Dagboek, week 33 – 2020

Maandag 10 augustus 2020

Ach ach, arme Daniël, straks wordt een van zijn kiesjes getrokken en daar gaat hij vast niet blij mee zijn. Dat trekken zelf overigens wel, want daar kwam hij zelf mee, maar de na-pijn zal er niet minder op worden. Helaas staat er wat anders op mijn agenda maar Saskia is bij hem en die zal er alles aan doen om zijn leed een beetje te verzachten.

De nieuwe week begint voor mij met een ‘haar-wissel’ bij het Haarhuis. (Niet dat er echt een haar-wissel is, maar zo heet dat nu eenmaal als het opnieuw wordt vastgezet). Al geniet ik al 4 jaar aaneengesloten van een prachtige haardos, toch is het af en toe lekker om die kale kneiter lucht te geven. Mijn eigen slierten worden op kleur gebracht en de hoofdhuid gemasseerd. Helemaal niet verkeerd!!

13:30 uur | Bij thuiskomst een hele dappere Daniël in huis, pas na de vierde verdoving voelde hij niets meer en kon de kies er uit worden gerukt. (Die hij in een mooi doosje mee naar huis kreeg. Eerlijk gezegd ziet die kies er niet uit. Kijken op eigen risico…). maar hij heeft inderdaad veel na-pijn en wilde in eerste instantie geen pijnstillers. Na veel overtuiging door iedereen om hem heen nam hij toch wat in, hetgeen resulteerde in minder pijn.

Zelf had ik bij binnenkomst een andere ‘look’, Sebastiaan is de enige die er niets aan vind, het is hem te oubollig.

Afsluiter

pas nadat Daniël zijn pijn was afgezwakt en ik van hem op pad mocht gaan ging mijn reis naar Gouda om een vriendin uit het puntje van Noord-Holland te bezoeken. Zij ligt daar toevallig met haar schip, in Gouda dan. Zij bevaart zo af en toe alle binnenwateren die ons Holland lief is en telkens als zij in de buurt was nodigde zij ons uit. Maar elke keer kwam daar van onze kant iets tussen, tot vandaag dan. (Al ging Daniël uiteraard voor). Het was leuk om haar weer eens te zien en we kletsten zowaar een paar uurtjes vol. Het was dat ik echt weer huiswaarts moest anders hadden wij nog heel wat te kletsen gehad!

Tussengevoegd: Dit blok hieronder was reeds geschreven toen er nog iets boeven kwam drijven, of eigenlijk: ging drijven. Voor het eerst in mijn miserabele leven heb ik iets onzedelijks gedaan door in het pikken donker topless een duik te nemen in ons zwembad. Nou moet ik zeggen dat het inderdaad waar in dat tepels heel erg hard worden van koud water. (Dat kan je beter hebben dan dat krimpen in een ver verleden).

En ik ben twee zomerjurkjes rijker, die had Saskia vanmiddag voor mij gekocht. Zij vond/vindt het nogal zielig voor mij dat er slechts één jurk aanwezig is die mij past en ook nog een klein beetje niet al te heet is. Het zijn jurkjes tot aan mij snoezige enkels en hebben spaghetti bandjes, iets wat mij een langere tijd geleden sterk werd afgeraden vanwege mijn brede schouders. Daar was mijn schoonmoeder het onlangs absoluut niet mee eens, met die brede schouders dan. (Denk overigens niet dat zij mijn enkels snoezig vind). Dus dan gaan wij nu over op blote schouders en klaar om de boel aldaar eens lekker te gaan verbranden. Maar morgenochtend eerst even een scheermes erover…… “Welterusten


Dinsdag 11 augustus 2020

Plak-er-de-plak-nacht. Je vleit je naakt neer op bed en beweegt zo min mogelijk om in slaap te kunnen vallen. Niet kort daarna liepen de eerste zweetdruppels al over het lichaam, die een beetje het gevoel gaven alsof er vreemde beestjes over je lijf lopen. Hoewel de slaap uiteindelijk kwam zorgde de warmte ervoor dat er werd gewoeld alsof het leven er vanaf hing. Met als resultaat dat een der slangen van het apneu-apparaat los is gerukt en het apparaat de reis naar de eeuwige jachtvelden lijkt te hebben gemaakt.

Toen wij gisteravond laat de reis naar onze slaapkamer maakten kwamen wij Sebastiaan onderweg op de trappen tegen. Sebastiaan had zijn dekbed en kussen onder de arm en ging in de woonkamer slapen. Geef hem eens ongelijk. Echter trof ik hem zojuist (06:30 uur) niet in de woonkamer aan. Het slapen alhier op de begane grond heeft hem dus ook niet kunnen behagen. Daniël viel, met behulp van een grote ventilator op hem gericht, ook laat pas in slaap. Hij had nog even wat kleine naweeën van de getrokken kies, arm jochie….

Er zit vandaag niets anders op dan het hoofd koel te houden en zo min mogelijk dingen te doen waarvan je gaat zweten. Goed plan lijkt mij dat, het is even niet anders.


Woensdag 12 augustus 2020

Het is inmiddels al tegen de klok van zes uur en zoals velen waarschijnlijk iets minder actief dan normaal. In het hokje waar de computer staat en al dat moois wat tot een diorama moet leiden staat, is de temperatuur met geen tien paarden normaal te krijgen. Om de pc tegen oververhitting te beveiligen zet ik hem maar uit en nu even ook geen geknutsel….

Maar dat weerhoud mij niet om toch even naar Quartel in Pijnacker te rijden (lekker in de airco) en wat kleinigheidjes aan te schaffen. Ze hadden wat ik zocht, 0,2 millimeter dun PE, noodzakelijk bij de bouw van de M113. Dat is nog eens dun spul! Daniël ging gezellig mee en dat had weer te maken dat hij iets goed te maken had met mij.

Nadat wij weer thuis waren ging Saskia op bezoek bij een vriendin in Den Haag. Zodoende doken Daniël en ikke de Jumbo in en aten daarna een softijsje bij de snackbar. Toen nog even een lange ‘duik’ in het zwembad en dan roept zo de keuken weer. Vandaag staat er kip op het menu, aangevuld met een salade en dikke Vlaamse patat. En als het goed is, is Sophietje ook van de partij. Zij is dan weliswaar gekreukeld van al die 12 uur diensten maar even aanschuiven kan dan geen kwaad. Trouwens, Sophietje is al wat verder in haar sollicitatie procedure bij Defensie!

Pinda’s

, Niet te tillen, ppff”

Wie dit leest en in de buurt woont!? Komt u maar langs voor een heerlijk zakje gezouten dop-pinda’s!! (Tot zo).

19:30 uur | Als het goed is gaat Sebastiaan zich zomenteen eindelijk aan zijn belofte houden. Inmiddels is het zo’n beetje de eenentwintigste dag dat het vooruit schuift en anders is het maar geen beloning en doe ik het zelf wel. In ieder geval moet hij vóór zaterdag klaar zijn, klaar voor de tocht naar Sandra.

Gekreukelde Sophie heeft netjes haar bordje leeggegeten en genoot van haar lievelings toetje. Maar ook Daniël at heel goed van de gebraden kip die best pittig door mij gekruid was. Naast de patatjes stond er een garnalensalade op tafel en die schaal ging ook helemaal leeg. Kijk, dit is nog eens leuk koken.

Afsluiter

Met nog één duik voor het slapengaan en één dingetje te hebben geknutseld, zeg ik: “Welterusten


Donderdag 13 augustus 2020

Heel laat het bed ingedoken (01:00) en vroeg eruit (07:00) en ondanks al dat kleffe hete gedoe toch redelijk goed kunnen slapen. Door de tijdsduur alleen niet uitgerust en nu als een gebakje met brandende ogen achter het beeldscherm. Eigenlijk ook niet zo prettig. Maar op tijd genoeg om de boel open te gooien eer de lucht buiten warmer word dan die in huis en dat voelt nu heerlijk aan, even een verkoelende bries door de woonkamer en het hobby-hok.

Afsluiter

Wat had Daniël het naar zijn zin vanmiddag in de wasstraat. Tot 2x toe mocht het autootje er doorheen. Ama’s auto mocht moest echt een wasbeurt hebben en nadat Sebastiaan hem keurig netjes aan de binnenkant had schoongemaakt, ging ik met Daniël door de wasstraat. Bij het verwijderen van de plastiek hoes die over de ruitenwisser was geschoven, zag ik dat de auto niet netjes schoon was. Slechts één blik van een van de medewerkers zorgde voor een tweede ritjes door de wasstraat. Oh wat was Daniël happy!!

Sophietje schoof wéér aan en vandaag lag er een stukje zalm, gekruiden krielen en broccoli op haar bordje. (Voor mij geen zalm, ik moest het doen met een shaslick wat overigens helemaal geen straf is). “Welterusten


Als het niet de warmte is, dan is het wel kramp dat de spelbreker was. Het geeft wel wat minder stress bij het opstaan, dat dan weer wel. Het wekkertje stond al redelijk vroeg voor een vakantiemodus vanwege een bezoekje aan de haartjes-weg-mevrouw maar twee uur voor die tijd uit bed ‘krampen’ is toch wel veel van het goede.

bureaucratie

Even over die ‘haartjes-weg-mevrouw’. Het is een lang verhaal en probeer het kort samengevat uit te leggen. In mijn verzekeringspakket zit een vergoeding voor het verwijderen van overmatige gelaat-ontharing alleen is dit niet toereikend. Daar is een machtiging voor nodig. Begin dit jaar kreeg ik van de verzekeraar toestemming voor deze behandeling. (Net als elk jaar). Zowel voor het deel uit mijn pakket, als een aanvullende machtiging.

(Mijn vaste haartjes-weg-mevrouw was volgens VGZ niet bekwaam genoeg en moest van deze een andere behandelaar zoeken, eentje uit hun opgegeven lijst. Dat werd EOS / SKINZO).

Zo begon mijn avontuur bij EOS / SKINZO. EOS schreef de offerte en aan de hand daarvan ontving ik een machtiging. De behandelingen startte naar tevredenheid en de kosten werden netjes vergoed. Tot dat corona roet in het eten gooide werd er wekelijks behandeld. Hierdoor ontstond er dus een hiaat. Niet getreurd zou je zeggen, ze pakken het heus wel weer op.

NIET DUS!! Nadat de corona maatregelen werden versoepeld en er weer onthaard kon worden had de verzekeraar ineens wat verzonnen. ,,Wij vergoeden uw zorgnota niet omdat er een andere naam op de factuur staat”. ?????? Bij navraag: ,,De machtiging is aan EOS verleend en SKINZO factureert, dat vergoeden wij niet”.

Zuig – zuig – zuig

Appeltje – eitje zou je zeggen. In overleg met EOS is er een nieuwe aanvraag voor een machtiging gedaan op naam van SKINZO. Waardoor wij/ik nu in een nieuwe situatie zijn/ben beland. ,,U mag nu even aantonen of deze behandelingen noodzakelijk zijn!?” Heel even: er was toch al een machtiging, er was al toestemming, dus waarom nu ineens aantonen of het wel nodig is?? En niet te vergeten, tussen deze correspondentie zitten nogal wat weken! Treiteren, traineren en zoeken naar mogelijkheden om cliënt tot waanzin te drijven. Dat laatste geef ik weinig kans want waanzinnig was ik toch al.

Resumé

Kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje, kastje – muur, muur – kastje enz. enz.

Oogjes

Handig zo’n zwembad, dan kom je nog eens ergens achter. Mouches Volantes is de naam die ik aan het oog probleem mag geven. Sinds het spetter en spetteren in het helder blauwe zwembad zag ik steeds draadjes in het water drijven, alleen bleken die draadjes niet in het water te drijven maar kwam dit vanuit mijn ogen zelf. Een zijlingse opmerking hierover aan Saskia bracht uitkomst, ,,jij hebt Moes Folantus”. Even wat speurwerk op internet en ja hoor, de bijgeplaatste foto’s spraken boekdelen.

Afsluiter

Vandaag trouwde mijn oudste zus, daar mochten broer Edwin en ikke niet bij zijn. Dit vanwege een familielid dat onze aanwezigheid niet apprecieert. Nu staat deze persoon ietsje PIETsje hoger in de pikorde dus……… Maar boven alles: ,, het is de bruiloft van met zus en haar kersverse echtgenoot Willem en hun geluk staat voorop!”.

Daarom vieren wij het dunnetjes morgen over. Desalniettemin stond vandaag wel in het teken van de bruiloft. Edwin en ik zijn uren op pad geweest voor een cadeautje en mijn humeur was/is verder om te schieten. Edwin heeft er klaarblijkelijk iets minder moeite mee al vindt hij het verre van leuk. Ik daarentegen ben echt wel diep gekwetst, het is namelijk niet de eerste keer dat mij de zij-ingang is gewezen. Kijk, had ik nu een dingetje met deze persoon, dan zou je er nog enigszins een reden achter kunnen zoeken. Alleen die is er niet. Ik heb helemaal nooit een dingetje met deze persoon gehad, geen onvertogen woord! En dat maakt het er niet makkelijker op.

Dus miepie gaat zo maar proberen om te slapen en zie het vanzelf wel ochtend worden. Het is even niet anders. Oh ja, de huisarts heeft mij voor de Mouches Volantes naar een oogarts doorverwezen. “Welterusten“.


Zaterdag 15 augustus 2020

Op de seconden conform haar belofte draaide Ama bekwaam haar voertuig een parkeervak nabij ons huis in. (Zij is blond, dus enigszins schuin in het vak mag de pret niet drukken). Zij ging voor ons de zware taak van het opvoeden overnemen, zodat wij met een gerust hart naar België konden afreizen. Het was druk onderweg en alsof het zo was afgesproken kwam de aandrang zo’n beetje nabij Eindhoven. Nu is plassen in Limburg sowieso al een beleving dus blij als wij waren draaiden wij even na die grote verkeersader de snelweg af. Nou moet ik wel zeggen dat dit met ware doodsverachting was.

Die ware doodsverachting lag hem in het bruiloftscadeau van zus Sandra en kersverse zwager Willem. Zij gingen vandaag wat groen krijgen voor op hun met klinkers belegde erf. (Lekker strak, maar oh zo niet gezellig). Het was ook de vurige wens van de bruid in kwestie, een wat meer natuurlijke look in de kale vlakte. Alleen dat groen lag achter in ons voertuig. Twee joekels van palmbomen, die op hun beurt weer een eigen Terra Cotta pot om hun worteltjes hadden. U raad het al, twee joekels van grote palmbomen vragen tegelijkertijd om immens grote potten. En die twee potten waren rond, rond en vol met aarde die bij ieder geringste stuurbeweging neigden te gaan rollen….. Menig bestuurder achter ons zal wel hebben geacht: ,,heb je weer zo’n blonde muts die niet hard door de bocht durft!”

En inderdaad, als de nood heel hoog is en je je met duizelingwekkende snelheid de afslag neemt en beseft dat daar, aan het einde, een soort van haakse bocht opdoemt, dan scheelt het niet veel of de blaas ledigt zich alvast op de zetel in plaats van een Limburgs toilet. Het ging gelukkig goed, nadat wij beiden de toiletgroep voor een half uurtje bezet hielden dronken wij nog een kopje koffie op het aangrenzende terras, even bijkomen van alle schrik.

Ondanks dat er wel sierlijke strikken om de, in cellofaan gewikkelde, palmen zaten zag het kersverse bruidspaar meteen wat het cadeau van ons, Edwin + aanhang en wij + aanhang, was. Maar oh wat zijn zij er blij mee!!

Onderweg moesten wij tot tweemaal toe een verdwaalde tarantula uit het raam gooien. (Maar de dadels hebben wij dan weer wel opgegeten).

Een groot deel familie kwam vanmiddag ook gezellig buurten, om Edwin, Saskia en mij te begroeten en nog even te proeven van de champagne. Nu weet ik even niet van welke twee items het meest voorop stond. Er waren ook 4 super lieve loge’s aanwezig, twee leden uit de familie en twee vrienden uit Duitsland, die onze dag veraangenaamden. De vrouwelijke kant van de Duitse vrienden had haar roots in Nieuw Zeeland, ook niet echt naast de deur. Van die twee sprak ik haar het langst maar dat had meer met mijn talenknobbel te maken. Zij, een super warm mens, spreekt uiteraard vloeiend Engels en hij voornamelijk Duits en daar kan ik alleen maar wat foute woordjes van. Maar volgens mij is deze man net zo lief! Het was echt super om deze belangrijke mensen uit het leven van mijn zus te ontmoetten. Kortom: ‘een super dag’.

In België zijn ze qua corona ietsje strenger. Hierdoor was zus lief erg in de weer om ons zo veel mogelijk in ‘fluistermodus’ te houden. Want mocht er maar één aangrenzende verrader verontrustende buur de plaatselijke veldwachter bellen, dan waren de rapen gaar. Als ik het mij goed herinner tikt zo’n overijverige wetsdienaar dan €750,- per persoon af! Reden genoeg voor mijn zus om ons net zo zachtjes te laten ruizen als de wind tussen de bladeren van de palmbomen.

Als klap op de vuurpijl kregen wij voor aanvang van de terugreis een heerlijke koude schotel.

De terugreis ging al een speer! Even nabij Utrecht signaleerde saskia reeds flitsen in de verte, niet van overijverige agentjes die de zakken van de staat wilde vullen, maar van onheilspellend onweer. Ik zag het even voor Gouda ook, iets met Mouches Volantes of zo….. maar goed, een paar seconden later belde Sophietje, die even de stemmen van haar ouders wilde horen. Zelfs voor prinsesjes in een ivoren toren is zwaar onweer best eng.

Zondag 16 augustus 2020

Gisteren waren beide tantes Hennie en Stans ook van de partij. Zij tikten mij nog op de vingers: ,,Waarom zeg je tegen de een U en tegen de ander jij?” Weet ik veel, misschien omdat mijn zojuist geconstateerde oogafwijking verschil maakt tussen 10 en 21 jaar in leeftijd. Maar eerlijk gezegd heb ik gewoon de een veel vaker in mijn leven gezien dan de ander. Het werd mij gelukkig vergeven en zullen wij spoedig aan een Indische dis gaan schuiven waar ik tot voor kort U tegen zei. Daar kan je overigens ook U tegen zeggen, een echte Indische maaltijd.

Van beide tantes leerde ik gisteren ook wat meer over mijn roots. Een klein beetje nog maar omdat je nu eenmaal op een feestje niet al te zware dingen kunt bespreken. Maar de kennis dat mijn oom op zeer jonge leeftijd mocht aanschouwen dat zijn moeder door de jappen werd vermoord hakte er wel in. Maar ook het gegeven dat zij, tante Hennie en mijn (biologische) moeder, zo hartelijk welkom werden geheten in Nederland. Zij kwamen per boot naar Nederland, zo’n beetje de eersten die in 1950 de bare tocht vanuit Indonesië maakten. Zij werden met open armen ontvangen en kregen direct bescherming tegen de Hollandse weersomstandigheden. Iedereen die van het schip afstapte werd naar een groep verwezen en werd vervolgens ergens in ons hartelijke landje in een berg stro geflikkerd. Ja echt, zo ging men destijds met uitheemse Nederlanders om. ,,Welkom in Nederland, deze met stro gevulde barak is jullie nieuwe onderkomen”. Dat is nu de kracht van Indische mensen, geen verkeerd woord daarover zeggen en tante Hennie maakte zelfs nog grapjes over de eerste kennismaking met sneeuw.

Afsluiter

De eerste verkoelende onweersbui is overgetrokken en een plons water heeft de dorst van de plantjes gelest. Ama is gauw vertrokken want in dit extreme weer kan je maar beter niet op de weg zitten, bui-tje numero 2 is immers in aantocht. Ondertussen genieten onze kids van dit heftige weer, geen van allen is er bang voor. Toen zij heel klein waren nam ik ze mee naar buiten of keken wij vanuit het zolderraam. Ik vertelde hun toen over de magie en ook over de gevaren, zodoende is hun angst voor natuurgeweld minimaal.

Ama bracht vanmiddag de kindjes thuis en pikte onderweg nog een verstekeling op, namelijk Sophietje. Goed idee trouwens van Ama om in de Indische sferen te blijven, het smaakte fantastisch! Er zit voor ons niets anders op om achter de beeldbuis te kruipen, een stukje lopen zit er niet in en qua hobby ligt er het e.e.a. te drogen, dus daar mag ik even niet met mijn vingertjes aankomen. Zodoende is de week hierbij ten einde en zien wij het beetje zon van aankomende week vol vertrouwen tegemoet. “Welterusten“.

21:30 uur | R.I.P. ‘Dutch Veteran’! (Mooi kut dit, van de week nog net op tijd en hulp werd door defensie opgestart. Nu, enige dagen later,……. heeft hij zich verhangen).


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

2 Comments on “Dagboek, week 33 – 2020

  1. Pingback: Dagboek over het leven en de bouw van een diorama

  2. Pingback: Dagboek over het leven en de bouw van een diorama

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: