineel die ooit in Libanon wapperde. (Maar nu even niet)

Strak op tijd bij het ontbijt, een goed verzorgd ontbijt waar er ietsje meer ‘lucht’ was om met mensen te praten, gelukkig maar. Na dit super ontbijt ruim een uurtje van de buitenlucht genoten en bijgekletst met bekende veteranen. Er was nog net even tijd genoeg over voor een bezoekje aan Putten. (Die zijn echt gek hier op de markt, bij zo’n kraam waar je er op de Haagsche markt er 100 van op een rij hebt, vragen ze voor een jurkje a-la Primark kwaliteit €35,- bij ons toch gauw €5,- inclusief een bakje couscous 😃). Wel vonden wij nog blauwe oogschaduw, tape en vuilniszakken….

Part 3

23:00 uur | Drie gingen ons voor, alle drie gehuld in een rokje waarvan twee van het mannelijke geslacht. Transgenders? Nee joh, doe normaal! Drie Schotse rokken en drie doedelzakken. Daar achteraan een handjevol (-1 want die had geen handjes meer) Libanon veteranen, toen een witte Unifil Nekaf met de bruidegom en als rugdekking een laro van de marechaussee. Zo paradeerden wij richting het landgoed.

Eenmaal aangekomen mij de trouwlocatie (zie foto met UN vlag) was het wachten op de koets met paarden, waar toevallig ook een bruid met dochters zat. Zo, die zagen er allen prachtig uit, WAUW!!

Na een zeer ontroerende ceremonie met een heuse aalmoezenier/ Libanon veteraan als geestelijke uitdeler van zegeningen aan het kersverse bruidspaar, was het taart eten en feesten!

Na het feestje ging het feestje door in het restaurant. Heerlijk gegeten, super leuk gekletst en ontzettend gelachen om militaire humor. Die gasten zijn echt zo gek als een deur………

Tja, Corona, lekker dan want om 22:00 uur was het toch echt einde oefening. De lichten gingen aan en iedereen vertrok naar zijn eigen hok.

Oh, dat handjevol-1. Dat is een heel luguber grapje die ik, denk ik, wel mag maken nu wij het zo gezellig hebben gehad met Anita & Hans. Hans gaat er niet anders mee om. Maar Hans verloor in Libanon beide handen en deels de onderarmen door een handgranaat. Het gedetailleerde verhaal blijft onderons maar het zijn dingen die daar zomaar gebeurde. 19 jaar, BOEM, voor het leven getekend. Maar als je ziet hoe Hans hiermee omgaat, echt ongekend dapper!!

Afsluiter

En dan nu even uitbuiken in de suite. (Waarvan de en-suite deuren nu zijn afgeplakt met vuilniszakken en tape. Want nu is het hopelijk wel donker genoeg voor Saskia. “Welterusten”.


Donderdag 01 oktober 2020

Het huwelijksfeest, part 4

De tape liet gemakkelijk los van de ondergrond, alleen de vuilniszakken waren er iets te ‘gehecht’ aan en gingen leeg de container in. De koffer was snel gevuld en na een laatste rondje door de kamer kon de bagage in het voertuig worden gehesen en spoorslag het grind worden opgespat richting het ontbijt. 10:00 uur….. KOFFIE!! Het ontbijt was weer als vanouds geweldig en de gezelligheid werd nogmaals overtroffen, ondanks dat iedereen besefte dat het onvermijdelijke afscheid om de hoek stond.

Na een kort afscheid en een laatste woord van het kersverse echtpaar ging de weg, via de hobbel-de-bobbel-boeren-rijksweg naar de snelweg. Plankgras naar onze volgende bestemming, het hoofdkwartier van het Veteranen Search Team.

En verder

Verder maakte wij een tussenstop bij het Veteranen Search Team om Saskia eens kennis te laten maken met hetgeen waar veel van mijn tijd nu eigenlijk aan word besteed. Het was daar een drukte van belang vanwege een evenement dat morgen plaats gaat vinden. Ondanks dat nam met de tijd voor Saskia en heeft zij genoten van de korte periode op deze plek en tussen deze geweldige mensen.

Thuis aangekomen was het tijd om ons avontuur te delen met Ama, Oesje en sophietje. Daar achteraan kwamen zij aan de beurt over de avonturen alhier. Alles schijnt heel goed te zijn gegaan en de kindertjes waren allemaal voorbeeldig.

De afgelopen dagen schijnen er bij ons te hebben ingehakt, beiden zijn best wel gekreukeld en snakken naar ons comfortable bed. Dus: “Welterusten“.


Vrijdag 02 oktober 2020

Wakker worden in de realiteit na drie dagen in een roes van liefde en zonder verdere prikkels te hebben vertoefd. (Tussenhaakjes: Sebastiaan heeft het maar zwaar in de HAVO/VWO klas. Mooie cijfers vliegen ons om de oren. Een 9,4 voor wiskunde en een 10 voor engels!!!). Moest ik van mijzelf even aan jullie melden…… Maar nu weer even terug naar die realiteit, het word er met de dag niet leuker op en veel zaken, waar veel mensen al langere tijd op vooruit lopen, krijgen steeds meer grond. Ja ja, krijg ik vaak te horen en sta daar regelmatig binnen mijn gelederen alleen in, maar zo langzaamaan keert in een hoop zaken het getij.

Maar goed, genoeg hierover, ik duik straks weer eens even in de tuin. Nog wat schroefjes aandraaien, wat vijverranden stellen en alvast wat wegdromen over het hoe-wat-en-waar. het grondverzetten leek mij vandaag geen goed plan. Vochtige lucht en reuma gaan niet zo goed samen en dat voel je aan alles. (Merk overigens wel dat mijn handen in deze omstandigheden niet meer willen wat ik wil en de pijn niet echt prettig is. Het klinkt misschien wat overdreven, maar mijn vingers staan nu toch echt niet in een fraaie positie). Maar kijk, daar was mijn kleine redder in nood. Hij pakte de schop en begon te graven voor zijn leven. ,,Dit is voor jou veel te zwaar werk Rianne, laat mij dat maar doen!” Wat is het toch een bijzonder mannetje!!

Afsluiter

De M113 is eindelijk in een stadium waar hij wezen moet, het diorama krijgt ineens weer meer leven en een idioot speelde hierin ook nog eens graag met vuur. (Wat was dat altijd een welkome afwisseling van de dag, de vuilnis in de fik steken…..).

Sophietje was vandaag ook kind aan huis. Even na tienen stond zij al op de stoep. Zij had de eerste shift op haar werk er reeds op zitten en zou vanmiddag nog een keertje mogen. Tussentijds en daarna was zij bij ons. Zij ging nog een uurtje flink sporten, zij wil zo verschrikkelijk graag door de keuring van defensie komen. Nou, dit gaat haar vast wel lukken. “Welterusten


Zondag 03 oktober 2020

Afsluiter

Na de laatste keer dat Daniël onvindbaar verdwenen was en wij redelijk ontregelt de buurt af zochten heeft Ama een GPS trekker voor hem gekocht. Nu zouden wij dus altijd en overal kunnen zien waar hij uithangt. MAAR DAN MOET HIJ DAT DING WEL BIJ ZICH DRAGEN!!! Hij had vanmiddag een bokkenpruik op, wilde perse dat het hem lukte om de deur van het slot te krijgen en toen dat niet lukte, rende hij weg. Ver weg van ons en zonder ‘trekker’. Fijne bedoeling! Nadat hij een uurtje buiten was en het pijpenstelen regende, werd Saskia iets te ongerust en begon het spoorzoeken. Nergens een spoor van hem te bekennen, ook niet toen vele buurtgenoten ook hielpen met zoeken. Maar net voordat wij de politie wilde bellen kwam meneertje in zicht. ,,Was even op de step een paar buurtjes verderop”.

Gelukkig liep het weer met een sisser af, dat mannetje geeft ons alleen wel eens kopzorgen. Verder ging de zwemles goed en at ik ondertussen iets wat nooit meer zwemt en een zoute rauwe zoute smaak heeft. Afgeblust met vers gesneden uitjes, jammie! “Welterusten“.


Zondag 04 oktober 2020

Afsluiter

Na een rustig ochtendje brachten wij Daniël naar Sophietje om zelf eventjes ongestoord op visite te gaan bij het kersverse bruidspaar. Het was een gezellig middagje waarbij wij bijna de tijd vergaten om Daniël op te halen. Sophietje ging namelijk uit eten met een collegaatje en werd om 17:30 uur opgehaald, wij waren er op de valreep.

Na snel wat boodschapjes in huis te hebben gehaald gingen wij de keuken in en Daniël nog even met zijn fiets naar de speeltuin. Gelukkig had hij zijn ‘trekker’ bij zich en kon ik hem waarschuwen voor het eten. Dat duurde mij te lang en toen ik even om de hoek ging kijken zag ik hem aankomen, alleen sleepte hij met zijn fiets, wat bleek, hij was zijn sleutels kwijt! Dus na het eten met hem zijn gangen nagegaan en wie zit er nu bij het Veteranen Search Team? Niet veel later werden zijn sleutels dan ook in het hoge gras terug gevonden. “Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: