dagboek, week 20 – 2020

Maandag 11 mei 2020

Aanstaande woensdag volgt er een tweede “Human Library Online“. Deze editie doen wij het een keer niet samen maar Saskia alleen. Er zijn maar beperkte plaatsen vrij om haar nu eens LIVE te kunnen zien en spreken. WEES ER DUS SNEL BIJ!

Afsluiter

Niks te vertellen? Niet echt, enkel kwam er zo’n verhaal uit het toetsenbord dat er sinds lange tijd een blogje uit voort is gekomen. Vandaar weinig tekst in het dagboek vandaag en morgenochtend een verhaaltje.

Het gaat ietsje beter met broer Edwin en vriendin Marion, goed nieuws dus.

Morgenochtend gaat Daniël alsnog naar school, dit in tegenstelling van wat wij ons tot en met gisteren hadden voorgenomen. Eigenlijk staan wij daar nog steeds achter alleen zwichten wij voor de meerderheid. Daniël is gewoon niet meer te houden, al zijn vriendjes en vriendinnetjes gaan naar school waardoor hij overdag met zijn ziel onder zijn arm loopt. Eerlijk gezegd is het niet mogelijk om hem gemotiveerd te houden als enige niet naar school te gaan.

Dat neemt niet weg dat er geen zorgen zijn bij ons. Diep in ons hart geloven wij niet zo in een goede afloop nu iedereen weer doet waar zij zin in hebben. Noem het geen doemdenken, het voelt alleen niet goed. Daarnaast zullen wij ook dingen moeten aanscherpen nu hij weer naar school gaat. De ruimte die wij Ama en zijzelf gegund werden zullen aangepast moeten worden. Daarnaast zal ik iedere kuch of niesje moeten volgen, ben niet voor niets een groot risico. “Welterusten“.


Dinsdag 12 mei 2020

Sinds de 1e dag dat Daniël niet meer naar school gaat vanwege Corona stond de wekker werkeloos te wezen (net als ik). Gisteravond mocht deze uit zijn winterslaap ontwaken en één simpele klik maakte dit mogelijk. Raar maar waar, het leek als vanouds toen muziek mij een uurtje geleden wakker maakte. Nu ben ik ‘s-ochtends vroeg de enige die je zult tegenkomen in huis en dat is maar goed ook, niemand zit op gillende huisgenoten te wachten….

En toch voelt het niet goed! De berichten over verspreiding van het virus door kinderen is nog veel te tegenstrijdig. Het RIVM, waar ik persoonlijk géén vertrouwen in heb, zegt dat het risico minimaal is. En geeft daar tussen neus en lippen wel bij aan dat zij het ook niet zeker weten. Vanochtend lees je dan weer in de krant dat een andere bekende viroloog het juist ten sterkste afraad. En ondertussen zitten ouders thuis met kids die dolgraag naar school willen nu dit in hun ogen weer gewoon mag.

Wij hebben totaal geen last van het feit dat Daniël thuis is. Dat wij beiden niet gebonden zijn is hier wel debet aan. Ik kan mij heel goed voorstellen dat er velen ouders zijn die door verplichtingen elders blij zijn met deze versoepeling. Doch lopen wij allen een enorm risico. Stel nu eens dat er wel een stijgende lijn gaat komen, waar ligt dan de oorzaak? Bij de schoolgaande kinderen? Bij de contactberoepen? Of domweg bij al die domme mensen die er de afgelopen dagen weer massaal op uit zijn getrokken?


Woensdag 13 mei 2020

lekker dan, een hele lap tekst en de dagelijkse afsluiter van gisteren in rook opgegaan. Zo te horen heeft deze pagina ook het grootste deel van de dag plat gelegen. Vandaag maar even uitzoeken bij welke organisatie er verhaal kan worden gehaald. Tenslotte zijn er nu duizenden lezers gedupeerd (*).

Maar is er gisteren dan zoveel bijzonders gebeurd? Het spannendste was wel het naar school gaan van Daniël. Hij heeft het prima naar zijn zin gehad in de nieuwe Corona setting. Verder is mijn gelaatsontharing opgestart en hebben wij ingevroren nasi ontdooit voor de maaltijd. Sinds lange tijd hebben Saskia en ik voor de buis gezeten om een nieuwe reeks van een Noorse serie te kijken. Super spannend weer!

Vanochtend in alle vroegte opgestaan om via de apotheek naar de huisarts te gaan. Dat allemaal voor een prik in de linker artrose-knie, kan ik er weer een poosje tegenaan. Nu, thuis aangekomen lag Daniël in het donker op de bank, rustig op mij te wachten en weer helemaal blij met zijn drinken-maken-zoet.

Diorama / veteraan

Zo dadelijk gaat de reis naar Gouda, naar een Libanon veteraan. Hij heeft voor mij een Jeep-je dat kan worden omgebouwd naar een Nekaf en uiteindelijk een mooi plekje in het diorama gaat krijgen. Over diorama gesproken, lekker dan die Corona, hierdoor is bezorgen van speciale klei aan de winkel niet mogelijk en gaat bouwdeel 3 even terug in de kast. jammer dan, als dat het ergste is wat een mens kan overkomen!?

Afsluiter

dat was eventjes gezellig bij de veteraan in Gouda. (Het jeep-je is prachtig, van staal en mooi gedetailleerd. Er zit zelfs een aanhanger bij! Wel gaat het mooie model de vitrine in wat de schaal komt helaas niet overeen met die van het diorama, heel jammer, maar helaas). Ik ben toch zo’n 7 kwartier bij hem geweest en ons gesprek ging grotendeel over Libanon. Daarnaast was er ook een stukje ruimte voor ons prive stukje en onze hobby’s en passies. Hij heeft ook een hele mooie, genaamd ‘Harley’.

Thuis aangekomen riep de keuken, had het rijk alleen omdat Saskia naar een vriendin was. Een verse soep moet even staan voordat deze voor je neus op tafel wordt gezet. En wat was deze vers gemaakte tomatensoep lekker!! (Iedereen smulde ervan). Daarnaast kregen sommige een rijkelijk belegde uitsmijter en twee tafelgasten een calzone van ei. Weet je hoe lekker dat is. Hieronder het recept voor één persoon.

  • Bereid voor de vulling groentje naar keus vooraf,
  • klop het eiwit van twee eieren,
  • zodra dit opgestijfd is, voeg je de dooiers toe en klop deze luchtje even mee,
  • vloei het eimengsel uit in de koekenpan en zet het vuur laag,
  • dek af met spatdeksel,
  • zodra je je kookkunsten gaat ruiken en de onderkant lichtbruin is,
  • strooi je het eerder gemaakte groente-goedje uit over het ei,
  • leg een plakje kaas over het mengsel en vouw het geheel dubbel,
  • druk met een spaan de, nog niet gestolde openstaande randen, dicht,
  • keer het geheel af en toe om, eet smakelijk!

    Tip: Wij zijn met velen in één huishouden. Om te voorkomen dat de eersten klaar zijn als de laatsten worden bediend, gebruik ik meerdere koekenpannen en een hapjespan. Als je het goed hebt gedaan, passen twee omgeslagen calzone eieren in één pan. Speel een beetje met de vuurbron en je kan er met een eenvoudig gasfornuis toch 4 tegelijk serveren. (Probeer de vele mondjes zover te krijgen dat je niet teveel verschillende vulling moet voorbereiden).

Welterusten


Donderdag 14 mei 2020

Reeds na twee dagen dat de wekker uit haar winterslaap is ontwaakt kruipen de twee vroegste vogels hier al op het krieken van de dag uit bed. Zelf keek ik al rond een uurtje of 05:00 uur tegen het plafond en hield het nog een klein uurtje vol onder de warme dekentjes. Het zal mij niet verbazen als Daniël ook vroeger dan de afgelopen weken beneden is. Het mannetje was de afgelopen twee dagen, mede door het weer naar school gaan, vroeg uit de veren (voor zijn doen dan). Vandaag is hij vrij.

Even na 08:00 uur kwam mijn grote vriend een dikke knuffel geven….

15:30 uur |Zo, weer even een boel opgeruimd en het e.e.a. naar de ondergrondse containers kunnen brengen. Aansluitend een rotte schuttingpaal gefixeerd met een stuk kunststof en een moker. Die twee gingen prima samen met twee joekels van schroeven.

16:00 uur |Zojuist bereikte ons het bericht dat de enigste oom van Saskia vanavond komt te overlijden. Hij heeft een ontiegelijke ongelijke strijd geleverd en nu zijn leven ondraagbaar is geworden heeft hij de juiste beslissing genomen. Maar voor Saskia heel droevig nieuws.

Afsluiter

Klokslag 21:00 uur is Hans, in het bijzijn van zijn vrouw, vredig ingeslapen. “Welterusten“.


Vrijdag 15 mei 2020

Zojuist Daniël sinds weken naar school gebracht. De school heeft vanwege Corona een continurooster ingesteld. Het liep in mijn ogen wel gesmeerd daar op het schoolplein en ook de weg daarnaartoe. Iedereen houd zich wel zo’n beetje aan het afstand houden van elkaar al zag ik wel een enkele ouder afwijken van de verplichte looproute. Maar Dani”l was heel erg blij om zijn lievelingsjuffrouw wéér te zien. Wat een blij verrast koppie had hij en hij vloog bijna naar zijn groepje!


Zaterdag 16 mei 2020

Die actie met die moker van de week werd gisteravond figuurlijk werkelijkheid. Het leven om mij heen leek een beetje op een doedelzak, kreeg er maar weinig van mee en voelde mij alles behalve prettig. Een tip van Saskia, om toch maar vooral snel in bed te duiken, ging langs mij heen en vraag mij op dit moment dus niet hoe ik eigenlijk in de slaapkamer ben gekomen. Die mokerslag was er niet onverwachts, die zagen de mensen om mij heen wel aankomen, ik ontkende dat weer eens stug en het resultaat was er dan ook naar. Is er nog steeds naar. Kan er nu niet eens één week voorbij gaan dat alles zo begrenst moet zijn en de emmer een keertje niet overloopt?!

Het is toch niet teveel gevraagd om het huis netjes te willen hebben? En dan heb ik het niet over opruimen en schoonmaken, maar over klusjes die bij mij in betere handen zijn en ook nog eens met liefde worden gedaan. Er zijn nu eenmaal dingen in het leven die de een beter kan doen dan de ander. De skills van Saskia kan ik niet evenaren, zij niet die van mij en door het evenwichtig te verdelen kom je er ook. Zo ligt mijn aandeel op die weegschaal in dingen die klusvaardigheden vereisen en inzicht in structuren. Anderzijds bak ik er niets van als er iets geregeld moet worden op sociaal of administratief gebied. Zij zoekt tot op de puntjes uit wat en hoe er geregeld ‘kan’ of ‘moet’ worden en omdat Saskia niets heeft met computers geef ik er een klap onder.

Het blijft echter wel een dingetje dat veel handelingen niet meer vanzelfsprekend zijn. Neem nou gisteren, dat ik bijna van de trap donderde met een bureaustoel in een van mijn handen. Het is dat Saskia in de nabijheid stond om het gevaarte te ondersteunen, anders lag ik nu in het gips tussen de verpleegsters. Het is zo bizar dat iets wat in het verleden zoete koek was nu een stappenplan is geworden. Morgen gaan er een paar zware zaken verhuisd worden, dat kan ik dus niet meer alleen. (Of het beeld tussen die verpleegkundigen moet aantrekkelijk zijn……).

Afsluiter

Dit roept vast en zeker vraagtekens op. Een aantal jaren geleden was er een plannetje gesmeed om opnieuw de huwelijkse beloften te doen. Iets Amerikaans of zo.. Om de een of andere redenen is het (nog) niet zover gekomen :-).
In die periode liep Saskia bij toeval aan tegen een gunst van de kledingbank, zij kreeg deze prachtige jurk. Vanmiddag, in een jolige bui, even passen voor de zekerheid, je weet maar nooit!

Ik zeg niets meer, tijd om naar bed te gaan en jullie met rust te laten. “Welterusten”.


Zondag 17 mei 2020

Even na vijf uur ‘s-ochtends klonk er een korte stoot van een sirene naast ons huis, hard genoeg om rechtop in bed te zitten. En hoogstwaarschijnlijk ook de reden dat ikke nu maar achter de computer ben gekropen. Al is dat minder erg dan dat er een ambulance bij jou voor de deur stopt.

Ik vraag het even voor een vriend: ,,Moet je een van de laatste NSB-ers negeren of er even de vloer meer aanvegen?” Het eerste lijkt mij het meest verstandig, al roept de emotie wat anders. Het gezuig, want zo voelt het, wint het straks van het verstand. Zo scheelde het gisteren maar net dat er een moker op iemand zijn hoofd werd gepland!

Door het vroege-vogel spelen duurt het nog even, maar het is de bedoeling dat er vanmiddag geluncht wordt bij Ama. Even een hart onder haar riem steken bij het verlies van haar geliefde familielid. Het weer laat het ook toe om dit met z’n allen te doen want door de lockdown zullen wij nog voorzichtig moeten doen en elkaar alleen maar ‘buiten’ kunnen zien.

Groene-creatieve-vingers

Zag er toch wel gezellig en strak uit in 2015.

Wie nu even langs ons huisje fiets treft (nog) niet zoveel bloemetjes aan. Het gras is inmiddels omgetoverd in een dorre zooi en de bakken zijn nog leeg. Wel is betonijzer overwoekerd met een ‘passieflora’, daar ben ik heel blij mee en verwacht daar uiteindelijk veel bloemenpracht van. Het ziet er wel naar uit dat het weelderig groeiend onkruid tussen de tegels dit jaar met rust zal worden gelaten. Het op de knieen zitten gaat immers niet meer en geen der kinderen voelt zich geroepen om dit over te nemen.

Afsluiter

Nou, het uurtje Ama werd een hele middag, een hele gezellige zelfs! De lunch was super, heerlijk rijkelijk gevulde groentesoep, mini bolletjes met zalm en nog meer lekkers.

Die sjoelbak staat er al jaren te verpieteren en Sebastiaan ontdekte hem nu pas. Het vochtige en stoffige klimaat in Ama’s garage hadden hem aardig aangetast. (De sjoelbak, niet Sebastiaan). Met hulp van Ama en Oesje kregen wij er weer glans op en zo glad als ijs. Hoe dat te bereiken wist ik nog van vroeger, toen sjoelen wel het meest gespeelde spel bij ons thuis was. Gooide ik vanmiddag nu 1 x 120 of 10 x 12? “Welterusten”


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

2 Comments on “dagboek, week 20 – 2020

  1. Pingback: Dagboek van een transvrouw. Het leven, het gezin en hobby's.

  2. Pingback: Dagboek van een transvrouw. Het leven, het gezin en haar hobby.

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: