Advertenties

Groene tong

Citaat uit ‘In je bloed‘: Mijn leven is nou niet bepaald rooskleurig verlopen en het is overlevingsdrang en een soort van ziekelijke positieve kijk op het leven dat mij op de been heeft gehouden. Op de been houd. Op een dwangmatige manier werp ik mij telkens weer op zelfdiagnose. Het wie, wat, waar speelt daarin een rol en eerlijk gezegd is dat in mijn koppie nog een warboel. Nu er dagelijks vele uren (ook wel obsessief genoemd) aan het diorama wordt gewerkt zijn de 3 W’s sterker aanwezig dan ooit.

Het lag in mijn bedoeling om ‘In je bloed 02’ neer te kalken. Alleen is die van dusdanige zware kost dat een vervolg het verhaal tekort doet. Alleen zijn er wel raakvlakken, vandaar een eerste verwijzing naar ‘In je bloed’ en de titel ‘Groene tong’. Want het zal toch niet waar zijn dat Libanon om de hoek komt kijken?!

We gaan heel even terug naar een rode draad uit 1976. ,,Huh, wat heeft iets uit 1976 nu met Libanon van doen?!” Daar komt aan het einde van dit verhaal vast een antwoord op. En ook nog eens een prangende vraag.

Het was in 1976, 1976 dat mijn leven voorgoed veranderde door muziek. (Niet dat mijn herinnering toen pas startte of dat er geen herinneringen aan bepaalde nummers vooraf gegaan zijn, dat zeker niet! Was dat niet: ‘Love is Blue?). In 1976 lieten de Rolling Stones van zich horen in het ADO station. En om de muziek te kunnen horen hoefde je echt niet alleen in het Zuiderpark of nabije omgeving te zijn, de (goddelijke) tonen spreidde zich vanzelf over het doorgaans rustige Haagse stadsleven uit.

Hormonale tonen

Dit concert staat helaas niet in het rijtje van mijn bezochte Stones concerten. (Waarvan er, van de 38 in Nederland, inmiddels een aardig aantal gelukkig wel. Waarvan die op het Malieveld wel de indrukwekkendste was). Dertien jaar en nog zo groen als beschadigd gras, in de brugklas van de LTS, op bezoek in het Zuiderpark om naar de motoren van ‘Hells Angels’ te kijken. De Rolling Stones, ,,de wie?” Zo verbleekt groen was ik nog en vraag mij niet of ik überhaupt één motor had gezien.

Niet kort na dit avontuur begonnen voor mij, naast vervelende hormonen en zo, ook de schooldisco’s wat meer te gaan kriebelen en kregen de meisjes meer aandacht dan LEGO. Daar draaide zij meerdere malen eenzelfde singletje en kwam voor mij de openbaring, alsof er niets meer in het leven bestond. Naast meisjes dan, een dubbele “Satisfaction” zeg maar.

Mijn vader kon zijn laatste haargroei wel uit zijn hoofd trekken dat hij mij mijn allereerste LP van de Stones cadeau deed. (Wat mij weer aanzette tot nog meer tomaten plukken, hetgeen uiteindelijk een verzameling opleverde waarmee je de Utrechtse Baan mee kunt asfalteren). ,,Maar Pa, de Stones klinken pas echt goed als de volumeknop op standje maximaal staat!

En om die twee dingen, Stones en meisjes, was menigeen heel erg blij dat de militaire dienstplicht mij aan de wilde haren trok. Enerzijds waren de buren even van geluidshinder verlost, konden vrienden hun eigen muziek eens beluisteren en last but not least, liep ik niet met de mooiste meisjes weg. (Was echt waar hoor. Terwijl iedereen, behalve ikke, het meisje ‘Annet’ aan de haak wilde slaan, werd ondergetekende de gelukkige). Het waren er overigens drie, drie dingen die goed goed waren voor mens & dier, er ging een puberaal boefje heen en er kwam een (..) voor terug.

Groene ‘tong’

En nu zijn we aanbeland bij Libanon, he he, want daar ging de reis als dienstplichtig Militair naar toe. De rest van dat verhaal moet inmiddels wel zo’n beetje voorgekauwde kost zijn geworden. Na de laatse close call met Mick Jagger and friends in 1976 rolde ik in de tussenliggende jaren wel dronken de discotheek uit, maar was er geen Rollende Steen in Nederland te bekennen. En ja hoor, in 1982 deden zij Nederland opnieuw aan en dat uitgerekend nu mijn eerste concert aan mijn neus voorbij zou gaan omdat ik zo nodig tussen twee vuren in wilde staan. (Werd achteraf wat te letterlijk).

Maar wie laat dit nu aan zich voorbij gaan? Ik dus niet. Het was aan maatje Erik Drenth te danken dat het mijn duurste concertkaartje ooit werd. Via een omweg door Zuid Libanon naar Israël, om daarna in de Rotterdamse kuip te belanden. Dat koste destijds best wel wat.

En terwijl de laatste pieptonen nog niet uit mijn oren waren verdwenen vielen de Israëliërs Libanon binnen. Ik heb wel degelijks iets gemist, al was het maar sterk de vraag of ik op de destijds bemande post ook maar een glimp van een Israëli had gezien. (Wel gehoord).

De cirkel is rond

In Libanon liet ik ook mijn sporen achter, althans dat dacht ik. (Mijn vlijtige schilderskunst op post 7-6B ging na de invasie in de gehaktmolen. (Een shovel reed daar vermoedelijk de boel aan snippers). Ik had eerlijk verwacht dat mijn mooie tekening van The Rolling Stones wel wat lichtingen zou overleven. Niet dus!! Op foto’s, die er vanwege het diorama aan mij zijn toegekomen, was de tekening reeds door de 1e lichting na mij verwijderd. Of het was een vrome militair die geloofde in satanische teksten bij een achteruit gedraaide grammofoonplaat of herkende een overactieve wit-kalker een aankomend Picasso niet. (Hier dan die prangende vraag: ,,wie voelt zich aangesproken?”).

Jammer dan, maar deze bewaarzieke Libanon veteraan bewaard alles en al helemaal uit deze alsmaar terugkerende dromenbrij. De schets van deze mooie rode tong, in een cirkel van 13 letters, ligt nog veilig en wel in de grote map op zolder. Jammer dan, het zal nu langer, veel langer op de muur blijven staan! (Een foto is helaas niet mogelijk omdat deze map nu even onder een berg LP’s ligt, wacht het diorama maar af).

In je bloed

Het zit in mijn bloed, het gaat er niet meer uit en dat hoeft van mij ook helemaal niet. Mij bloed heeft altijd al gekropen naar waar het niet gaan kan. Overleven, beleven, positief blijven en een lach en een traan over de warboel. Het nieuwe motto voor 2020.


Advertenties

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: