In je bloed

Mijn leven is nou niet bepaald rooskleurig verlopen en het is overlevingsdrang en een soort van ziekelijke positieve kijk op het leven dat mij op de been heeft gehouden. Op de been houd. Op een dwangmatige manier werp ik mij telkens weer op zelfdiagnose. Het wie, wat, waar speelt daarin een rol en eerlijk gezegd is dat in mijn koppie nog een warboel. Nu er dagelijks vele uren (ook wel obsessief genoemd) aan het diorama wordt gewerkt zijn de 3 W’s sterker aanwezig dan ooit.

Want laten wij eerlijk zijn, wat is nu de rode draad in mijn leven? Libanon toch? Je komt er niet van los, het zit in je bloed! Nu is daar geen enkele behoefte om dit eruit te filteren, want voor mij is die toch wel hele kleine tijdsspanne een belangrijk deel voor de draaiende en drijvende motor van overlevingsdrang en positieve kijk.

Niet daar, maar hier

,,Als ik niet meer naar Libanon kan, dan haal ik Libanon naar mij”. Schreef ik een paar dagen geleden aan onze commandant in Libanon.

Is dit zelfdiagnose of bloed dat kruipt waar het niet gaan kan? Citaat uit onzetaal.nl: ,Er wordt ook weleens mee uitgedrukt dat een oude voorkeur of liefde nooit helemaal weggaat en uiteindelijk (soms na vele jaren) tóch wordt nagejaagd. – Iets wat een deel van jezelf is – of dat nu je karakter, voorkeur of afkomst is’.

Maar: ,,als ik niet naar Libanon kan, dan haal ik Libanon naar mij”. Hoe dan? Simpel, door een (of twee) diorama’s te bouwen die ‘mijn’ stukje Libanon naar mij brengen. Want laten wij eerlijk zijn, de lang gekoesterde wens voor een terugkeerreis is wel heel erg ver weg. Daar zou je in kunnen verzanden, je leven door laten beïnvloeden maar dat is nu die positieve drive in mij. Daar is een oplossing voor gevonden door twee passies in elkaar te weven.

Aan de andere kant wordt de al grote warboel in mijn hoofd versterkt door de obsessieve bouw van het diorama en de herbelevende terugkeer. (Zelfs tot aan die ene (van de honderdduizenden) steen waarover ik telkens struikelde). Die verdomde doornenstruiken of zelfs de duistere holtes onder en tussen de rotsblokken, alwaar joekels van vogelspinnen en honderden schorpioenen zich schuil hielden. Om over de slangen maar niet te spreken. (Ik heb zo’n slang éénmaal over de weg zien kronkelen).

Warboel

Wat is dan ‘die warboel’? ,,Dat ik zoveel dingen in mijn hoofd wel weet en andere zaken totaal niet meer naar boven kan halen”. Wie mijn blogs al langer volgt weet dat het omschrijven van een omgeving uit lang vervlogen tijden mij heel goed afgaat. Maar waarom, of liever waardoor, zijn sommige essentiële dingen compleet weggevaagd en anderen juist zo accuraat? Neem ik dingen in mij op die in de regel totaal overbodig zijn, of heb ik JUIST oog voor details?

Zo kan ik nog wel even doorgaan, alleen brengt mij dit niet waar ik wezen wil. Iedere seconden dat er geschreven word, ieder uur dat mijn vlijtige handjes bezig zijn en iedere seconden die ik weg droom, staan ik het teken van…….. jawel, Libanon. Maar wees niet bevreesd of ongerust, het beheerst dan wel mijn leven, ik heb er vrede mee en het maakt mij blij en gelukkig!

Weerzien

Is een terugkeerreis dan echt helemaal uitgesloten? NEE, dat is het zeker niet. Er zijn een heleboel mensen die mij dit van harte gunnen en als het aan mijn kinderen en vrouw ligt, dan gaan wij liever eerder gisteren dan overmorgen. Ja wij, mijn kinderen, Sophie en Sebastiaan, zouden Saskia en mij dolgraag willen vergezellen bij die onvergetelijke reis! En is het niet helemaal Rianne door te zeggen: ,,ik ga het gewoon doen!” Wie of wat staat het überhaupt in de weg? Hooguit die warboel in mijn hoofd en de almighty dollar. Die warboel komt ter plaatse wel goed, daar hebben we ‘maatjes voor het leven’ voor en steun van de naasten. En heel misschien komt er voor het tweede obstakel ook wel een oplossing.

In je bloed

Het zit in mijn bloed, het gaat er niet meer uit en dat hoeft van mij ook helemaal niet. Mij bloed heeft altijd al gekropen naar waar het niet gaan kan. Overleven, beleven, positief blijven en een lach en een traan over de warboel. Het nieuwe motto voor 2020.


14 Comments on “In je bloed

  1. Weer een mooi geschreven stukje , ik herken dingen die je benoemd.

  2. Je wens zal zeker een keer in vervulling gaan. Wat je heel erg graag wil, zal je ook een keer bereiken. Kijk maar naar het diorama! er gaat geen week voorbij of ook ik (en met mij velen) flitsen weer even terug naar toen. Een geluid, zand, kuil in de weg, knal, reuk van diesel of wat dan ook brengt het lichaam, geleid door het brein weer even naar toen. En zonder negatieve rand er aan (meestal), maar een fijne terugblik. Dat is goed en mag er zijn, moet er zelfs soms zijn. Geniet er zo veel mogelijk van en in die ogenblikken dat het genieten moeilijk is, weet je gesteund door je wapenbroeders en -zusters.

    • Hallo Cor,

      Ik hoop echt dat die wens in vervulling gaat. Naast ons stukje heeft Libanon zoveel ongekend moois te bieden. Zo jammer dat dit land zo verscheurd is.

      Die flitsen zijn herkenbaar, alleen nu lijkt het wel een stroboscoop. Maar eerlijk is eerlijk, het is super om te doen. (Vandaag aan een veteraan zijn wens begonnen, komt z.s.m. in beeld).

      Bij ons thuis is elke hobbel in de vloer er een teveel want het diorama verkast meerdere keren per dag. Inmiddels kan ik het helaas, door de artritis en reuma, niet meer alleen tillen. Maar Saskia en de kinderen staan mij hier dagelijks met alle plezier bij.

      Ik voel mij zeker gesteund, alleen die positieve berichten alleen al. Jij geeft een extra steuntje in de rug, voelt heel erg vertrouwd, net als vroeger.

      Groetjes,
      Rianne

  3. als ik dat tafereel bij jullie voor me zie, krijg ik spontaan last van m’n artrose… :-). aan de andere kant is het ook goed voor hen dat ze je zo helpen met sjouwen, spaart weer kosten uit voor een fitness club.

    • Hihi, bij ons is het juist mijn artrose. (De afgelopen maanden is een kopje koffie al te zwaar). Eerst was mijn knie aan de beurt en nu begeven mijn schouders en ellebogen het. Die laatsten worden nog onderzocht, maar vrees het ergste. Zolang het knutselen er niet teveel onder lijd komt het wel goed. ,,Al moet ik met mijn neus verder”, zei ik gisteren tegen Saskia 🙂 Maar de overige gezinsleden helpen ook heel erg graag omdat zij nauw betrokken zijn bij het bouwen. Zij zien dagelijks de vorderingen en vinden het prachtig wat er uit mijn handjes komt.

  4. met je neus?… dan kom ik kijken hoe je dat doet. Met de mond en met je tenen verven heb ik al eens gezien, maar met je neus…Toen ik ooit eens het militair revalidatie centrum in Doorn binnen strompelde hing daar een groot bord waar alle patiënten onder door moesten (ook met armen en benen er af en zo). Op dat bord stond “kijk niet naar wat je verloren hebt, maar naar wat je nog over hebt”. Schitterend… Maar jij moet je gezinsleden wel in de gaten houden, dat ze geen “ongepast eigen initiatief” gaan ontplooien… en plotseling alle voertuigen paars verven bijvoorbeeld….:-)

    • Haha, ik zie die kleine dat nog wel doen ja! Wat jij noemt is zo bijzonder, heb dat ook gezien en zulk doorzettingsvermogen is ongelooflijk mooi om te zien. (Met neus kunnen mensen ook apparaten aansturen). Maar, ,,Doorn binnen strompelde?” Artrose?

      • Nee hoor, dat was voor Libanon. Gescheurde kniebanden links….is allemaal weer goedgekomen, zoals jullie gemerkt hebben..:-)

        • En of wij dit gemerkt hebben! Heb wat af-gevloekt, maar achteraf heel veel aan gehad. De leus: ‘als je denk dat je dood gaat, kan je nog 25KM’ gebruik ik nog steeds. En niet voor niets zat ik hierdoor in een prijzen winnend sportteam bij defensie 😀

  5. juist!! zo zie je maar waar een goede opleiding toe kan leiden. Voor mij destijds gold maar 1 principe; misschien redden we er 1 leven van ons mee. Andere kreten waren “Pijn is fijn”, “zweet spaart bloed”, “moet kunnen” en waarschijnlijk nog een paar van die opbeurende kreten. Wat was dat toen voor een wedstrijd, van dat sportteam?

    • Vele malen “Bakkers Bluf” en 4X AESOR. Daarnaast diverse andere sportevenementen en uiteraard voor de fun en conditie ontelbare MLV / ZMV’s

  6. Kanjer dat je bent, andere woorden kan ik niet vinden. De rest per mail.

  7. grijns… en dan te weten dat wij daar de basis voor gelegd hebben…wie had dat kunnen weten. Chapeau!!

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: