Advertenties

Dagboek week 04 – 2020

Maandag 20 januari 2020

Als alles volgens planning verloopt staat de dag als volgt vol gepland: Als eerste om 09:00 uur Daniella, de fotografe voor AD fotocessie. Als tweede om 10:30 uur het Haarhuis, om mijn haarwerk terug te plaatsen en als derde: grote zus Sandra en haar aanstaande bruidegom Willem die gaan (be)landen in Zoetermeer. Dat is voor mij wel het belangrijkste van de dag, mijn zus eindelijk weer even kunnen knuffelen. Zij blijft deze keer wel even hangen in het westen en morgen lunchen wij zelfs samen met zusje Pascalle en broer Edwin tezamen. Veel leuke uurtjes te gaan dus, ik heb er reuze zin in!

Straks ook maar proberen om de afspraak met de reumatoloog naar voren te halen, word mij sterk aangeraden door de fysiotherapeut. Het is een beetje zorgwekkend aan het worden, die schouders en de linker elleboog. Want het schijnt niet helemaal joepie te zijn als je er niet meer op kunt liggen van de pijn. Dat had ik inmiddels wel door!

Rectificatie 01: De fotografe stond te lang in de file waardoor mijn afspraak met het Haarhuis in het geding zou komen. Afspraak voor foto’s nu verplaatst naar 13:00 uur. Rectificatie 02: er stond al een afspraak bij de reumatoloog op 03-02-2020, oeps. Nou, die twee weekjes kan ik nog wel even wachten. Wat zal er mis gaan bij de afspraak met Sandra & Willem?

Afsluiter

19:45 uur |En het liep uiteraard anders dan hierboven is beschreven. Het Haarhuis ging als gepland en het zit zoals altijd super, zeker met nieuwe 👂-en. Ik mij haasten naar huis, terwijl de fotografe opnieuw vertraagd bleek. Maar samen hadden wij het niet veel later onwijs gezellig en maakte zij hele mooie foto’s. Ook Sandra bleek vervolgens een uur vertraagd. Maar toen zij er uiteindelijk was, was zij er ook echt. De kids kregen een lief cadeau voor de spaarpot en Saskia en ik mega verwend met een luxe verzorgingsproduct. Aldus planning morgen een uitje met mijn zussen en broer. “Welterusten”.


Dinsdag 21 januari 2020

Wij hebben er zin in, Pascalle, Edwin, Sandra en ikke. (Als ik de stroomvloed aan berichten moet geloven dan). Al kijkende op de klok zie ik deze zo langzaam bewegen dat het lijkt alsof ik nooit ga vertrekken naar het oude vertrouwde Den Haag. Volgens planning gaat dat gebeuren met de RandstadRail en onderweg springt Pascalle in hetzelfde coupeetje als die van mij, gezellie!! Sandra en Edwin zijn al in het Haagsche, één in een hotel en de ander voor het ingehuurd ambtenaren bestaan, dus luierend de ochtend aan het doorkomen… Om de tijd te doden ga ik maar wat grassprietjes plakken, tot vanmiddag.

De lunch

Even na 11:00 uur kwamen Pascalle en ik op Den Haag CS aan alwaar Sandra reeds op ons stond te wachten. Gedrieën hobbelde wij samen een kleine 200 meter naar de afgesproken locatie waar Edwin voor zijn leven een vrije tafel bewaakte. (Niet veel later zouden er duizenden ambtenaren worden losgelaten en dan is iedere stoel voor je neus weggekaapt. Die verhuizen feitelijk van de ene naar de andere stoel…..).

Onder het genot van een lekker bakkie gingen 8 ogen vlijtig over de menukaarten en dan kom je tot de ontdekking hoe culinair ontdekkend wij eigenlijk wel niet zijn. Niet veel later had een ieder van ons zo rond belegd ding voor zijn of haar neus. Die van mij heette ‘Fungi’, dus bezaaid met champignons en nog wat groenvoer. Maar lekker!! Zóóó hééé. Na een afsluiter van geperste druiven (niet iedereen) en een liefdevol en warm afscheid van Edwin gingen de dames op weg naar Zoetermeer. Het was immers veel te guur voor getrippel door de binnenstad.

Via een kleine omweg belande wij wederom in een Italiaanse food-store, alleen was deze 99,9% kleiner dan die onze dichtgeslibde ambtenaren dagelijks van vulling voorziet. Dit zaakje was knus, bleek er tot mijn stomste verbazing al drie jaar te zitten en Pascalle helpt daar wel eens een handje, oké! Aldaar gezellig gekletst onder et genot van een Italiaanse koffie en een of ander lekkernij. (Waarvan ik de naam niet weet). Tja, helaas kwam aan al dit gezelligs een einde, Sandra ging nog even met Pascalle mee en ikke zakte weer zachtjes aan naar huis.

Lieve broer en zussen, ik heb vanmiddag genoten als een kind in een snoepwinkel.

Afsluiter

(Grappig. Toen ik naar huis liep, liep ik langs de Marokkaanse kapsalon waar twee van mijn mannelijke huisgenoten hun kapsel laten snoeien en verfraaien. Het is een kapsalon waar alleen maar stoere Marokkaanse mannen hun kunsten op mannen beharing uitoefenen. Niet echt een tent voor een transvrouw. Doch kennen zij mij wel als ‘ouder-van’. Dus toen ik voorbij liep, een blik die richting opwierp, kreeg ik spontaan een handkus van de eigenaar, kreeg ik spontaan een handkus van de eigenaar, kreeg ik spontaan een handkus van de eigenaar, kreeg ik spontaan een handkus van de eigenaar enz. enz.

Thuis aangekomen geurde niet veel later de Kip aioli door de kamer, binnen twee dagen voor de vierde keer iets van de Italiaanse keuken. Het kon mij alleen maar bekoren, Ama zou een eigen winkeltje kunnen beginnen :-). En daarna ging het licht uit, van het niet slapen en ook wel door de constante pijn / over vele grenzen heengaan. (letterlijk en figuurlijk).Welterusten”


Woensdag 22 januari 2020

Gezellig bloed laten prikken met z’n tweetjes, hoe leuk is dat dan wel niet!? Zo mocht Sophie, met spoed, haar bloed laten prikken voor interne geneeskunde en ikke voor de reumatoloog. Aldus hadden wij een leuke uitje naar het aan de overkant gelegen ziekenhuis.

Als het goed is gaan er straks een paar huisgenoten richting Gouda voor een kinderfeestje en zorg ik voor de thuisblijvers. Hopelijk ga ik dan samen met Sophie de inkopen doen voor het avondmaal. Ben benieuwd wat ik voorgeschoteld krijg om voor ze te gaan maken.

Het aggregaat staat op z’n plek, ppfff. Nu aansluiten en dan hebben wij eindelijk stroom op de post……..

Afsluiter

Het uitje met Sophie naar de apotheek, de AH en de Turkse lager waren ook gezellie. De kids (lees Sophie) hadden gekozen voor spruitjes, krieltjes en iets wat voor vlees door kon gaan. Drie zelf gemarineerde XXL karbonades en falafel moesten de hongerige buikjes gaan vullen. En voor de extra vitamientjes had ik een grote bak met micro-salade gemaakt. (Een probeersel en proef geslaagd!).

Ondertussen is Saskia ook thuis gekomen met Daniël en is de rust in huis terug van heel even weggeweest. Tijd om af te bouwen en het steenkoude bed op te zoeken. “Welterusten“.


Donderdag 23 januari 2020

Snip verkouden! En dat is niet fijn met een apneu gevaarte op je hoofd, resultaat was dan ook vroeg uit de veren en zo gekreukeld als een deur. Maar ook vroeg er uit omdat meneertje hieperdepiep kwam nachtbraken, die is dus door het feestje van gisteren van de leg geraakt. Ongelooflijk hoe dat kereltje ‘aan’ is als hij wakker wordt.

13:00 uur |En ja hoor, de verkoudheid is overgegaan in een soort van griep. Voel mij in ieder geval honds beroerd en duik zo mijn bed in. Iedereen even de mazzel, ik ben even out off order….

Afsluiter

(30 onderdelen)

Inmiddels heeft mevrouwtje koorts mij ingehaald en getackeld. Naast binnenblijven, loopneuzen en af en toe plat gaan de huiselijke dingen door. tot zover dan, want koken lukte nog wel, maar de rest was eigenlijk te verwaarlozen. Mijn tijd en weinig energie ook een beetje in knutselwerkjes gestoken. Zo probeer ik wat verdorde struikjes te maken van vlas en zijn er uit diverse doosjes wat klein-materialen in elkaar gezet. Waaronder 7 haspels van Photo etch, dus super de super gepiel. Maar uiteindelijk gelukt! “Welterusten


Vrijdag 24 januari 2020

Nu even aanzien hoe ik de dag ga doorkomen want ook al ben ik ziek, in bed liggen is niet mijn ding. Wil, ondanks de misere altijd wat te doen hebben. Daarnaast ook moe, de nacht was kort omdat een apneumasker en veel niezen niet goed samengaan. (Het is nog voor 06:00 uur). Zomenteen alleen naar buiten om de kleine flierefluiter naar school te brengen en zie wel hoe de ingrediënten voor paella in de pan belanden. Paella staat al de hele week op het verlanglijstje van de kids en beloofd is beloofd, die kijken niet een ziekte of ongemak.

Afsluiter

Het is er niet beter op geworden. Maar we gaan door en het is geen paella geworden. Sophie en Saskia hebben een werkelijk geweldig lekkere quiche taart gebakken en tezamen met een restant roti van ons Ama avontuur hebben wij gesmuld. (Ik heb een heel klein beetje geholpen, maar dat is dan ook alles. Wel heerlijk hoor, even niet koken). Door het ziektebed aardig kunnen ‘knallen’ met het diorama. De zin trekt zo enorm aan door alle aandacht en grootse plannen van derden, dat ik er wel 24/7 aan wil werken. “Welterusten


Zaterdag 25 januari 2020

Wij van de Lelievaart zijn hard op weg om diep de lappenmand in te duiken. Saskia heeft het nu ook te pakken. Neemt niet weg dat wij toch de deur uit moeten voor de dagelijkse beslommering. Ik zo met Daniël naar zwemles en Saskia aan de boodschappen. Verder vragen om enige hulp had niet zoveel zin. Sophie moet zich voorbereiden op een zware feestavond en daarom de nodige rust op de bank geniet. Justin is wel boodschappen gaan doen met zijn meisje, maar doet dit enkel en alleen voor eigen voorraad, dus tja………

Afsluiter

Het geserveerde eten viel niet in de smaak bij de oudsten en aten derhalve dan ook niet mee!! Je hebt noten op je zang of je hebt ze niet….. Wat is er mis met een rijk gevulde tomatensoep bij een uitsmijter naar keuze?

Vandaag heb ik mij verder bezig gehouden met een belofte aan een Libanon maatje. Deze diende na mij op post 7-2 en woont sedert jaren in Australië. Hij was diegene die mij belde op mijn verjaardag en naast een geweldig leuk gesprek had hij een speciaal verzoek. Hij had destijds iets heel persoonlijks aangebracht en zou het buitengewoon fijn vinden als dit ook in het diorama is terug te zien. Ga ik daar dan over nadenken? Ben der gek zeg, op zo’n verzoek en voor een Libanon maatje doe je alles wat mogelijk is. (En vandaag ging ineens dat lampje branden hoe het te verwezenlijken!). Oh en ik ben alleen nog maar zieker geworden, het is maar dat je het weet…. “Welterusten“.


Zondag 26 januari 2020

Het is goed mis in huize Volkering. Nu drie ziek, waarvan twee toch wel aan de heftige kant…. Sophie is naast mij en Saskia ook gaan snotteren en zojuist zijn er hulptroepen van het Rode kruis ingeschakeld. Snap wel dat Saskia Ama om hulp heeft gevraagd en ik ben daar zelf ook niet rouwig onder.

18:00 uur |Ama was er rond 14:00 uur en heeft boodschappen gedaan en gekookt! Voor twee dagen eten staat er nu voor ons klaar, een maal wraps voor in de oven en vanavond een vers pasteitje. (Deze keer mag zij van mij ook mee-eten).

Afsluiter

Trouw als een hond typt deze zieke dame nog een laatste stukje, nog maar 43 minuten te gaan en dan is het week 05. Weer een week die nooit meer terugkomt. Het was mij daar best wel een productief weekje, als je het tenminste over het diorama hebt :-). Gisteren en vandaag een paar hele mooie dingen kunnen maken uit een allegaartje van dingen uit laatjes en rommeldoosjes. Jullie gaan het zien.

Ondertussen is Saskia een klein beetje aan het opknappen. Wat er bij haar bijkomt gaat er bij mij vanaf. Mens, wat kan je je door griep ellendig voelen. Na de transitie is ziek wel anders geworden, nu moet ik sterk zijn en mag ik niet als een hoopje ellende op de bank gaan liggen…… (Was grapje, hihi).Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

One Comment on “Dagboek week 04 – 2020

  1. Pingback: Transvrouw die weet wat zij wil en doet wat zij moet doen.

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: