Dagboek, week 22 – 2020

Maandag 25 mei 2020

Afgelopen week het afscheid van oom Hans, deze week Libanon maatje Tom en zojuist is daar neef Bert bijgekomen…. Voor Tom schreef ik vanochtend “TOM”. Deze was net gepubliceerd toen het bericht van neef Bert binnenkwam. Neef Bert komt uit een gezin van 10 kinderen en heb hem (waarschijnlijk) voor het laatst gezien toen ik nog een puber moest worden. Zijn broer Martin is sinds 2015 weer onderdeel van ons leven geworden. Desalniettemin is het familie, die je moet koesteren, het gaat immers allemaal zo snel voorbij. Onze gedachten zijn bij alle nabestaanden, geliefden en naar hen die de overledenen in hun hart hadden gesloten.

Hoe raar ook, het dagelijkse leven gaat gewoon door. Het verdriet blijft verstokt achter gesloten deuren en reikt in de meeste gevallen niet verder dan een enkele buur. Zo is het leven, zo is onze maatschappij. De laatste keer dat hier iedereen eer betoonde aan een overledene zal ongetwijfeld vooroorlogs zijn. Al heb ik van mijn ouders nog meegekregen dat je stil stond bij het passeren van een begrafenisstoet en nam mijn vader zijn hoed af. Dat waren nog eens andere tijden.

Straks gaat de fietstocht niet verder dat het centrum en begint het elektrisch ontharen weer, de tijd van het laseren gaat de zomermaanden in de ijskast. Haartje voor haartje, week na week, jaar naar jaar moet er eindelijk voor gaan zorgen dat de Gillette uit het kastje in de badkamer kan. (Al zal deze hoogstwaarschijnlijk wel blijven voor Sebastiaan, die reeds een lichte snorvorming op zijn bovenlip krijgt).

En gisteren was broer Edwin met dochter Celine op bezoek. Omdat het overlijden van Tom gisteravond was binnengekomen was de stemming er niet om uitgebreid op het bezoek in te gaan. Het was fijn om beiden weer te zien. Edwin was voor zijn doen nog wat stilletjes. Het is ook niet niks, die dagen in het ziekenhuis met een zware longontsteking. Maar goed om te zien dat hij weer opkrabbelt en ons huisje kon bezoeken. (Met twee geurende appeltaarten, toe maar!).

Naast bij te hebben gekletst was Celine heel erg nieuwsgierig naar het diorama en niet veel later stond deze in zijn geheel op de tafel uitgestald. Heel lang werd het diorama vanaf alle hoeken en uit meerdere posities bewonderd. Kijk, mensen met oog voor details, ook daar doe je het voor. Het geeft zo’n enorme kick als mensen zo nauwkeurig kijken en langzaam alle speciale dingetjes ontdekken en benoemen.

Op een gegeven moment hadden wij het over het type verf dat ik gebruikt heb in de gang en keuken. Zo dacht ik zelf dat het wel leuk was om een promotiefilmpje van Sigma te laten zien. Die keken beiden aandachtig en toen er eigenlijk geen reactie op kwam, nog maar een keertje. Weet je, ik speelde in dat filmpje een rol in mijn oude gedaante. Zij herkende mij niet! Nu moet ik wel bekennen dat zij mij niet in mijn oude gedaante kennen. Maar toch, het geeft wel aan hoeveel er wel niet veranderd is aan mij.

Afsluiter

Sophie heeft haar stage opgepakt en kwam helemaal afgepeigerd aan de deur, net op tijd om een hapje mee te eten. (Lijkt wel of dit gepland was). De pasta carbonara met lekker veel champignons, volkoren-pennen, vers Italiaanse groenten goedje en een salade gingen er goed in bij haar. Ook wij smulden mee!

Daarna kon ik niet anders dan iedereen in huis te pesten / weg te jagen. Er moest het e.e.a. gefreesd worden aan het diorama. Probeer het eens uit, een Dremel met freesje door een gipslaag heen halen. Zij voelden het snerpende geluid in hun tanden en deed hen pijn aan de oren. Zelf eigenlijk nergens last van, voelde het niet in de kunstklapper en voor de snerpende toon al Oost-Indisch doof. Wat een rust zeg. “Welterusten“.


Dinsdag 26 mei 2020

Hoera, de schoolfotograaf komt vandaag! In ieder geval heeft Daniël daar zoveel zin in dat hij al om 07:00 uur een knuffel aan mij kwam geven. Leuke kleertjes voor de foto waren niet het probleem, wel zijn coup corona waar hij ook nog eens met een vriendinnetje zelf de schaar in had gezet. Die schoolfoto gaat straks geschiedenis maken…..

Ondertussen tikt de klok alweer vijf uur aan en liggen de kipfilet brokken zich al een tijdje te vervelen in de marinade. Nu zien zij er nog wat bleekjes uit, maar daar gaat snel verandering inkomen. Even lekker bruinen in de wok en na-garen in een kruidig sausje met crème fraîche. Geserveerd op een bedje van rijst en als gezonde buur een toefje Caesar Salade. Wat ik daarna ga doen staat nog even open. Een fikse wandeling misschien als die oude botten het toelaten? Daarna wat rommelen aan het diorama, waar nog steeds mijn potje speciale pasta niet is bezorgd, zorgelijk!

Tussendoor ook Marion even gesproken. Zij knapt op en was inmiddels druk in de weer met haar nieuwe aanwinst, een heus vaartuig waarin je kunt overnachten en zo. Wij zijn dan ook reuze benieuwd naar het schip en hopen spoedig een dagje Cariben te doen. Maar al met al fijn dat zij weer op de been is!

Afsluiter

Als het aan mij lag ging ik nog wel een paar uurtjes door met knutselen aan het diorama. Maar ben blij dat het leidingwerk voor de verlichting er nu in zijn geheel inzet en is gefixeerd. Als de fixatie morgen droog is volgt het afwerken hiervan. “Welterusten“.

Tipje van Rianne: omdat het mooi weer is!


Woensdag 27 mei 2020

Is er misschien een BN-er in huis? Straks wel! Maar het is misschien wel handig als de buren ramen en deuren sluiten en hun waardevolle spullen achter slot en grendel opbergen. Alleen verwacht ik niet dat zij haar rol in een populaire tv serie gaat nadoen als zij bij ons op de koffie komt. (Haar man zou dat ook niet erg op prijs stellen, denk ik). En van haar weet ik tenminste dat zij er vele jaren ‘spinnenhuis’ op heeft zitten, al was het dan een rol. Dat kan je niet zeggen van mensen die je verder niet kent en je elke dag vriendelijk groeten……..

Hij is leuk!!

Ons bezoekje was gezellig, altijd fijn om deze mensen te zien!

Afsluiter

Het avondeten was rommelig en het zonde mij niet wat ik serveerde. Vond het niet gelukt en mij smaakte het niet. Zelfs de zelfgemaakte tomatensoep vond ik maar zo-zo. (En die had ik vanochtend al gemaakt).

Bij de Buuf geholpen met een zolderopruiming en dat levert ons een prachtig grote tunnel tent op. Een echte van linnen en niet zo’n ding wat wij voorheen hadden. We weten nog niet wat en wanneer wij er iets mee gaan doen, maar dat komt vast goed!

Als bedankje dus opruimen en een klein muurtje maken en schilderen. Zo blijf je van de straat, toch? Nu nog een stel nieuwe knieën en geen zenuwpijn meer. Dan ben ik ook weer 😀. “Welterusten”.


Donderdag 28 mei 2020

Na een flink aantal nachten slecht te hebben geslapen, gelukkig vannacht ook weer slecht geslapen (…). Hierdoor zit mijn ziel een beetje onder de arm, dat is hard knijpen hoor, voordat je het weet ligt die op de grond. Ondertussen mag ik niet klagen over de gang van zaken, immers heeft, het enige effect van, corona wel veel rust gebracht in het gezin. Daarnaast een toch wel helde blik op hetgeen er om ons heen gebeurt. Hier moet je op anticiperen anders krijg je klap op klap. Wat overigens geen garantie is want corona is zo langzaamaan een handvat geworden om mee toe te slaan. Wij gaan hier niet blij van worden, maak je borst maar nat.

Vandaag geen afsluiter, de dag was niet anders dan nacht. (Morgen overigens wel het e.e.a. op de agenda). “Welterusten“.


Vrijdag 29 mei 2020

Niet grappig, de vrijdag in week 22 – 2019. Precies één jaar geleden lag alles wel in het teken van Marion die haar zoveelste hersteloperatie onderging. Kun je nagaan, enkele weken geleden lag zij weer onder het mes voor hetzelfde wat daar in Duitsland allemaal is misgegaan! Nu gaat het gelukkig beter, heeft zij afleiding met haar boot en zal zij weldra de binnenwateren van Holland onveilig gaan maken. Het is haar zo gegund, want sinds ik haar voor het eerst ontmoete aan mij ziekenhuisbed in Alkmaar is zij bezig geweest om daar te zijn waar zij bijna is. Die strijd voor zichzelf is buitenproportioneel heftig en zwaar geweest.

Afsluiter

Heftige dag!!

Vanochtend werd ik bezocht door een medewerkster van het Veteraneninstituut. Dit voor een onderzoek over nazorg aan uitgezonden militairen en hoe zij er nu voorstaan. Het werd een gesprek van ruim zeven kwartier. Een ingrijpend gesprek, al zeg ik het zelf.

En niet veel later zocht ik met het Veteranen Search Team naar een vermist persoon in het Diemerbos. Een heel erg zwaar en moeilijk gebied om te doorzoeken. Het was echt heel erg zwaar en emotioneel.

Even na 23:00 uur weer thuis. Gesloopt en een lekker maaltijdje van Saskia uit de magnetron, jammie 😋. “Welterusten”.


Zaterdag 30 mei 2020

Boontje komt om zijn loontje of zijn het de Corona-kilo’s? Het niets doen door eigen luiheid en gebrek aan kracht door gebreken zorgde er na de zoekactie voor dat kramp de nacht domineerde. Mens, er kwam geen einde aan, ook niet aan die stoute woorden die ik daarbij gebruikte. Naast de krampen heeft ook het zware terrein mijn velletje omgetoverd tot een slachtveld. Diepe schrammen en blauwe plekken sieren armen en benen.

Los van dit alles staat uiteraard het zoeken naar een vermiste voorop, daar doe je alles, werkelijk alles voor. Ondanks dat het gisteravond wat rommeliger verliep dan de voorgaande keren (sterk afhankelijk van de groep waarin en waar je bent ingedeeld) was de inzet er niet minder om. Heel gedreven en professioneel ging iedereen te werk en lieten zich door geen enkele hindernis tegenhouden. Al hoewel ik zelfstandig niet over een hekwerk van twee meter hoog kwam. Een door het hekwerk gegroeide boom inclusief een extra handje zorgde ervoor dat ik aan de andere kant kwam. Bij de tweede klimpartij vroeg ik gelijk maar hulp aan een van de sterkere maatjes…..

Griezel

Het klonk niet echt gezellig in het hobby-hok, alsof de wesp der wespen was binnengedrongen. Er was niet veel voor nodig om een enorm gevaarte te ontdekken en ook niet om tussen het kantelraam klem te zetten. In de veronderstelling dat het wel voldoende was geplet, want een deel van de ingewanden waren omgetoverd naar buiten-ge-wanden. Maar nee hoor, een uur later zit er nog steeds leven in. (Er rijst een vermoeden dat het vastgeplakt zit door de binnenstebuiten gekeerde inhoud).

Afsluiter

Huh, zijn ze nu helemaal knettergek geworden hier. Kunnen amper de tuin inlopen omdat er een zwembad achter de schuifpui staat. De volière staat plots in de woonkamer en de tuinder staat overdwars. Tussen het zwembad, de vijver en BBQ ingeklemd en wilde ze daaraan ook nog eens eten!

Het eten zelf smaakte wel redelijk, zelfs ingeklemd en snakkende naar lucht in een ingeklemde stoel. Het is wat Mexicaans geworden, bruine bonen in een soort rood goedje, gemixt met gebakken kipfilet-brokken, wat specerijen en geserveerd op een platgeslagen sombrero. Een paar losgerukte slabladeren, wat Italiaanse parmezaan en vooral veel, heel veel knoflooksaus maakte het geheel tot een weg te werken rol. Alleen kan de jurk weer in de was, één hap is meestal voldoende om er een klodder aan de onderkant uit te persen. Vooral als je bijt met een half gebit. Dat heeft dezelfde werking als een pers i.p.v. iets scherps. Welterusten“.


Zondag 31 mei 2020

Je intuïtie zegt wat anders, maar je hoopt toch altijd op een soort van happy-end.

Dat mij stemming een beetje minder is de laatste dagen maakt het er niet minder om dat het nu prachtig weer is en wij er op uit trekken vandaag (minus Justin, die het fort bewaakt). De reis gaat naar Scheveningen, naar de zon en koude zeewind, vandaar dat je ons onderweg met winterjassen aan kunt treffen. Ama heeft het zwembad reeds eerder van schoon water voorzien zodat Daniël en Sebastiaan lekker kunnen poedelen. Zelf zou ik best ook een baantje willen trekken, al lijkt dit mij bij Ama geen goed plan, je weet het maar nooit met al die kwallen daar….

Maar ‘Simonis aan de Haven’ staat op het menu, heb je daar wel eens een lekkerbek gegeten? Die maken ze daar van walvis, echt waar! Ook al leg je je lekkerbek op een taartschaal voor 50 personen, dan nog komen de staart en kop over de rand. Tezamen met een ‘mud’ patat en 3 kilo bladsla zal het deze week enkel en alleen visgraatjes op-boeren worden.

Afsluiter

Zie er lekker uit, dat was het ook, ook al hadden zij de walvis dubbelgevouwen op het handige kartonnen en milieu afbreekbare bord. het vernoemen waard zijn ook de grote garnalen die Sophie en Sebastiaan op hun kartonnen milieu afbreekbare bord kregen, die waren super! En zij kregen er zoveel dat de overgebleven garnalen nu in onze koelkast liggen, netjes gesorteerd op het kartonnen milieu afbreekbare bord. Er is zelfs al een bestemming voor gevonden want er was ook nog wat ander vis over. morgen eten wij paella! “Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

2 Comments on “Dagboek, week 22 – 2020

  1. Pingback: Dagboek van een transvrouw. Het leven, het gezin en haar hobby.

  2. Pingback: Dagboek over het leven en de bouw van een diorama

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: