Dagboek, week 35 – 2020

Maandag 23 augustus 2020

De veteraan

We gaan even terug naar 30 juni 2012, terug naar Veteranendag, de dag dat er jaarlijks een defilé van militaire voertuigen door de straten van Zoetermeer rijd. Dit defilé rijd steevast rakelings langs ons huisje en toen Sophie deze foto maakte stond zij daar samen met Justin en Sebastiaan. Saskia en ikke zwaaiden niet voor niets zo uitbundig!

Die dag maakten wij 3 nieuwe vrienden, waaronder Frank. (Zij waren reeds met deze prachtige YP 408 vanaf het Malieveld meegekomen). Al hoewel Frank en zijn aanstaande vrouw op nog geen steenworp van ons af blijken te wonen hadden wij tot gisteren enkel en alleen contact via Messenger, Facebook en de veteranendagen. Na acht jaar kwam het er eindelijk van om elkaar op eigen terrein te ontmoeten. Frank en zijn aanstaande Corina bleken nabij een plek te wonen waar ik en mijn ex ook een soort van gelijke leefruimte hadden. Een plekje in het mooie Groene Hart dat de Randstad nog te bieden heeft. Twee grote honden en een heus paard maken hun stulpje compleet.

Wij zaten niet gelijktijdig in Libanon, niet in hetzelfde gebied en ook niet bij eenzelfde eenheid. Maar wij waren daar, daar in Libanon en dan heb je geen half woord nodig om elkaar te begrijpen. Het was een gezellige middag waarbij er uiteraard herinneringen werden gedeeld en ik genoot van al hetgeen hij nog heeft bewaard en vergaard. (Frank en Corina zijn al enkele maken terug naar Libanon geweest, hetgeen ook hoog op ons verlanglijstje staat).

Vakantie

De laatste week van de zomervakantie. Alleen Daniël kijkt uit naar school, hij heeft er echt zin in en kijkt er reikhalzend naar uit. Sebastiaan is vele malen minder enthousiast, die heeft zijn doos met schoolboeken nog net zo in zijn kamer staan als dat de postbode hem aanbood. Die zit nog potdicht en gaat pas aanstaand weekeind open. (Dat wordt dus op het allerlaatste moment kaften). Justin…….. Justin heeft nog geen boeken o.i.d. besteld, weet nog niet eens wat hij eigenlijk wil gaan doen en zei gisteren: ,,ach, ik kan best wel de eerste weken skippen”. Daar krijgt hij van het voortgezet onderwijs dan ook alle ruimte voor. Afgelopen schooljaar is hij werkelijk nog geen 20 uur op school geweest en gaat toch ‘over’. Volgens hem krijgt de school veel geld voor leerlingen zoals hij en daardoor kan hij alles maken. Je kan als ouders zoveel willen maar op deze manier is het dweilen met de kraan open.

Pastadag

De maandagen zijn in huize Volkering gereserveerd voor pasta-a-la-Rianne. Al hoewel het nog vroeg is (iedereen slaapt nog) worden de eerste voorbereidingen getroffen. Pastasaus is immers vele malen lekkerder als het wat langer kan ‘trekken’. Vandaag krijgen ze een rode saus onder hun neus. Eentje met veel verse tomaten, zo uit een privé-kas geplukt en hup de pan in.

De Basis

Nog niets aan de hand verder, maar na een paar verhelderende gesprekken is er vandaag een stapje verder gezet met mijn belevingswereld over Libanon. Het was een fijn gesprek en de uitkomst was bevredigend.

Afsluiter

Na een kort bezoekje aan de buuf was het tijd om het avondmaal verder te bereiden. Sophie was ook komen ‘aanwaaien’ en schoof gezellig bij. Na het eten gingen Saskia een ikke een stukje wandelen en trakteerde Sebastiaan Daniël op een ijsje. Het is toch wat, die twee allebei op een eigen fiets naar de Dorpsstraat en terug. (Wij hielden ons hart echt wel vast).

De laatste uurtjes van de dag dook ik weer in de hobbykamer en het heerlijk gepriegeld. “Welterusten“.


Dinsdag 25 augustus 2020

Als Saskia en ikke aan het wandelen zijn, zoals gisteren, bespreken wij ook dingen die eigenlijk niet samenhangen met ons leven, bijvoorbeeld over het vraagstuk: energie. Maar dan meer over de kosten van een ander dan die van ons. Wij zitten nogal hoog in verbruik en daar doen wij alles aan, maar een groot hoekhuis, slechte isolatie en een groot gezin werken niet echt mee om de kosten te drukken. En toch lukt dit deels wel. Maar gisteren vroegen wij ons af wat de nieuwe Corona maatregelen teweeg gaan brengen, immers wordt een groot gros mensen verplicht om thuis te gaan werken en dan gaat het kacheltje wel de hele dag loeien. Hoeveel impact zal dit ook gaan hebben op de energieleveranciers? Of lachen die nu al in hun vuistjes?

Vraagje (waar toch geen antwoord op komt): Sinds een aantal neem ik trouw een kopje thee met verse gember en citroen. Eerst giet ik heet water op 10 gram gemberschijfjes en pers gelijk een halve citroen. Die citroen laat in c.a. 10 minuutjes uitlekken en voeg deze dan toe aan de ‘getrokken’ gemberthee. Tot zover niets geks. Maar vanochtend hing er een zweem aan vliegjes rondom de uitgeperste citroen, hoe kan dit? De thee smaakte er niet minder om en de half verdronken beestjes kregen door mijn overmatig aanwezig maagzuur sowieso een finale klap.

Afsluiter

Ama pikte de jongste twee rond een uurtje of vier op en stopte Saskia wat in haar handen. Hiermee werd ons een prettige voorstelling gewenst! En die vonden wij in een klein restaurantje. Saskia en ikke genoten van een kleine dis, intiem en lekker lang. De eigenaar is een oude rot in het vak en zou als Hollander allang achter de geraniums hebben gezeten, maar niet deze veteraan die nog in de Jom Kipoeroorlog heeft gevochten. Geen dingetje gemeen met mij uiteraard, maar wel bekend met het land, de streek, haar gewoontes, haar schoonheid en haar kracht. Dus ja, een bijzondere avond.

Restte ons nog de tijd thuis te vullen. Dat deden wij door twee films te kijken. “Welterusten


Woensdag 26 augustus 2020

Saskia kon door de aanwakkerende storm de slaap niet vatten en pakte een boek. Ik deed een poging om te gaan slapen en vleide mijn linkeroor in het kussen. Zachtjes en met een roes in zicht sprak ik zachtjes na over ‘onze’ avond. BAM, licht uit, stroomstoring! ,,Waar is de zaklantaarn? (Als je die nodig hebt ligt die uiteraard niet binnen handbereik). De dadergroep was snel gevonden en omdat deze de tuin-groep betrof kon deze wel even uit blijven staan. Na dit evenement greep Klaas Vaak mij snel en kan op dit moment nog niet zeggen of Saskia laat of vroeg in de ochtend is gaan slapen. Of zij überhaupt wel heeft geslapen? In ieder geval had zij het rond een uurtje op 06:00 uur over onze ‘huis-mug’ en de buiten woedende storm.

Onder het Velux dakvenster kijk ik naar de omhoog torende boom en sla een kruisje, in de hoop dat de storm geen roet in het eten gooit voor de kindertjes, die zouden vandaag met Ama naar Madurodam gaan. Nu staan al die mini-mensjes aldaar wel letterlijk aan de grond genageld, maar hoe kleiner je bent, des te sneller waai je uit je kleren. Het is nog geen middag en wie weet klaart het weer weer op.

Ondertussen zullen wij zo’n beetje toe zijn aan de laatste loodjes in onze slaapkamer. De grootste bergen met huishoudelijk geweld zijn inmiddels verdwenen en slechts één hoek van ongeveer 1 m3 aan kleding moet nog worden gesorteerd. Daarna nog wat puntjes op de i en hier en daar boenen met vlekkenspray. Lukt het ons om de slaapkamer weer zo te krijgen als net na de verbouwing?

23:00 uur |Even een krabbeltje met de IPhone want even na vieren kwam er een oproep van het Veteranen Search Team binnen. Binnen 45 minuten was ik op een locatie in Wassenaar. (Een klein beetje bekend gebied). Binnen no time liep ik met onze groep in Landgoed Oosterbeek en zochten in het ons opgegeven gebied tot ver in de duisternis.

Helaas hebben wij de vermiste persoon niet aangetroffen. Thuis likken wij onze wonden want de vele braamstruiken reten diepe striemen in de benen. (Dus voorlopig geen rokjes voor mij). Verder struikelde ik in het donker over een boomstronk en zegt mijn knie even: ,,Boem is ho”. Ik wist niet dat knieën zo dik kunnen worden.

Ondanks al die kleine ontberingen gaat er niets boven het leed en gemis bij de familie en vrienden van de vermiste. Wij hopen echt dat er spoedig een antwoord gaat komen! “Welterusten”.


Donderdag 27 augustus 2020

Gisteravond laat was het snel een hapje mihoen van Saskia naar binnen werken, want bij de zoektocht lagen er enkel wat Marsen / Bounty’s en dergelijke om de maag te vullen. Daarna snel het bedje opgezocht om vandaag fris & fruitig op te staan. Dat opstaan ging wel, alleen dat fris & fruitig is een ander dingetje…… Er staat nog niks geks op de agenda, enkel dat het zwembad op een reinigingsbeurt ligt te wachten. Het ‘stopje’ trok ik zojuist open en een groot deel van de tuin krijgt nu gratis een chloor spoeling. ,,Worden plantjes hier ook blond van?”

Trouwe klant

Door de corona maatregelen kon er enkele maanden geen gebruik worden gemaakt van ons abonnement bij de sportschool / speelparadijs. Wij hadden gebruik kunnen maken van het restitutierecht maar deden dit niet. Vervolgens kregen wij als dank diverse strippenkaarten voor meerdere amusementsparken, waaronder Monkey Town in Voorburg. Aldus zal er vandaag een tripje richting het Haegsche worden gemaakt. (Er staat dus ineens wel wat op de agenda).

Afsluiter

Al luisterend naar de top 880 van de tachtiger jaren op Veronica probeer ik de linkerknie een beetje te ontzien. Sophie schrok zich een hoedje van de omvang nu, het is net of er van twee knieen één is gemaakt. (Het doet ook best een beetje zeer dus als jullie collectief ‘aahhh’ roepen dan helpt dat vast en zeker).

Dus nee, het koken was lekker maar afzien. Ook omdat er meerdere gerechten gelijktijdig geserveerd diende te worden was het lange staan geen pretje. Over het eten kwamen geen klachten dus dat zat wel snor. Saskia is met Daniël nog naar de Dorpsstraat gefietst en op een toegestuurde foto zag ik een kleine mannetje aan een ijsje likken. Hoe krijgt hij het toch steeds weer voor elkaar? “Welterusten”.


Vrijdag 28 augustus 2020

Stilte stilte stilte

Vandaag een verplichte telefoonstilte. Er lag wat onhandig werk op mij te wachten. Sauswerk in een hoog trappen-gat met allerlei rare hoekjes en gaatjes. En natuurlijk een gestoffeerde trap, er mocht dan ook geen spettertje gemorst worden, ga er maar aanstaan. Nu deed ik dat jaren geleden in een handomdraai maar nu was het toch wel even een gepuzzel met een huishoudtrapje. Maar het is gelukt en ziet er superstrak uit!!

Nu de telefoon weer actief is zie ik mij daar een berg berichtjes!! ,,Ik had toch gezegd dat ik geen telefoontjes zou opnemen en vroeg de deur uit zou gaan”. Oh oh, wat is het soms moeilijk om even te luisteren………… En die knie? Die knie heb ik vanochtend vroeg in de hoek gezet en schroef ik er straks weer tussen. Nu even douchen en chillen. (Not natuurlijk, want het aanrecht schreeuwt zomenteen om aandacht.

Afsluiter

Saskia had een lekker visje voor in de pan en aardappelkroketten meegenomen van de Hoogvliet. Zodoende was het eten makkelijk te bereiden en binnen een kwartiertje klaar. De groente kwam overigens uit een potje. (En drie maal raden wie er aanschoof?).

Na het welbekende dutje zat er nog een klein beetje energie in om wat aan het diorama te doen. Daar werk ik overigens nog dagelijks met veel plezier aan. Het pielen met de allerkleinste onderdeeltjes ging vanavond helemaal naar mijn zin en heb daar echt schik in. Dat lukt niet altijd met die reuma-handjes maar als het wel gaat, dan ben ik niet te stoppen. (Alleen als Saskia het zat is, naar bed wil en alle lichten dooft). “Welterusten“.


Zaterdag 29 augustus 2020

Het laatste weekeind van de zomervakantie, de dagen worden reeds korter en het weer stevent op de herfst af. Over vier maandjes zitten wij tussen de kerstballen en ligt de kerstmaaltijd te vergisten in onze buikjes. Het vuurwerkgeweld is dan in alle hevigheid losgebarsten en snaken naar de finale, immers is het daarna rustig. En zijn er onder u nog die beweren dat de tijd niet erg snel voorbij glipt?

Vadertje tijd is meedogenloos, al heeft hij mij (bijna) 58 jaar aan levenslessen gegeven en rijst mij het gevoel daar niet juist mee om te zijn gegaan. Teveel tijd is er verloren gegaan, teveel tijd is er besteed aan dingen die veel sneller hadden kunnen worden opgelost, waar abrupt een streep onder gezet had moeten worden. En toch modderen we maar door, net als zovelen dat doen, totdat een ander vadertje, die met die zeis, zich meldt. Dan is het te laat, dan ben je voor even een plaatje met waxinelichtje, in een hoekje van de kamer en niet veel later rest je nog een leven als vergeelde foto onderin een lade.

Voor mijn kinderen zou het een drama zijn als vadertje tijd zijn wijzers voor mij stil zou zetten. Moet je toch niet aan denken door de ogen van Daniël en Sebastiaan gezien dan, die zijn nog zo jong. Ook voor de andere twee is het een last, maar die zullen zich er makkelijker doorheen bijten. Voor Saskia is het een ander dingetje. Zij wil niet van mijn zijde wijken doch snakt wel naar vrijheid en lijd zichtbaar onder het juk dat een verbintenis brengt. Wat nog een dik word onderstreept door haar vaak jongere vrienden en vriendinnen. Aldus haar eigen woorden: ,, Dan wordt het tijd voor een feestelijk en vrij leven”.

Dat ‘niet van zijde willen wijken’ is de aard van het beestje. Er is al meerdere keren ruimte voor geboden en voor mij mag zij zo vrij als een vogel worden, alleen wil zij dit zelf, puntje bij het paaltje, niet. Daar is blijkbaar een zeis voor nodig……….

Zolder

Ja, de zolder, van de zolder krijg je de kolder (in je kop). De ‘goede moed’ veranderde al snel in: “wegwezen hier!!” Toen de 333 vuilniszakken met kleding van en voor de kledingbank voor de 332e keer werden omgekeerd om uit te zoeken nam ik een stapel oude lp’s mee naar beneden. Scheidde het vinyl, plastic en karton om vervolgens in een big-shopper klaar te zetten voor de afvalscheidingscontainers. (Een melding voor lp verzamelaars op het gezichtenboek leverde niets op, alleen Sophie wilde er nog wel een paar hebben voor aan de muur).

Aapje(s)

Waar kan je een huis-aapje het beste uitlaten? In Monkey Town dus! En wie een aapje wat beloofd, die wordt daar dus de volgende dag pijnlijk aan herinnert. Zodoende ging en de berg kleren weer terug in de 333 zakken en dumpte ik twee apen bij het speelparadijs in Den Haag. Die zijn nu lekker aan het spelenvaren, een in de toestellen en de ander met de eerste de beste ouder.

A-1

Nee, niet die snelweg, maar een heuse Canon A-1. De camera’s onder camera’s en 100% analoog. Deze kwam, tezamen met een paar lenzen, ook bij het opruimen tevoorschijn. Even snel langs de fotospeciaalzaak gefietst, batterijtje gekocht en zelfs een ouderwets rolletje erbij kunnen krijgen. En je raad het al, hij doet het nog als de beste.

Analoge camera, lp’s en ook nog eens mijn oude vertrouwde installatie opgeduikeld. Het wordt steeds leuker hier. Nu nog een jaren 70-80 interieurtje erbij en het leven wordt weer net zo leuk als het was in die jaren. Waar komt die roep naar nostalgie toch vandaan? Is het de leeftijd? Is het het egoïstische leven van het heden daar debet aan of is het gewoon leuk?

Wat sowieso leuk is, is de reactie van de kinderen. Want wat hebben wij ‘oudjes’ wel niet aan enorme veranderingen meegemaakt die voor de kids gewoon-goed zijn. Maar zij zien in analoog, lp’s en een telefoon met kiesschijf vooral ongemakken. Zij begrijpen echt niet hoe wij zo hebben kunnen leven. Nou stelletje verwende jonkies: ,,wij hadden het hier heel leuk mee en kwamen nog eens ergens, deden ook vele malen meer dan enkel en alleen je jeugd voorbij zien glijden achter een beeldscherm!!”

Afsluiter

Als het aan de kat lag, dan kocht zij? “Welterusten“.


Zondag 30 augustus 2020

Niet alle zondagse taken zijn nog volbracht. Er lag nog een te behandelen klacht naar de verzekeraar in het wensenbakje en Saskia vroeg om hulp in de slaapkamer. (Nee, alleen hulp bij het uitzoeken van de laatste kuub puinzooi). Verder moest en zou ik van mijzelf op jacht gaan naar een paar cruciale onderdelen voor de de M113, wat slechts deels gelukt is. Maar we zoeken geduldig verder en ben toch al een héél eind gekomen.

Saskia gaat met Sebastiaan schoenen kopen van de Kind- en Schoolspullenpas en ik let op Daniël. Justin gaat samen met Fely gebruik maken van twee aan mij verstrekte NS – Dagkaarten. Die gaan zij samen zeer nuttig besteden door straks naar Den Haag heen en weer te reizen. ,,Hé, je kan er ook mee naar Groningen of Maastricht heen en weer mee hoor!!” Als antwoord: ,,In Den Haag heb je een paar prima Koffieshops (Lees: drugsholen) die open zijn, wat moet je anders doen?”

Afsluiter

En nu blijken Justin en Fely alsnog van plan te zijn gewijzigd en Utrecht onveilig te hebben gemaakt. Kijk, mij hoef je daarvoor niet te bedanken of zo, maar volgens overlevering hebben zij het heel leuk gehad. Beter zo je laatste vakantiedag besteden dan ergens in een louche tent aan een waterpijp te hangen.

Sebastiaan is in de stad ook heel erg geslaagd, spierwitte schoenen en een fraaie trui. Samen met Daniël dook ik de blokhut is om even flink te ruimen. Daarna hielp hij mij met wat onkruid wieden en dooie koppen uit de bloemen te verwijderen.

Na het eten van spare-ribs, verse sperziebonen en aardappelpartjes deden wij een poging om een zwaar verouderde DVD film aan de praat te krijgen. We zaten net lekker in de film, eindelijk actie in de woestijn, viel alles op zwart. Na wat pogingen en af en toe wat flitsen van Laurens of Arabia voorbij te hebben zien komen, trokken wij de stekker er maar uit en zonden de DVD naar een der boomtoppen in Zoetermeer.

Verder even een lekker badje genoten waarbij alles wat maar aan een lichaam glad kan zijn, glad gemaakt en na wat gefreumel aan de M113 schuif ik zo aan bij Saskia. Die kijkt ‘A star is Born’. Volgens overlevering moet ik die dus zien……. “Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

VOETNOOT:
3, 2, 1: ,,Oeps, ben per ongeluk zwanger geraakt”. In de tussentijd radiostilte en wacht achter de terugtogtslijn.

One Comment on “Dagboek, week 35 – 2020

  1. Pingback: Dagboek over het leven en de bouw van een diorama

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: