Advertenties

“TOM”

Citaat: ‘Ik zie je nog zitten bij Tango, op dat veldbedje met een kalasjnikov op je gericht. Niet bang, niet in paniek. Gewoon, rustig, glimlach op je gezicht. Zo zie ik je zitten.’

Bovenstaande is een van de reactie’s op het overlijden van onze luitenant. ‘Typisch onze luit’, want zo was hij, een genoemd moment dat weer op mijn netvlies verschijnt. ‘Niet bang, niet in paniek.’ Dat wat hij toen deed straalde ook op ons uit. Ons, de groep van 10 militairen die in de open luiken van de YP408 stonden en de chauffeur met de boordschutter achter de punt 50. Terwijl onze luit, daar op dat veldbedje met een kalasjnikov op hem gericht, verhaal haalde bij de strijders van Majoor Haddad, waren wij afhankelijk van zijn handelen. Want ook wij werden onder schot gehouden, van heel erg dichtbij.

Het kwam, staande aan een hoge tafel, als een messteek binnen toen Tom vertelde over zijn ziekte, zijn chemokuren. Hij schudde mij toen ook wakker, wakker uit een boze droom omdat hij over het genoemde conflict, daar op post Tango, sprak. Een conflict dat bij mij was weggestopt, wat voor mij een fantasieverhaal was geworden. Hij sprak er nog hetzelfde over, even rustig en met een glimlach op zijn gezicht. Destijds een officier die voor zijn manschappen stond, die trots en kracht hoog in het vaandel had staan, maar nu, nu bij mij aan die tafel, ook zijn menselijke en zorgzame kant liet zien. Hij begreep toen al, hij begreep in het hier en nu, de impact die het bij mij heeft gemaakt.

Tom, of beter gezegd: ,,Luitenant Everts”, want dat was jij voor mij tot een aantal jaren terug. Je was onze luitenant, een officier en voor mij als soldaat een van het onbegrepen soort. Iets wat alle officieren wel voor mij waren. Er tegenop kijken was wellicht te hoog gegrepen, meer een vreemde vorm van respect en een soort van vrees. Voor mij een wereld waar je gepast afstand van hield.

Ik herinner mij nog die vreemde zwaai van het rechter been als jij in de houding ging staan. Ik zie nog die woede in jouw ogen toen ik jou voor rotte vis uitmaakte door het sleutelgat van onze afgesloten kamer. Je was toen ‘officier van Piket’ en wij waren, in benevelde toestand, in gevecht met andere kamers. Geen gevecht op leven en dood, maar speels elkanders bedden op z’n kant aan het zetten, het liefst met slapende soldaten erin. Vandaar die afgesloten kamers en toen jij op onze deur bonsde dacht ik dat iemand zich voordeed als jou. Wat was jij woest, wat was ik klein en ontdaan toen mijn blik door het sleutelgat toch echt jouw gestalte waarnam. Het inslikken van mijn woorden was te laat, te laat om te voorkomen dat ik mij ‘s-ochtends bij de kapitein mocht melden en disciplinair werd gestraft.

Als broekie van 19, als schoffie uit Den Haag en nog zo groen als gras, had jij het voor mij helemaal gedaan. Niet voor niets liep ik met een grote boog om jou heen, in Assen en in Libanon. Dat veranderde bij het incident op post Tango.

Onze bevoorrading, lees: “ons dagelijkse voer” kon ons niet meer bereiken door een dichtgegooid roadblock ergens in ons gebied. Terstond reed jij met een aantal manschappen naar post Tango om verhaal te halen en passeerde hierbij onze post. Omdat ik toevallig een van de gelukkige was die vanwege ‘dienst’ geüniformeerd was, mocht ik blij verheugd mee met deze missie.

Hierna ben ik je heel anders gaan zien, het was door die rust en die glimlach op je gezicht. Die glimlach die ik eerst wel kon schieten zorgde er toen voor dat er niet echt werd geschoten. Die glimlach die mij aan die tafel bewust maakte dat een hersenspinsel geen hersenspinsel bleek. Die glimlacht die er voor heeft gezorgd dat een lang sluierend gevoel van onmacht een plek heeft gekregen.

Beste Tom, rust zacht, dank je wel. Dank je wel voor alles!

Advertenties

6 Comments on ““TOM”

  1. Wat een mooie woorden Rianne!, groet, Cor

  2. Pingback: Dagboek van een transvrouw. Haar gezin, het leven en hobby.

  3. Dank je wel Rianne, voor de mooie woorden over mijn vader.

    Ik stond bij jullie aan die tafel, enkele jaren terug en hoe rustig hij er altijd over sprak, is bijzonder.

    Liefs,
    Noortje

    • Noortje,

      Gecondoleerd met het verlies van jouw vader. Dank je wel voor de lieve reactie, ben er stil van.

      Inderdaad, die rust waarin hij over (beladen) dingen sprak en met een smile van oor tot oor.

      Wat een verlies, sterkte,
      Liefs,
      Rianne

  4. Hoi Rianne, mooier had niemand het kunnen verwoorden.

    Groet Peter Post 7-1

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: