Dagboek, week 34 – 2020

Maandag 17 augustus 2020

kleurstof

Afgelopen zaterdag was er ‘s-ochtends vroeg een hevige discussie naast ons huis, zeg maar gerust een zéér hevige discussie waarbij de ene GvD de andere GvD afloste. Het had zomaar gekund dat er een stevige knokpartij uit zou ontstaan. Al hoewel ik op dat tijdstip nog tandeloos door het leven ging en mijn gewaad niets meer was dan een groot uitgevallen t-shirt was ik snel van de partij.

Wat bleek: de chauffeur van AH-thuis-bezorg nam de maximale snelheid alhier niet zo nauw waardoor hij bijna een sportende mevrouw plat reed. Onze kordate buurman, die op dat moment een roedel met honden uitliet, spong voor de bestelbus en sprak de chauffeur vermanend aan. Maar dat accepteerde de chauffeur niet en binnen één tel vlogen er fantastische scheldwoorden door de straat. Het was uiteindelijk een nabij werkende schilderen die als eerste tussenbeide sprong en de chauffeur alsnog, met hoge snelheid, het Hamsterpad koos.

Ondertussen waren er meer buren op het tumult afgekomen en begon iedereen zijn zegje te doen. Uiteraard kwam het item ‘diversiteit’ voorbij en werd het evenement niet meer het hoofddoel, er werd naarstig naar een excuus gezocht. Volgens ‘een der wijzen‘ lag het absoluut niet aan de chauffeur maar aan zijn werkgever, diegene zet immers zijn personeel onder tijdsdruk.

Kijk, daar zijn wij weer eens beland bij hetgeen Holland zo lekker smal maakt. Immers is het gemeengoed geworden om niet de ‘dader / pleger’ ter verantwoording te roepen maar zoekt men net zo lang naar iets om deze uit het discussiepunt te halen. Iemand doet iets, zegt iets, laat iets na en de goegemeente vindt wel weer iets om het in de schoenen te schuiven van een andere partij. Het viel mij overigens nog mee dat de ‘een der wijzen’ niet een inzamelingsactie is gestart voor de chauffeur van kleur en aangifte deed tegen de sportende dame.

(Nu ben ik daar niet zo heel erg van, dus liet het maar bij: ,,het komt vast door eb & vloed” En ging weer over tot de orde van de dag).

Feestje

“Mijn God!!” Wij kregen mij daar toch een fraaie uitnodiging door de brievenbus gefrommeld! Ga daar nu niet alles over verklappen maar het is iets moois van twee mooie mensen. Durf alleen te verklappen dat er twee overnachtingen bij inbegrepen zijn en dat er heel veel oude herinneringen gaan worden gedeeld!

Prins Willem de 3e

Hoe leg ik nu een uitdrukking van een kind uit? Moeten jullie je het maar een beetje voor de geest halen? Goed, Daniël zijn haartjes zijn ietsje afgeknipt door Ama en het ziet er heel leuk uit. Dat vertelde ik hem en noemde het voor de grap: -Prins Willem de 3e- haar. Daniël bulderde het direct uit van het lachen, stopte abrupt en vroeg met een super vragende stem aan Saskia: ,,bestaat die eigenlijk echt?”

Afsluiter

Pasta dag, lekker makkelijk, dus niet……. Voor 4 huisgenoten rode pastasaus, voor Daniël Ama’s pastasaus en voor Sophietje en mij ravioli met een witte saus. Iedereen wilde uiteraard gelijktijdig de rasp voor de parmezaan en niemand wilde de sla op zijn bord. Extra veel vaat op te ruimen, over het aantal pannen maar niet te spreken. (Altijd handig die 3 extra elektrische kookplaten).

Vanavond voor de 3e keer aan de versterker en de platenspeler gepoetst. Wat kunnen die dingen vies worden zeg. Je zou bijna zeggen dat er in het verleden iemand zwaar heeft zitten paffen…… De versterker zal eerst nagekeken moeten worden eer deze kan worden aangesloten en de platenspeler mist enkele kleine dingetjes. Alles op z’n tijd, het staat in ieder geval heel erg interessant in de living. Trouwens, achter onze knieschotten kwam ook nog een een oude maar prachtige camera tevoorschijn. Een analoge waar nog zo’n rolletje in mag. Morgen maar een batterijtje halen en kijken of het nog werkt. Kan je eigenlijk nog wel ‘rolletjes’ laten ontwikkelen?

Om een beetje in stramien te blijven ga ik nog even een beetje aan het diorama prutsen. “Welterusten“.


Dinsdag 18 augustus 2020

Reikhalzend werd er meestal naar het einde van de zomervakantie uitgekeken en kon het weer school gaan van de kids niet snel genoeg gaan. Dit jaar is het anders. Misschien komt het wel door de gewenning aan die lange rit thuiszitten vanwege Corona. Dit jaar geen last gehad van jengelende kinderen die zich stierlijk verveelde of zeurden om ‘vaste’ vakantie-uitjes. Het lijkt wel of zij ook door al die genomen maatregelen zijn geprogrammeerd. Toch is het wel verontrustend hoe snel kinderen het, in mijn ogen, de-socialiseren met de samenleving zo makkelijk oppakken.

Wat de-socialiserend is het gewoon, al maanden mijden wij drukke plekken, groeten elkaar alsof wij melaatsen zijn en als wij onder geliefden zijn dan doen wij nog heel erg ons best om maar niet te dicht in de buurt te komen. Als ik naar mijzelf kijk dan is het contact met vrienden sterk afgenomen. Neem nou Marion & Annet, die zag ik doorgaans bijna wekelijks, nu sinds maart niet meer gezien. (Zij heeft ook een leeftijd die binnen de gevarenzone ligt en daar moet je extra zuinig mee omgaan. Aan de andere kant worden er nu ook steeds meer jongeren ziek, dus eigenlijk loert het gevaar in alle hoeken van de samenleving).

Wat niet goed loopt door de vakantieperikelen is de inname van medicijnen. Het vaste ritme van opstaan, vitamine thee-tje, 0% kwark en emmer vol pilletjes fluctueert nogal en bijna dagelijks blijft er hierdoor een apotheek vol aan medicatie aan het einde van de dag over in de pillendoosjes. Dus als er iemand nog voor ‘wènig’ een arsenaal boost wil overnemen?

Huh?

Lekker boeiend allemaal, maar we gaan weer naar een mijlpaal: (Best wel veel eigenlijk wel).

Afsluiter

Even na 21:00 uur belande ik bij een recreatiemeer in Alphen (NB), even onder Tilburg. Bij aankomst bleek de vermiste jongeman in goede conditie te zijn aangetroffen en gaf ik na een vriendelijke groet aan wat veteranen en de organisatie weer plankgas naar Zoetermeer. “Welterusten


Woensdag 19 augustus 2020

De nachtmerrie

Blijven hangen in een nachtmerrie, echt niet grappig! lang geleden dat ik wakker werd in de droom en deze gezellig de hele dag is blijven hangen. Misschien hing deze droom wel samen met gisteravond, wie weet? Maar een dagje uit met Sebastiaan, in de krochten van Den Haag, liep uit op een drama. Sebastiaan stond in de rij bij een automatiek om weet ik veel uit de muur te trekken en ik keek even in de etalage van de belerende winkel. Af en toe ving ik een blik van Sebastiaan op maar plotsklaps was hij weg, foetsie. Na een intensieve speurtocht nog steeds geen zoontje te bekennen. Toen knipte de regisseur een stukje uit de film. In een flits stond ik met een agent te praten die nog nooit verder was geweest dan het hoofdbureau en zijn veilige flatje in Bezuidenhout, zo-eentje die tot z’n vijftigste bij zijn moeder heeft gewoond. Hij kon mij niet helpen, wilde niet eens helpen en ging weer achter zijn bureau zitten om verder aan zijn gebakte te knagen.

Eenzaam en alleen zocht ik verder, 24 uur per dag, maar geen Sebastiaan. Ergens in die zoektocht werd ik wakker, althans, dat hoop ik maar. Nu schijn ik best veel te dromen, waarbij ik soms de schellen van Saskia’s oren schreeuw. Alleen weet ik mij daar achteraf niets van te herinneren. Hoeden zo!

Heen & Weer

Krijg het Heen & Weer, zo gaan mijn gedachten een beetje over de dag van morgen. Er stond een afspraak in Doorn dus ik dacht: “Dan kan ik mooi even iets doen in Soest en in een naburig plaatsje. Als er dan nog even tijd over zou zijn kon er ook nog wel een bezoekje af aan Gouda. (Er moet immers snel een DT geregeld worden). Maar zoals een beetje gewoon bij mij, was een afspraak dubbel gepland, dus oh zo blij dat het e.e.a. verzet kon worden. Net toen dit werd bevestigd ging de telefoon. ,,Hoi Rianne, vanwege de aangescherpte Corona maatregelen is bezoek niet mogelijk en doen wij het gesprek per telefoon”……………..

Afsluiter

Nu zou het mij niet verbazen als er werkelijk een vrachtwagen over mij heen is gereden en dan wel eentje met een forse trailer, zo’n road-train als het ware. Mens, het licht gaat even uit. “Welterusten“.


Donderdag 20 augustus 2020

Nadat voetje twee de vloerbedekking in onze slaapkamer streelde en het brake lijf een poging deed om uit een aapmens lijkende houding te komen, bleek die vrachtwagen met trailer stiekem achteruit te zijn gereden. Daar sta je dan, in een houding die je wijst op alle ongemakken van 50+, reuma en zenuwpijn. Het enige wat wel werkte was de wekker, zo’n ding met extra grote en heldere cijfers die zelfs mijn troebele ogen zonder jampot-bril konden waarnemen. 06:00 geven de felrode cijfers aan in de verder door duisternis omgeven ruimte. Ben ik nu in Vegas of is dit slechts een herinnering van het vele doorkruisen van de Geleenstraat?

Dat laatste is geen grapje hoor. Toen mijn job nog bij de NS lag liep ik bij nacht en ontij regelmatig van Laakkwartier naar Den Haag CS en wie die route op het netvlies kan halen weet dat je dan die bewuste straat doorkruist. Moet doorkruisen omdat het leven aldaar iets duisters, iets fascinerends heeft en je wellicht ook iets destructiefs in je moet hebben door geüniformeerd in een dergelijke omgeving te gaan lopen. Het wemelde daar immers van personen die eigenlijk in het spinnenhuis moesten vertoeven en niet zoveel ophadden met poppetjes van gezag. Aan de andere kant was het een uitgelezen moment om je buurman eens te spreken zonder zijn dominante vrouw er bij.

Wat?

Wat brengt de dag van vandaag? Conform de agenda gaat de reis naar het verre oosten en via een omweg ligt de wens er wel om voor het koken thuis te zijn. De rest heeft een andere vuistregel: ‘voor het eten’. Saskia zorgt hopelijk voor de broodnodige inkopen zodat ik wat te nassen op het bord kan gooien. Gisteren waren het gebraden kippenpoten van de lokale Turk, maar vandaag heb ik nog geen inspiratie. (Wie wel op een tijdstip dat 50% van Nederland nog op één oor ligt).

Triple

Slecht één kink in de kabel stuurde mijn ritje door het centrum van Nederland in de war. Afspraak was 11:15 uur en een ieder die mij kent: ‘aankomsttijd 11:14’. (De tijd dat de voetjes op de deurmat werden geveegd en een vinger de deurbel streelde). Tja en dan word het wachten, wachten en wachten, ik was niet van plan om daar nu nog een keertje heen te karren, al was de omgeving wel heel erg mooi!

Aldus was ik later dan gepland op de ‘open’ afspraak, die in het hoofdkwartier van het Veteranen Search Team. Dan ben je net een seconden binnen en meld de telefonische afspraak zich, dat gesprek kon ik helaas niet voeren. Maar wat een strakke organisatie bij het VST en wat zijn zij goed uitgerust. Mijn oog viel op een echte oude boogtent, je weet wel, die ik nog moet bouwen voor het diorama en waar ik nog niet alle maten van heb. (NU WEL DUS).
Na een rondleiding, wat te drinken en wat te hebben gekocht ging de reis op huis aan.

Angst

Ik let normaliter altijd op de kleintjes, echt waar. Maar soms ontkom je er niet aan, dan is alle voorraad er in één klap doorheen en ook al heb je maar een tasje vol, toch trekt de kassière je portemonnee leeg.

Is dat nu dommigheid, of is het nu domme pech als je je sleutels in zo’n ondergrondse container deponeert? Niet met opzet natuurlijk, maar gewoon omdat ze nog in je handen zaten terwijl een tas vol met plastic, glas, ijzer, tuinafval enz. in de papierbak gooit. Nee hoor, wij doen alles netjes gesorteerd, dat dan weer wel. Maar goed, even bij de les blijven, is het nu dom, of pech? Weet je: ik blijf dat idee maar eng vinden, dus stop ik mijn sleutels al diep onderin mij tasje eer ik maar iets in een of andere bak dump.

Maar wij eten straks bloemkool met een sausje, krieltjes en een gevarieerd stukje vlees. De recht van de sterkste zeg maar, wie oh wie gaat er vandoor met het lekkerste stukje vlees? (Meestal ben ik helaas de pineut want wie kookt kan heel handig eerst de gebakken schoenzolen op de borden leggen en als laatste het malste stukje van de gehaktbal op haar bord laten verdwijnen.

Trans praktijken

Nu heb ik al vaker verteld dat het dilateren nog steeds noodzakelijk is en daar nog steeds hetzelfde setje Apollo’s aan te pas komt. Op dit setje wil ik nader ingaan. het zit namelijk zo: dat setje, waarvan er slechts twee staven werden gebruikt, moest plotseling worden vervangen. Want de levensduur blijkt beperkt als je ze door de vaatwasser laat reinigen…… De niet gebruikten, daar was niets mee aan de hand, maar de gebruikten wel. Ik denk zelf dat het in-oliën en bepaalde lichaamssappen de raketten week heeft gemaakt en niet (meer) tegen de hitte van de vaatwasser bestand waren. Ze kwamen er beetje uit alsof ze een bijrol in een film hadden gehad, klein, dik en verfrommeld.

Afsluiter

Het dilateren hebben we gehad, het avontuur in lands-midden is eveneens uitvoerig aan bod gekomen, rest mij enkel nog een welgemeend: “Welterusten“.


Vrijdag 21 augustus 2020

Mijn belofte aan Saskia ging afgelopen avond helemaal nat. De was hing nog buiten en voelde bij mijn laatste tocht tussen de dennen in onze tuin nog te vochtig aan om binnen te halen. Het was Sebastiaan die ons even later riep om naar het langstrekkende onweer te kijken. Een onweersbui van jewelste, wij keken onze ogen op zolder uit. Ondertussen vroeg Saskia nog twee keer of het wel droog bleef en ik beloofde dat dit zo was. Niet veel later, alle buien-rader-apps ten spijt, kwam het met bakken naar beneden. Arme Saskia, arme was. (En ook na deze hoosbui geen vermelding in enige app).

Hopelijk hebben de weergoden het goed met mij voor want zo dadelijk gaat de reis naar de haartjes-weg-mevrouw. Daar hebben we uiteraard weer veel zin in, het is altijd leuk om op de pijnbank van de huidtherapeute te liggen.

Afsluiter

Na de behandeling van de huidtherapeute moest ik van mijzelf een harde grens trekken. Voelde het aankomen en nam op tijd een paar flinke stappen terug. Het beste is wel om mij dan maar te laten, loop mij dan vooral niet in de weg. De vrijgekomen tijd besteedde ik vanmiddag grotendeels met het helpen van Saskia. Zij overziet de aanpak van de slaapkamer al heel lang niet meer en kon best een handje gebruiken. In de staat waarin ik verkeerde verkeer kan ik dan aardig uit de voeten. 50% is nu klaar.

Sebastiaan en Daniël reisde vanmiddag af naar Scheveningen, even een nachtje logeren bij Ama en morgen leuke dingen ondernemen. Justin en fely zouden ook elders vertoeven zodat Saskia en ik (eindelijk) even samen zouden zijn. Justin en Fely bleven met het eten gewoon thuis en even voor aanvang kwam Sophie buurten. Zij schoof wel gezellig aan en daarna trakteerde zij ons op een lekker ijsje. Rond een uurtje of acht was het uiteindelijk stil, waren wij kinderloos……. Samen op de bank gedoken, filmpje aan met een zak chips als tussenschot. (Helaas is de storm in mij nog niet geluwd). “Welterusten”.


Zaterdag 22 augustus 2020

Saskia en ikke buiken op dit moment uit op de bank. Voldaan en tevree van het junkfood dat ons is toegekomen. Wij aten bij de BurgerKing in Delft, gezellig langs de snelweg en tussen de vrachtwagenchauffeurs uit het verre oosten.

Wij kozen bewust voor deze locatie en maakten er een leuk uitje van. De reis ging door het Groene Hart en met een snelheid die bij 88+ hoort. Wel eens gezellig zo, zie nog eens wat van de omgeving.

Ik had vannacht prima geslapen en viel bijzonder laat uit bed. Had er zin in, na een korte blik op het nieuw ging de reis snel terug naar de slaapkamer.. Met een koffie-ontbijtje voor Saskia en een rol vuilniszakken onder mijn arm. Tijd om verder te gaan met het ruimen van de bovenste verdieping.

Toen wij het daar een beetje zat werden verhuisden wij een etage lager, naar Sebastiaans kamer. Daar smeekten de vogels om een schone kooi, ook dat ging in een ruk.

Even na drieën stopte wij pas met opruimen en schoonmaken. Het leuke is dat je het resultaat nu wel gaat zien. En wat een ruimte ineens!!

Daarna volgde een douche, boodschapjes halen en ons klaarmaken voor het diner. Nou ja, diner……. “Welterusten“.


Zondag 23 augustus 2020

Vandaag gaan wij op Veteranenbezoek. Een van de Libanon-maatjes die wij met Veteranendag hebben leren kennen en een vriendschap is opgebouwd. We hebben in-de-middag afgesproken dus veel andere dingen zullen er niet gaan gebeuren. Even geen zolder, hobby’s en administratie.

En verder zit ik nog steeds niet goed in mijn vel, er broeit iets en kan er geen vat op krijgen. Voel mij een beetje een staaf dynamiet waaraan een lontje van 1 centimeter zit. Het lukt nog wel om die aansteker steeds uit te blazen, alleen is het de vraag: hoe lang nog? Waar komt het vandaan, waar licht die tere vinger op de wond? Als we dat nu eens zouden weten. Ligt het misschien aan die constante hoofdpijn?

Afsluiter

We hebben een hele fijne dag achter de rug, daar schrijf ik morgen een stukje over. Op dit moment barst mijn hoofd uit elkaar en zie meer sterretjes dan lettertjes. “Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

2 Comments on “Dagboek, week 34 – 2020

  1. Pingback: Dagboek over het leven en de bouw van een diorama

  2. Pingback: Dagboek over het leven en de bouw van een diorama

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: