dagboek, week 18 – 2020

Maandag 27 april 2020

Het allermooiste weer op Koninginnedag / Koningsdag sinds decennia en dan zitten wij uitgerekend in lockdown. Het is even niet anders. Wij gaan deze dag als vanouds vieren in Scheveningen, maar dan zonder de vrijmarkt en net als bij Pasen, aan gescheiden tafels. Naast de tompoezen zal er roti worden geserveerd. (Al is het nog vroeg in de ochtend, ik kan niet wachten!).

In het ‘nieuwe normaal’ wapperen onze drie 🇳🇱 vlaggen en gaan de laatste streken lak over wat kleine zaken heen. Business as usual, het is even niet anders. Ik val in herhaling, ik weet het. Maar het is nu toch ook zo? Het is dat wij hier, binnen de muren van een doorzonwoning, met een gezin van 5½ anders met elkaar omgaan dan anders. Zelfs Justin begint huiselijk te worden en is 50% minder stoned dan voor de lockdown.

Wij kunnen alleen voor onszelf praten als het de lockdown betreft. Ja, voor Justin zijn drugsgebruik is het zeker wel een pluspuntje en wij zien hetzelfde effect bij onze buurjongen. Ook hem zag ik van de week lopen met een tasje boodschappen voor zijn ouders en in de tuin klonk zijn stem sinds heugenis weer helder en niet doordrongen van genotsmiddelen. Nog even terugkomend op die taart van Justin: Toen ik hem gisteren vroeg wat eigenlijk de houdbaarheidsdatum was bleek deze reeds 5 dagen over datum. Nu mochten wij opeens wel een stukje……….

(Mijn schoonmoeder was zo wijs om de tompoucen gisteren te halen, hoorde ik van horen en zeggen).

14:30 uur | Wij gaan zo maar eens die kant op. Onderweg pikken wij Sophie en Sebastiaan op en Justin gaat niet mee, die moet werken. Aldus mijn schoonmoeder is het fris in Scheveningen. Lekker dan, want hier is het snikheet in de tuin en Saskia ligt reeds langere tijd heerlijk de bakken. Nu maar even snel op zoek naar alle winterjassen…….

Afsluiter

Met gebruik van enkele plaids, opengeritste slaapzakken, winterjassen en aangerukte hete chocolademelk was het goed vertoeven in Scheveningen. Het had geen invloed op de gezelligheid en de tompoezen smaakte er niet minder om😃.

De bezorging van de roti liep ernstig uit waardoor wij genoodzaakt waren deze binnen te nuttigen. Gewapend met een rolmaat (echt waar) dekte Marloes de tafel zodanig dat het verantwoord was.

Nog eentje dan van vriend Daniël: ,,Ik vond de tampoezen ook heel 😋 “. “Welterusten


Dinsdag 28 april 2020

Onze over-buuf werkt in de schoonmaak. Wij zien haar van ‘s-ochtend héél vroeg tot ‘s-avonds héél laat druk in de weer met haar werk. Niet alleen dat u ergens in een schone omgeving naar binnen kunt wandelen of uw billetjes op een bril kunt neervlijen, maar ook voor het welzijn van het grut. Er word met man en macht gewerkt aan een schone en veilige omgeving zodat o t/m adolescent naar de opvang, school kan en examens afgenomen kunnen worden. Petje af, ook voor deze niet te vergeten groep hard werkende mensen.

Ondertussen krijgt het groen hier gratis water. De hemel heeft haar sluizen open gezet. Onze plantjes in de tuin konden wel wat gebruiken want aan sproeien had ik dit jaar nog niets gedaan. belangrijker is het voor de natuur en onze landbouw, die kunnen best wel een plons water gebruiken. Meestal zie je na zo’n periode ook het groen wat sneller ontluiken en kan haast niet wachten op dat moment. (Ben ook zo benieuwd naar onze planten die de milde winter hebben overleefd, wat gaan deze dit jaar voor moois geven?).

Maar ondertussen; Hoofdpijn, misselijk, diarree, verhoging en niesen alsof ik de laatste dorre blaadjes uit de tuin wil blazen. Leuk dat niesen in je elleboog, ze vertellen er alleen niet bij dat je kleding er op die locatie uit gaat zien als een nooit gewassen zakdoek……

Afsluiter

Af, op de bank en minimaliseren! Oké baas. En zo kwam er maar weinig geknutsel uit mijn handen en bleef het verder enkel nog bij het bereiden van een pasta. (Die heel lekker was). Tussen de regels door lees je wel dat het even niet zo joepie gaat. Eigenlijk gewoon hondsberoerd….. “Welterusten“.


Woensdag 29 april 2020

Mijn oudste zus is vandaag 60 geworden. Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel! (Nog maar een paar jaartjes en dan mag ik ook deze leeftijd aantikken). 60 Jaar, dat zou je haar absoluut niet geven. Zij zit zo vol met power, energie en levenslust dat dit menig dertiger overstijgt. Drie dagen geleden is zij, in deze bizarre tijden van corona, verhuisd en door de strenge maatregelen in België moest zij dit grotendeels zelfstandig doen. Samen met haar aanstaande man twee huizen runnen, een beautysalon afbreken en opnieuw opbouwen, ga er maar aanstaan.

Afsluiter

Daniël heeft de smaak te pakken en bakt de ene cake naar de andere. Heeft hij toch iets nuttigs van ons geleerd in de lockdown. Over lockdown gesproken, wat was het vandaag druk op straat!! Hield afgelopen week iedereen zich redelijk aan de regels, daar was vandaag niets meer van over. Althans niet in onze directe omgeving. Overal rijen voor de winkels en heel erg veel autoverkeer.

Voor de goede orde: Het lijkt een beetje beter te gaan met de griep verschijnselen. En ik moet wel heel erg ziek zijn wil ik een bed gaan opzoeken en zover kwam het vandaag niet. De tas met boodschappen van Scott ging ‘s-avonds deels de wok in en van de malse kipfilet ging een heerlijk sate op de grillplaat. Zusje lief kwam ook nog heel even gedag zeggen aan de deur. Dit met een tas vol make-up. Ook zij is met haar vrouw driftig aan het opruimen en hopen spoedig mogelijk de salon te kunnen openen.

Terwijl de geuren van de cake het huis vullen en deel 3 van het diorama in de lijm staat, zeg ik: “Welterusten“.


Donderdag 30 april 2020

De klok tikt bijna 23:00 uur aan. Het was een rustig dagje en ben alleen de deur uit gegaan om Daniël en Sebastiaan een MC Donalds lunch te verzorgen. Dit hadden zij gekregen en van de week was de afspraak met Daniël beklonken. Hij heeft wel degelijk begrip voor mijn ziek-zijn, alleen vond ik het zelf zo sneu om NEE te verkopen. Daarom maar even snel heen en weer geraced en twee buikjes blij gevuld. Het is voor die mannetjes niet niks, zo aan huis gebonden zijn. Maar zij doen het voortreffelijk en dat mag zeker beloond worden.

Tussen het niezen en kwakkelen door probeer ik een beetje tijd in het diorama te steken. De laatste restjes polystyreen (piepschuim) staan nu in de lijm en moeten de basis voor deel 3 gaan vormen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, immers zijn de (te) dunne wandjes op dit deel zo hoog dat het moeilijk haaks te krijgen is. Eigenlijk ziet het nu niet uit, zo’n hoge basis, maar het moet straks aan kunnen sluiten en als het één geheel vormt is dat probleem weg. “Welterusten“.


Vrijdag 01 mei 2020

Ik mag niet vloeken van de kerk maar wordt zo langzaamaan echt een beetje gestoord van het ziek-zijn. Wie de lijn een beetje gevolgd heeft ziet een patroon van ziek, beetje beter en weer ziek. Vannacht tot en met nu staat het wijzertje weer eens op ziek. Bijholten vol met groene zooi, niezen voor mijn vaderland en geeft het lijf meer warmte af dan de radiatoren hier in huis. Beroerd voelen gedurende de tijd dat je eigenlijk hoort te slapen is steevast al een dooddoener in de ochtend. Ik ben dit echt meer dan zat!!

Enigste leuke nu is de goedemorgen knuffel van Daniël en dat er straks wat te klussen valt. Ja, dat vind ik leuk, ondanks het ziek-zijn. Even wat te doen hebben, ook al is het op mijn knietjes over de vloer schuiven.

Afsluiter

Gek word ik (soms) van mijzelf. Een best prijzige ‘schaar’ bewaar ik sinds heugenis met al zorg en toewijding, maar ondanks alle goede opbergsystemen is zij foetsie…. Een professionele plintenschaar, daar hebben wij het over en dan eentje van top kwaliteit. FOETSIE. En als er dan, na ruim 12 jaar, eindelijk een paar plinten te plakken zijn, moest het op de ouderwetse manier. Gelukkig vond ik wel een bestekbak, maar dat ik voor mijn lijf veel belastender. Weet je nog, die knieen!? Meten op de vloer, zagen aan tafel, passen op de vloer, corrigeren aan tafel en dan plakken op de vloer. Alles zit er in, inclusief die heerlijke uitdagingen rondom 7 kozijnen.

Geen eten, maar wel plinten? dat was het dus niet, gewoon een mislukte partij die anders in de container was beland. Bij elkaar opgeteld bleven er van de 15 lengtes tientallen bruikbare stukken over, in totaal zo’n 3½ stuks.

Sophie kwam ook nog even langs om bij ons op de bank te slapen. Zij had de afgelopen nacht een soort van sleepover light. Heb zo’n vermoeden dat het nachtwerk is geworden want zij was als een gebakje. Maar wel heel lief dat zij speciaal kwam om mij even te helpen met een tegenstribbelend deur die afgekort moest worden. (De inboorpaumelle zaten zo vastgeroest dat deze met deur en af losgeschroefd moesten worden!). “Welterusten“.


Zaterdag 02 mei 2020

Reactie op een Facebook bericht: ,,Je weet nooit wat er zich achter een deur afspeelt”. Mooier kon het niet verwoord worden. Want dat is gewoon zo, zelfs al plemp je iedere dag een stukje van je leven op het web d.m.v. een dagboek. Nu gaat het hier soms best ver, maar sommige zaken zal ik echt niet tot op het bot uitlichten. Daarbij: ,,Het gros van de lezers en reageerders willen het zien, gaan het ook nooit zien”. Dus waarom zal je dan de moeite gaan nemen om het aan aan de grote klok te gaan hangen, dat heeft geen enkele zin.

Dat geeft soms verwarring, want waarom word er iets heel lelijks geschreven over een ander zonder de achtergrond te belichten. In deze gaat dit gewoon niet en moet je het meer zien over een gefrustreerde situatie die ik van mij af probeer te schrijven. Soms is het luisterend oor enkel en alleen het toetsenbord op het bureaublad.

Zo, zeikminuutje weer achter de rug en nu weer verder naar de dagelijkse dingen die het leven zo opwindend maken. Want wat is het toch gezellig zo in de Corona tijd! Gezellig ja, serieus. Wij zijn zo met ons gezinnetje weliswaar in lockdown en nemen het zoals het is, alleen heeft dit zoveel rust na al die baggerjaren gebracht dat het een positieve werking heeft. Let wel, in ons gezin en realiseer mij echt wel dat anderen zich mogelijk in een tegenover gestelde positie bevinden. Het Corona virus brengt ook meer dan leed voort en daar moeten wij met z’n allen tegen knokken.

Ondanks het al langere tijd thuiszitten spoorde het nieuwe huisje voor Sophie en de hierdoor interne verhuizing van twee kids mij aan om eindelijk wat achterstallig onderhoud te doen. Ik ben trots op het resultaat en dat met middelen die wij grotendeels nog hadden overgehouden uit het eens in bezit zijnde bouwbedrijf. Vond het altijd zonde op restjes verf weg te gooien en kwasten werden door mij altijd netjes schoongemaakt en geconserveerd. Dat kwam nu mooi van pas. De laatste stukjes plaatmateriaal en restjes kleine bouwmaterialen zitten nu wel zo’n beetje in het diorama verwerkt.

Diorama

Over diorama gesproken: Dat heeft inderdaad, door bovengenoemde, even niet de aandacht gekregen die het de afgelopen half jaar heeft gekregen. De afgelopen twee weken kon er zachtjesaan weer het e.e.a. worden gedaan aan het laatste deel. Het deel waarom de prefab’s, de boogtent en o.a. de watertoren komen. Ons leefgedeelte zeg maar en dat word wel het meest gedetailleerde deel van het diorama omdat de complete inrichting word nagebouwd tot aan het bestek toe.

Als binnenkort dit casco-deel klaar is om op gebouwd te gaan worden is het mijn inziens ook weer leuk om foto’s met jullie te gaan delen. (P.s. Vanochtend bleek dit deel voldoende stevig in de lijm te zitten dat erin gezaagd kon worden, zo ziet het er wat minder massaal uit. Het voordeel was ook dat door het zagen -klokslag 11:00 uur- iedereen uit zijn bedje kwam).


17:00 uur |Even bijkomen van twee uurtjes door het huis râhse. Was dringend nodig, alleen de boete hiervoor is wel iets teveel van het goede, hier helpt geen enkele pijnstiller tegen. (Alleen misschien van dat poeder wat in je neus gaat). Tussendoor ook wat laden van de vriezer uitgeklopt en dat levert voor vanavond twee gehaktballen, twee restjes shoarma, wat roti en een bakje mihoen op. Daar ga ik mee aan de slag en schotel daar vast weer wat lekkers mee op tafel. Je kunt zeggen wat je wilt, maar het is lang geleden dat de kinderen één hele week alleen maar pannenkoeken kregen voorgeschoteld……

Afsluiter

Saskia kwam om 18:00 uur aanschijten. Zo voelde het voor mij dan op dat moment als iemand even na drieën zegt ‘even’ weg te zijn. De lucht was snel geklaard, gelukkig maar.

Alleen Justin trok zijn neus op voor het geserveerde eten. ,,Hier heb ik geen zin in, ik haal zelf wel wat.’’ Wat mij betreft krijgt hij een paar stoten voor zijn kop.

We gaan zo maar een filmpje pakken. “Welterusten”.

En dit is één van de korte ‘verveel-je-rot’ filmpjes van Sophie en Daniël!!😂😂

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

One Comment on “dagboek, week 18 – 2020

  1. Pingback: Dagboek van een transvrouw. Het leven, het gezin en hobby's.

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: