Dagboek, week 37 – 2020

Maandag 07 september 2020

Volgens de laatste berichten is de vermiste persoon waar wij gisteren naar zochten terecht.

Als Daniël zomenteen naar school is gebracht en het gezonde ontbijt naar binnen is gewerkt gaat mijn fiets richting de oogarts in het LangeLand ziekenhuis. Vooralsnog niets spannend, even controleren of de oogafwijking iets schadelijks is of niet. Helaas schijnen er druppeltjes aan te pas te komen die het autorijden beïnvloeden, dus de eerste uren zit een inzet voor het Veteranen Search Team er niet in. (Maar 3x een inzet in 4 dagen is best een beetje veel).

Vanavond eten wij lasagna, die staat inmiddels lekker op te stijven in de koelkast. Net voordat de reis gisteren naar Bussum ging en de 2e klaargemaakte maaltijd naar binnen was geschoven, was deze reeds door en door gegaard in de oven. Na een lange afkoelingsperiode zijn de twee schalen de koelkast ingedoken en vanavond gaan zij de stoomoven in. Dat wordt smullen! (We eten wel laat omdat Sophietje ook graag een vorkje meepikt).

10:00 uur | Er zijn geen noemenswaardige onregelmatigheden aan mijn ogen. Oogdruppels waren even niet fijn en als je nu voor mij zou staan en zeggen dat je Sinterklaas was, dan zou ik het zomaar geloven. (Of er moet echt een flinke mistbank hangen in Zoetermeer).

Afsluiter

Hoogtepunt van de avond was wel de 40 minuten aan de lijn hangen met Marion (en Annet die op de achtergrond deelnam). Het was een gesprek als vanouds, lekker gezellig allemaal, dat doet een mens even goed!

Verder baalde ik als een dolle stekker, de verf voor het (AF)- spuiten van de M113 bleek niet goed meer te zijn zodat het model slechts deels op kleur kon worden gebracht. Nu duurt het een paar dagen eer het flaconnetje van Hoorn in Zoetermeer beland, balen weer. Maar net voor het spuiten nog een paar foto’s gemaakt van het toen ‘zwarte monster’. “Welterusten”.


Dinsdag 08 september 2020

Centrum 45, baat het niet dan schaad het niet! Zo kijk ik er niet werkelijk tegenaan, voor mij is het meer een mogelijk handvat om wat aan die eeuwige shit gevoelens te doen. Je ziet het niet, je merkt er wellicht niet zoveel van (ben een internationale ster in het verbloemen), maar de doorverwijzing is er niet voor niets. Gek wel, aan de ene kant ben ik sterker en evenwichtiger dan ooit en doet niemand mij wat, krijgt ook niemand de kans meer voor en aan de andere kant zitten er hele diepe wonden waarvan de hechtingen loslaten.

Die sterke kant, daar schrik ik soms wel eens van, nimmer in mijn armzalige bestaan ben ik zo hard geweest. Er zijn soms van die situaties die je niet aanstaan en waarvan je denkt: “krijg de ….. maar”. Dat denken krijgt betrokkene nu rechtstreeks in de mik geworpen en doorgaans is een fysieke actie een gevolg. En dan hebben we het niet over fysiek geweld maar over fysiek de rug toe keren. Dat kan je in een paar woorden samenvatten; ,, zak jij maar in de s….t”.

Afsluiter

Vroeger, toen ik nog geen meisje was, wees ik de ‘boys’ tot in de treuren toe dat er vooral veilig gewerkt moest worden. Nu werd mijn eigen veiligheid dubbel aangewakkerd doordat op hoogte werken niet mijn ding was, dus iedere kleine beweging in een steiger moest en zou ongedaan worden gemaakt. Zo was het ook wel een beetje met ladders, die mochten van mij ook niet wiebelen, instabiel staan of op een gladde ondergrond worden neergezet. Dat laatste heb ik vandaag even voor jullie uitgeprobeerd, wat er dan precies allemaal mis kan gaan. Niet alleen dat werd bevestigd, zo ook mijn haarkleur. Alle ingrediënten waren aanwezig: schuine ondergrond met algaanslag en alles lekker nat van de regen. Ik heb dit stukje vanavond kunnen schrijven, dus ik leef (helaas) nog. Verder ook niks gebroken alleen is het hier en daar een beetje beurs…….

En dan die arme Ama, die zoals zo vaak twee verschillende maaltijden moest bereiden. Het was opnieuw een voortreffelijke hap en iedereen at het bordje schoon leeg.

Verder maar wat gerommeld aan diorama dingetjes, wat moet je anders doen. “Welterusten”.


Woensdag 09 september 2020

Straks mag Daniël opnieuw naar de tandarts voor vullingen. Het jarenlange drinken van karvan cevitam uit een tuitbeker eist zijn tol. Zo’n tuitbeker vol met zoetigheid leverde hem niet alleen veel gaatjes op, ook zijn gebit is hierdoor scheef gaan groeien. Dus ouders let op!

Verder zie ik wel wat de dag gaat brengen, vooralsnog schijnt het droog te blijven en gaan wij naar een paar warme dagen toe, tot wel 28 graden, zegt men. Eerst zien dan geloven, maar op de wens van Saskia en Daniël komt absoluut geen gehoor. Of ik ‘even’ het zwembad op wil zetten?! Wat wij wel gaan doen tijdens deze extreme hitte is BBQ-en. Het vlees hiervoor ligt nu nog voor spotprijzen in de schappen en inmiddels ook in onze vriezer.

MAY-DAY MAY-DAY, gevalletje Covid-19 besmetting op Sebastiaans school. Maar geen paniek hoor, gewoon je handen wat vaker wassen, anderhalve meter afstand houden en uit voorzorg maar alvast afscheid nemen van een eventueel (risico dragend) groot- ouder.

Afsluiter

En ja hoor, Sebastiaan kwam gewoon van school alsof er niets aan de hand was, sterker nog, hij had zijdelings iets gehoord over een leerling met corona………. Vooralsnog gaat zij klas van slechts 28 leerlingen netjes iedere dag naar school, zolang zij maar anderhalve meter afstand houden en netjes hun handjes wassen.

Sebastiaan fietste op weg naar huis en trakteerde mij onderweg op een echt ijsje. Twee bolletjes en een dot slagroom, mijn dag kon niet meer stuk!!

Maar het mooiste nieuws van vandaag is wel dat Sophie door de psychologische test van defensie is gekomen. Zij komt nu wel heel dicht bij haar droom om haar vader achterna te gaan. Wij zijn hier heel erg trots op, dat mag best wel even gezegd worden! Sophie heeft, hoe kan het ook anders, gekozen voor de landmacht, infanterie om nog specifieker te zijn.

Ondertussen kon ik mij verder uitleven op de M113 (hij staat in de definitieve kleur) en zijn er wéér een stuk of 200 grassprieten op het diorama gelijmt. Het is dat ik niets wil uitbesteden anders zou ik de kids een dagje laten plakken. “Welterusten“.


Donderdag 10 september 2020

Zojuist weer wat voor jullie uitgeprobeerd: houd je je handen wel of niet schoon met een ‘hoge’ beker 0,0% kwark? Het antwoord is NEE. De lekkerste kwark in mijn smaakgebied is die van Optimel, maar dat is tevens ook niet een van de goedkoopste. Dus wie op de kleintjes let, let niet al teveel op kwaliteit, smaak en verpakking. Die kwark van de Lidl is best wel te pruimen en net als al die andere kwarken moet je die eerst door-roeren. Dat gaat best met zo’n lage verpakking maar met die hoge dingen gaat je lepel er tot het laatste puntje van je steel in. Resultaat is vieze handen, die je dan weer probeert af te likken terwijl je even vergeet dat je de lepel ook nog vast hebt. Is kwark goed voor je haar?

En dan nu wat over de dag van vandaag. Die staat in het teken van de geluidsinstallatie. Enkele weken geleden kreeg ik een super mooie platenspeler en dat was een reden om de vintage geluidsinstallatie van zolder te halen en nieuw leven in te blazen. Een mannetje was bereid om de platenspeler op te leuken d.m.v. nieuwe snaar / naaldje en af te stellen. Als alles nog staat zoals het staat, staat de platenspeler vanavond, aangesloten en wel, op z’n plekje in de woonkamer. En dan maar hopen dat de ruim 44 jaar oude lp’s niet teveel kraken, overslaan of blijven hangen. (Nieuw vinyl zit er namelijk niet in, al heb ik in mijn verzameling ook wel exemplaren die nog nooit door een naald zijn geroerd).

Afsluiter

Een meevaller en een tegenvaller. Het is even niet anders. De meevaller bestond uit een prachtig zwarte bandrecorder van Akai en past mooi bij de vintage installatie. De platenspeler doet het nu ook perfect alleen zei de versterker er even geen zin in te hebben door een fout circuit. Das dus even balen. Aan de andere kant weer super blij met de bandrecorder, die kreeg ik zomaar omdat hij er afstand van kon doen en het mij gunde. Waar maak je zoiets nog mee! ,,Heel eerlijk, ik was echt ontroerd van dit gebaar”.

Oh, het is voor Daniël nog steeds Libalon i.p.v. Libanon en vanochtend kreeg ik ook les van hem in het herkennen van lesbiennes……….”Welterusten“.


Vrijdag 11 september 2020

Het is inmiddels laat in Zoetermeer, tegen 23:00 uur aan. Wij zijn net een uurtje terug uit het Scheveningse, alwaar wij heerlijke roti hebben gegeten. Dit ter ere van een klein afscheidsfeestje voor Ama’s reisje naar Zwitserland. Maar ikke benne moe, heel moe. Dus als jullie het niet al te erg vinden zeg ik nu: “Welterusten“.

Zaterdag 12 september 2020

Tegenvaller

De tegenvallen van de week! Zo kan je het wel noemen. Maanden lang werken aan één model en als je dan eindelijk zover bent gekomen om het mooi te hebben gespoten dat dan de kleur niet klopt. Dezelfde fabrikant, zelfde merk, zelfde kleurnummer en dan toch zo’n groot verschil. Navraag leerde mij dat deze fabrikant wel eens vaker zijn mengsels veranderd. (Uiteraard zonder mededeling hiervan). Ik laat het hier niet bij zitten en ga naarstig op zoek naar wel de juiste kleur, dan komt het vast allemaal wel goed, hoop ik dan tenminste….. Maar balen is het wel, was net zo lekker bezig. En zoals je op de foto ziet, er valt nog heel wat aan de M113 toe te voegen.

Afsluiter

Na wat te hebben gerommeld bij de buuf kwamen de standaard rituelen van boodschappen doen, zwemles voor Daniël en koken voor het span weer voorbij. Voor de verandering maar eens een filmpje op Netflix gekeken en zo maar eens het bed opzoeken. Want Rianne is moe, heel erg moe. En ook nog eens op, heel erg op. “Welterusten“.


Zondag 13 september 2020

Als de agenda correct is ingevuld gaan de aankomende drie weken een drukte van jewelste worden. Drie weken! Hoe gaan we dat overleven? Met als grote finale de mooie bruiloft van een een Unifil maatje. De combinatie met blauw is al gevonden, nu alleen nog schoentjes er bij, dan komt ook dat goed. Verder allemaal dingen die geregeld moeten worden, bezocht moeten worden en afspraken met derden die gewoonweg aandacht nodig hebben. Het lijkt wel of alles wat door de lockdown niet kon, nu snel moet worden ingehaald. Daarnaast probeer ik zo goed als mogelijk dingen af te ronden, zelfs vandaag nog! En weet je nog, die valpartij aan het begin van de week, daar is toch het e.e.a. bij gekneusd.

Afsluiter

Mijn roots liggen in Indonesië en toch weet ik niet of daar ook palmbomen groeien met van die grote vruchten eraan, ook wel kokosnoten genoemd.Al zou menigeen mij zomaar geloven als er een verhaal over een zo’n noot op mijn hoofd gevallen zou rondgaan. Maar over kokosnoot gesproken, daar kwam Sebastiaan vandaag met thuis. (Voor slecht €2,-. Daar koop je in klapperbomenland 6 palmen voor!!).Na eigenwijs eerst met een koksmes, daarna met een bijl en last but not least een moker om zonder resultaat dat ding open te krijgen toch maar even Google geraadpleegd. Toen lukte het wonderbaarlijk wel en niet veel later stroomde het kostelijke vruchtensap door mijn vingers in de gereedstaande schaal. Daarna hielp Sebastiaan mij verder met het schillen en raspen van het vruchtvlees.

En weet je, toen Sebastiaan druk bezig was met raspen zag hij in een van zijn ooghoeken zijn moeder de schaal afdrogen…… Iemand wel eens een hele boze en teleurgestelde Sebastiaan gezien? Nou, ik wel. “Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: