Advertenties

Roes

Afgelopen week werd mij aan tafel haarfijn ingepeperd dat ik nooit luister. Dat dit wel eens zo overkomt kan wel kloppen, immers weet ik niet eens meer wat de aanleiding was tot dit in mijn gezicht gegooide feit. Ik luisterde waarschijnlijk niet naar wat er gezegd werd. Ondanks de verspilde moeite deed ik nog een verwoede poging om mij te verdedigen en zei ,,ik hoor altijd alles, alleen sluit ik mij af voor onzin”.

,,Pap..”, want zo noemt Sophie mij nog steeds, ,,weet je nog dat ik jou heel serieus iets vertelde?” ,,Nee lieverd, maar vertel”; antwoordde ik haar. Sophie vertelde mij dat zij een heel belangrijk iets met mij wilde delen. Zo scheen ik op dat moment mijn hoekje van de bank warm te hebben gehouden en zij het andere. (Heel belangrijk natuurlijk, dus het scheelde niet veel of ik sloot mij opnieuw af). Maar goed, zei vertelde haar ding en telkens als zij bevestiging zocht in haar verhaal, mompelde ik ter kennisgeving dat ik nog in leven was en luisterde. Toen zei uiteindelijk haar relaas had gedaan en vroeg wat ik ervan vond, mompelde ik in dezelfde monotone toon terug zoals ik in haar hele verhaal reageerde. Ik had dus niets meegekregen, ja dat er iemand naast mij geluid maakte, meer niet…

Niets is wat het lijkt

Dat ongeïnteresseerd wegdromen is echt een dingetje van mij. Vraag mij niet hoe het komt, een echt antwoord hierop moet ik schuldig blijven, al zou het mij niets verbazen dat het door de apneu komt. (Super excuus toch?). Mag ik het gewoon ook een momentje voor mijzelf noemen? Het is namelijk zo rustgevend en opladend. Altijd maar op scherp staan is ook niet alles en lijkt mij slopend. Aan de andere kant krijg ik echt wel mee wat er om mij heen gebeurt. Het is echt niet zo dat het huis met mij erin afbrand. Het frappante is wel dat ieder afwijkend dingetje mij direct weer op scherp zet. Dus heb je echt mijn aandacht even nodig, vraag daar dan om en ga er niet vanuit dat ik alleen maar droom als ik mijn ogen gesloten heb.

Wat dan?

Over wat mij dan bezighoud kan ik niet een, twee, drie terughalen, maar vannacht bijvoorbeeld, hield Libanon mij zelfs uit mijn slaap. Zo erg zelfs dat het mij niet meer losliet en ik achter de computer ben gekropen om dit te schrijven….. Saskia is het overigens wel gewend dat ik dat wegdromen vaak voor het slapengaan heb. Dan zit ik op de rand van het bed, geheel klaar om te gaan liggen en de dekens over mij heen te slaan en dan zit ik daar maar, helemaal in mijn eigen wereld.

En vannacht was dit dus Libanon. Ik vertelde Saskia daar, nadat zij mij uit mijn roes haalde, over en als zij mij niet op het lichtknopje had gewezen lag ik nu nog boven te kletsen. Ik maakte in mijn roes de voorstelling hoe het zou zijn om straks wakker te worden in het vliegtuig naar Libanon. Ja duh, logisch als je dagelijks met diorama dingetjes bezig bent. Nee, anders. Ik stelde mij voor om wakker te worden in het vliegtuig naar Libanon in 1982. Nog een keertje 19 jaar zijn en met de kennis van nu alles opnieuw mogen doen.

Rijk, beroemd en gelukkig

Was dat maar waar. Zou het niet eens meer willen trouwens, maar dat is een ander verhaal….. Naast een paar kleurrijke fantasieën was ik wel zo eerlijk om Saskia te bekennen dat mij geschiedenisleraar altijd ziek was, of was het nu spijbelen of wellicht wel te hebben zitten dromen? Kies er maar één uit. Ik weet van mijzelf dat het er minimaal twee waren. (De laatste twee, maar vertel dat maar niet door). Ik zou dan levens kunnen redden, grandioze voorspellingen kunnen doen en mij uiteraard helemaal suf kunnen verdienen met de LOTTO en beleggingen. Maar ik heb niets met voetbal en niets met beleggingen. Ja, ik zou kunnen voorspellen dat er mensen naar de maan zouden gaan of dat de Beatles uit elkaar gingen, maar niet precies wanneer dat dan zou zijn. (Let je wel op?!).

Een ding ging mij vannacht wel aan het hart en dat was dat mijn vader dan nog zou leven. Natuurlijk, met de kennis van nu toen, zou het verdriet dragelijker zijn en zou ik mijn erfdeel op zeker 100% in Microsoft hebben belegd. Dus toch stinkend rijk geworden. En ik zou mijn kennis van nu in het toen hebben gebruikt om door te leren, mits de geschiedenisleraar niet steeds ziek is en de beroepen zouden anders zijn geweest.

En nee, ik zou niet gelijk uit Libanon naar Saskia zijn gehobbeld en mijn ex hebben overgeslagen. Saskia zat destijds nog achter een telraam de tafel van 10 te leren, dus dat zou iets wat krom zijn. Of ik mijn verkering vanuit Libanon dan zou beëindigen? Het zou wel het wijste zijn gezien de wel bijgebleven geschiedenis, alleen kwam ik nu wel heel anders terug als voorheen. En ik zou de geboorte van de oudste twee niet willen missen, net als de kids waarmee ik nu leef. Ik zal het dus op een akkoordje moeten gooien met mijn ex. (En Saskia, want ik was immers schatrijk, beroemd en gelukkig, nietwaar?).

Libanon

Maar goed, ik werd dus wakker in 1982, in het vliegtuig naar Libanon. Een soort van ‘Final destination’ was het meer, alleen dan zonder paniek en zonder angst voor het onbekende. Wat mij wel opviel was dat de vliegangst er nog onverminderd was, maar de enkele blik die ik uit het raampje durfde te werpen toonde een heel andere Beiroet onder mij. Ik was er gelaten en happy onder en zag de wereld, mijn toekomst, vol enthousiasme tegemoet. Hou die gedachte maar vast, denk ik nu in een roes.

Advertenties

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: