Dagboek, week 36 – 2020

Maandag 31 augustus 2020

Niet zo lang geleden zou het mijn leven volledig op z’n kop hebben gezet en waren de digitale vellen papier niet aan te slepen. Er zou op zeker een lang blog aan gewijd zijn en de verwijten zouden niet mals zijn geweest. Maar nu, nu geen zin meer in gezeik, gezeur, gedram, inmenging van derden en eeuwig terugkerende ballast. Daarom is het maar beter om er verder geen woorden aan vuil te maken, los laten en verwijdering heet dat toch? En wat is er feitelijk anders aan dan al die voorgaande jaren vóór de transitie. Het enige verschil is dat het nu gewoon bekend is en niet meer stiekem gebeurd.

Zo, dat is er ook weer uit op de maandagochtend. Er ligt een klusje op mij te wachten en zal daar aan het einde van de dag wel eens heel anders bij kunnen zitten/liggen. Lang niet gedaan en eigenlijk te zwaar voor hetgeen er binnen mijn bereik ligt. Maar het moet even gebeuren en is al te lang uitgesteld.

Zojuist Daniël naar zijn nieuwe groep gebracht, de 3e alweer. Hij had er verschrikkelijk veel zin en had een glimlach van oor tot oor op z’n toet. Wat een geweldig mannetje is het toch! Justin hoeft pas in de middag en Sebastiaan mag zich woensdag pas melden. Maar het wordt anders wel eens tijd dat hij zijn boeken gaat kaften, alleen lijkt alles er op dat hij die zware taak morgen bij zijn oma op tafel gaat gooien.

Afsluiter

Echt belachelijk gewoon, ondanks dat aan alle voorwaarden van het spreekwoord is voldaan was er nog niet eens één grammetje af. (Heeft de consumentenbond hier een speciale afdeling voor?). Het enige waar wel aan werd voldaan was het wachten, wachten en nog eens wachten. Tot dat na een telefoontje een verhelderend antwoord kwam: ,,wij zouden toch maandag komen?”. Pas nadat ik had uitgelegd dat er in iedere week een maandag zit en het één keer per zoveel jaar maandag 31 augustus is, dacht ik zomaar dat het vandaag zou zijn. Zij komen nu morgen………

Ach, het zwembad moest nog verder leeg en schoon worden gemaakt, de tuinset moest winterklaar worden gemaakt en Ziggo verdiende ook wel een telefoontje vanwege het trage internet. Zodoende kreeg de maandag toch nog een prima invulling. Ziggo beloofde vanmiddag te komen en kwamen dan ook netjes. Zo kan het dus ook.

Tja, zoeken zoeken en nog eens zoeken naar de juiste onderdeeltjes voor de M113 in het diorama. Vond ik eindelijk wat ik zocht. Ik zo blij als een kind naar het bewuste doosje zoeken waar het in zou moeten zitten en toen ik dit uiteindelijk vond, kwam het doosje mij iets te bekend voor……… Je raad het al, zo’n doosje lag al die tijd al in de rommeltjeslade. Dus wie draaide met schaamrood op de kaken een pirouette door de kamer? “Welterusten


Dinsdag 01 september 2020

De tweede nacht op rij waar het meer draaien en woelen was dan slapen. Het zal vast aan het oppakken van het nieuwe schooljaar liggen. De zwoele klanken van een of andere radiopresentator zouden mij ‘s-ochtends op 06:15 uur uit een welverdiende nachtrust moeten halen, alleen voelt het alsof hij zijn scheur al opendoet voordat er sprake is van een slaap. Er is niet bewust gekozen voor een ‘zwoele’ radiostem, meer voor muziek, maar op het genoemde tijdstip zit er waarschijnlijk net een sprietpraat sessie ingebakken. Misschien dat 538 dat voor mij snel kan aanpassen? Of zal ik zelf vanavond naar een andere zender draaien, dat lijkt mij overigens wel het beste.

Ondertussen las ik dat het oude huis van mijn zus en zwager eindelijk is verkocht en zij nu met een gerust hart op huwelijksreis kunnen naar Oostenrijk. Nu de vingertjes kruisen wat corona betreft, dat heeft al genoeg roet in het eten gegooid.

Over corona gesproken, zo dadelijk komt de griepprik er weer aan. Daarover zijn de meningen verdeeld, maar stel nou dat het tegenovergestelde waar is, dat het juist wel helpt? Ondergetekende kan met klem zeggen dat elk zwaar ziekmakend griepje al jaren aan mij voorbij gaat en dat was voor die prik wel anders. Ziek word ik er in ieder geval niet van, van die prik bedoel ik dan. Het prikje voel je amper, de plek des onheils geeft al helemaal geen problemen en er zijn geen merkbare nawerkingen. Eigenlijk lees je tussen de regels door al dat dat ding weer in een van mijn armen gaat komen.

En ja, wij houden ons nog steeds, deels, aan de maatregelen al moeten wij eerlijk zeggen dat dit niet meer zo is als in het begin. Het paniekerige is er wel een beetje vanaf waardoor er regelmatig situaties zijn waarvan je achteraf denkt dat het beter kon. Ook ik knuffelde bijvoorbeeld familieleden op een bruiloftsfeestje die niet tot de dagelijkse contacten behoren. Maar verder letten wij in de winkels redelijk op, al verrot ik zo’n fles met ontsmettingsmiddel aan te raken. Volgens mij zitten daar nog meer bacteriën op dan aan een Dixi aan het einde van een popfestival.

Afsluiter

Als je mijn onderarmen zou zien dan denk je hoogstwaarschijnlijk: ,,Jezus, wat heb jij gedaan??” Voor mijn klusje moesten wat doornenstruiken gesnoeid worden. Dat is wel gelukt, alleen vochten zij terug en lieten niets heel van mijn onderarmen. Er is vanavond een zalfje op gegaan om het een beetje tot rust te brengen en hoop dat het slapen gaat lukken. Naast die doornenstruiken moest er ook iets de lucht in, wel 12 meter hoog. De eerste 10 meter staan en toen kon mijn lijf het niet meer aan. Dit gaat een staartje krijgen…. “Welterusten“.


Woensdag 02 september 2020

Gisteravond laat was er even contact tussen Marion en mij. Dat was lang geleden! Dit is nu één van de hele goede contacten die door de corona erg is afgezwakt. Annet & Marion zijn niet de enige. Marion ligt in de kliniek van dr. Kanhai voor een aantal zaken en is blij met hetgeen er is gedaan. Gelukkig, ik hoop zo voor haar dat het nu allemaal voorbij is, zij heeft genoeg ellende achter de rug.

Krasjes

Dacht: laat ik het toch maar even met jullie delen. Iedereen vraagt ernaar en diegene die mij kent weet dat er niet altijd de waarheid word gezegd. Zo denken sommigen dat er een bitch-fight is geweest, dat onze kat z’n dag niet had of dat ik mij zelfs heb gekastijd met een karwats. (Het was het laatste, of toch die doornenhaag?).

Maan

Maan” heet ze, mijn eerste kleindochter. Geboren op 25 augustus. De eerste dochter van mijn oudste zoon Roby en zijn partner. Sophie vertelde mij vanmiddag een geboortekaartje te hebben gekregen, zodoende kan ik dit heugelijk nieuws nu ook in het blog vermelden. Goh, nu gaat het bewonderen van de maan een hele andere dimensie krijgen. ,,Nou Maan(tje), welkom op deze wereld, veel geluk, plezier, gezondheid en een mooi leven”.

Afsluiter

Foto: Sophie, hand: Sebastiaan, voeten: Saskia.

Wie goed doet, goed ontmoet. Onze buuf zag mij zo verschrikkelijk ploeteren dat zij spontaan een maaltijd aan ons heeft aangeboden. Wij aten daardoor een heerlijke indische maaltijd. Mijn buikje zit er nog steeds vol van!

Sophietje is de hele dag gebleven en laat op de avond pas weggegaan. Tja, die liet zich een lekker maaltijd niet ontgaan. Had zij overigens verdiend, want zonder haar had ik het vanochtend niet gered.

Daniël is vanochtend ook redelijk ongeschonden van de tandarts terug gekomen. Er zijn twee gaatjes gevuld, twee van de 6……….. Hij moet daarom nog twee maal terug, twee maal twee van die verschrikkelijke verdovingsprikken in zijn mond. Daar had hij het wel slecht mee maar hield zich heel dapper. Tot diep in de middag had hij een dikke wang en hing zijn mondje iets wat scheef.

Nu hoop ik toch het bed wat eerder op te kunnen zoeken, het vakantieritme is er toch een beetje ingeslopen en het eene vroege opstaan is het andere niet. Vroeg opstaan en rustig op je gemakje opstarten is nu toch echt weer hup, hup, hup geworden. Dus hopelijk snel en hup, hup, hup het bedje in “Welterusten“.


Donderdag 03 september 2020

Lik nog wel de wonden van de buitensporige activiteiten. Ondanks dat het fysiek best goed met mij gaat is dit toch een waarschuwing dat de grenzen van het kunnen niet meer daar liggen dan dat het ooit geweest is. Een lange tijd was daar mee te leven en deed wat haalbaar was. Tussendoor een beetje oefeningen om aan te sterken en meer te kunnen verzetten wierp wel haar vruchten af, maar dan wel met de nodige aanpassingen. En aan die aanpassingen ontbrak het nu even, dus voor de toekomst een ‘DIKKE DOEI’ voor dit soort grappen.

We hebben het nog een zomer gered met de kunststoffen vlonders in onze tuin. Dit was mede mogelijk door corona want een groot verjaardagspartijtje voor Sebastiaan had reeds eerder voor problemen gezorgd. Toen wij gisteren het e.e.a. winterklaar gingen maken zakten wij er op meerdere plaatsen doorheen. Sophie kwam maar gelijk met een nieuw plan voor de tuin en Saskia zag haar droom voor tegels dichtbij komen. Oh wat was zij blij dat ik daar wel voor open stond….. Daar direct bij zeggende dat mij dat niet zonder hulp van allen hier in huis niet gaat lukken. Nu taak om de weg-geef-groepen die Facebook lief is af te struinen voor leuke bestrating.

22:45 uur |Drijfnat terug van een zoekactie in Alphen aan de Rijn. Meisje in goede staat gevonden dus snel naar mijn bedje. “Welterusten”.


Vrijdag 04 september 2020

Tussen de 10 á 15 minuten kost het mij nu om ‘klaar voor een zoekactie’ de deur uit te stappen. De staat van welbehagen maakt op dat moment eigenlijk niet uit, de adrenaline stijgt bij het afgaan van het alarm naar een punt van doen & gaan. Zoals gisteravond, toen de varkenshaas voor de laatste keer in de pan werd omgedraaid en aardappelpartjes werden omgeschud. Met militaire precisie neemt Saskia het roeren in de pannen over en hang ik mijzelf om. (Omdat het eten nagenoeg klaar was en de opgegeven locatie dichtbij was, kon er nog een kleine hap naar binnen worden gewerkt).

Binnen 45 minuten was de locatie bereikt, met een kopje koffie uit de automaat van een politiebureau luisteren naar de briefing en hup aan de slag. Het was ondertussen al aardedonker en volledig afhankelijk van zaklantaarns en de regen maakte het er niet makkelijker op, toen wij te horen kregen dat het meisje in goede gezondheid elders was aangetroffen. Voldaan liepen wij terug naar het startpunt, nog snel een kopje koffie, een laatste woord van de leiding en toen weer snel naar huis. Afgehangen en ploffend op de bank draaide de klok bijna zijn allerlaatste rondje van de dag.

En een mooie veer in de kont van dagblad AD.

Trans praktijken

19 Februari van dit jaar bezocht ik voor het laatst de polikliniek in het VU te Amsterdam. Een controle van de geopereerde oren foto’s van de kaak stonden toen op het programma. Verder werden er destijds vervolgafspraken gemaakt. Aan dit kwam een abrubt eind door de de Corona uitbraak.

Het was ergens een kleine maand geleden dat ik naar de status van destijds durfde te vragen want in de corona-piek leek mij dat sterk ongepast. Gisteren was er voor het eerst contact vanuit het ziekenhuis en wordt de draad opgepakt. Spoedig staat er een afspraak om een start te gaan maken met de implantaten in de onder- en bovenkaak, teneinde eindelijk weer eens op een biefstuk te kunnen kauwen. Daarnaast gaat ook de aangezichtschirurgie verder, dus deze ‘oma’ gaat er straks nog eens appetijtelijk uitzien.

Feestje

Vanavond vieren wij de verjaardag van Marloes. (Zij is pas volgende week jarig, maar dit kwam schijnbaar beter uit). Ama heeft ons uitgenodigd om dit heugelijke feit in een pizzeria te vieren, wie zegt daar nu nee tegen!


Zaterdag 05 september 2020

Gisteravond voor de tweede maal op rij geen ‘Afsluiter’. Was het etentje dan zo leuk en vloeide er teveel alcohol? Het was zeker heel erg leuk en gezellig, meer dan, want zij moesten het zonder mij doen. Huh? Ja, je zit nu eenmaal bij een goed geolied team en als je daar voor gaat, dan ga je daar ook voor.

Net als afgelopen donderdag ging het alarm van het Veteranen Search Team af. Net als afgelopen donderdag gebeurde dit net rond etenstijd, de tijd dat wij ons aan het voorbereiden waren voor het grote feestdiner. Binnen 5 minuten ging de reis voor mij naar een plekje even naast Veenendaal. (Onderweg nam ik snel contact op met mijn Libanon maatje Gerard, die zich resent voor het Team heeft aangemeld. Hij woont nog geen steenworp afstand van oproep locatie. Hij was er inmiddels al!).

Bij aankomst was mijn maatje reeds met zijn ‘vuurdoop’ begonnen, de eerste 2 groepen waren inmiddels naar hun gebied vertrokken en sloot ik aan bij de laatste groep. De CP (commando post) stond enkele meters van het te doorzoeken gebied dus liepen wij binnen no time in een dichtbegroeid bos. ,,Het lijkt hier verdorie Vietnam wel”, grapte ik nog naar onze groepscommandant Jan. Onder het dichte bladerdak van vele berkenbomen wemelde het er namelijk van de varens, niet zomaar varens, nee joekels van varens. Soms afgewisseld of in combinatie met die steeds weer opduikende bramenstruiken. De vele droogstaande greppeltjes maakte het nog extra gezellig.

Uiteindelijk hebben wij een groot gebied uitgekamt, mede door de inzet van een hondenteam maar helaas werd de vermiste persoon niet aangetroffen. Hoe hoog de bereidheid en doorzettingsvermogen ook is, in zo’n dicht begroeid gebied en in absolute duisternis van de nacht moet er een beslissing worden gemaakt: tot hier en niet verder. Langs de bosrand, met schrikdraad, koeienvlaaien en vooral veel modder stiefelden wij een kleine twee kilometer terug naar de CP. (Alwaar ik maatje Gerard nog een goede nachtrust en de groetjes aan vrouw Hilda kon wensen).

Na een flinke plas achter de auto te hebben gedaan ging de reis terug naar Sweet-lake-city, alwaar een calzone in de oven op mij wachtte. Het uit eten gaande gezelschap bleek ook net pas thuis te zijn. Super toe aan een bed, even voor welk bed dan ook, gingen de luikjes snel dicht. Helaas bleek de fysieke inspanning mij een hak te zetten door de nacht meerdere malen te verstoren met extreme krampen in de benen. Maar nu, in de ochtend van zaterdag 05 september 2020, met een voldaan gevoel achter de computer, al is het heel erg triest dat de persoon nog niet is aangetroffen.

Afsluiter

De vermiste persoon is vanmiddag in goede conditie aangetroffen. Dat is goed nieuws! Verder zijn de zwemlessen voor Daniël weer begonnen. Mensen, wat had dit jochie daar schik in. Sophie zat vandaag wat minder in haar velletje. En waar kan je beter beroerd zijn dat op je oude vertrouwde bank. Gelukkig knapte zij na het avondeten op en maakte zich op voor een avondje met vriendinnen. Eind goed, al goed, toch? De beste vriend van Justin heeft zij rijbewijs gehaald en gelijk zo’n miniatuur race-blik gekocht. Wij houden ons hart vast want nu zitten Justen en Fely al twee avonden en nachten in een raceauto die bestuurd wordt door iemand zonder enige ervaring. Volgens overlevering hebben zij zo’n beetje heel Zuid-Holland doorkruist en stond nu het noordelijke deel op de agenda…….. “Welterusten“.


Zondag 06 september 2020

Bepaalde gebeurtenissen zorgen opnieuw voor een nachtmerrie reunie en dat is zachtjes uitgedrukt: “meer dan klote”. Mijn enigste uitslaapdag en nachtrust finaal de mist in gegaan en die terugkerende nachtmerrie(s) gaan het mij niet makkelijk maken. Keek niet op de klok, was ook niet nodig bij zo’n indringende aanval. Het is bezweet wakker worden, proberen weg te drukken, in slaap vallen en verder gaan in die ellende. Na meerdere van die momenten maar uit bed gestapt en zelfs nu gaat het in mijn hoofd maar door, het wil mij maar niet loslaten. Slopend is dit. En ik ken mijzelf meer dan goed, als dit zo aan blijft houden gaat dit niet goed. (Daarbij zit ik al een langere tijd niet goed in mijn vel).

Afsluiter

De derde inzet voor het Veteranen Search Team is slechts 4 dagen. Vanavond ging de reis naar Bussum en in de periode dat ik daar heb gezocht was de persoon helaas nog niet aangetroffen. (Klik HIER voor een nieuwsbericht). ,,Of ik gekreukeld ben?” ,,Wat dacht je zelf!”. “Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: