Advertenties

Dagboek week 47 – 2019

Maandag 18 november 2019

Griepprik, apneu-onderzoek, aangezichtsoperatie. Zomaar drie woordjes in de agenda van deze week. De laatste is wel het meest spannende deze week. Althans, wat gepland staat, voor de rest is het maar afwachten wat deze week brengt. De ervaring leert dat er altijd wel iets gebeurt dat het leven niet saai maakt.

13:30 uur Even een klein half uurtje pauze en dan naar de fysio. (Wel handig dat ik vergeten ben te noteren waarvoor. Serieus hoor, want ik mag nu één maal voor de knie en één maal voor mijn schouders. Het gemene aan dit is dat er voor de ‘knie’ verwacht wordt dat ik in sportkleding kon. Vandaar even mijn opmerking).

De jas

Vanochtend Daniël ‘de stoere’ op tijd naar school gezwiept en daarna in volle alertheid voor de voedselgroep. En die alertheid werd prompt beloont. Ook vond ik eindelijk een geschikte winterjas voor het Veteranen Search Team. Natuurlijk is die wax-jas ook heel lekker maar het is mij toch te afwijkend en opvallend. (En toen ik mij laatst terugzag op tv en er nogal reusachtig dik pompeus uitzag in die jas, dacht ik: ,,laat maar”).

KerstKerst

De jas van de kledingbank is een lekkere stevige met veel zakken en heerlijke voering. Ideaal voor de zoektochten door struikgewas en weer en wind. (Al zou ik bij hevige regenval ook nog wel eens voor de ‘wax’ kunnen gaan). Het is trouwens een heren jas, nou en, het gaat om comfort.


Diorama

Wat in mijn hoofd zit, gaat er doorgaans niet meer uit. Na maanden piekeren kwam ik eindelijk op een idee om de diorama-delen praktisch in de vitrinekast te krijgen.
Zo kon het gebeuren dat ik vanochtend, even tussendoor en samen met superhulp Sophie, wat kleine aanpassingen aan de vitrinekast verrichtte en wat denk je? Yes, het past precies zoals ik in mijn hoofd had en was ingemeten. Het is nu heel simpel om de delen eruit te pakken en zonder schade weer terug te zetten. Schouderklopje aan mijzelf voor de meetkunde…..


Check: fysio en boodschappen achter de rug. Nu zo Daniël ophalen, naar het ziekenhuis, daarna gelijk door naar de huisarts voor de griepprik en dan nog even koken. Dat laatste word een makkie, geen tijd om uitgebreid te koken.

‘de stoere

Wat was dat nu over Daniël, die noemde je in het derde blok ‘de stoere’. Kijk, Daniël is doorgaans meer voor de meisjes-snit dan voor het jongetjes gebeuren (Iets met genen of zo 🙂 ). Maar vandaag was hij ‘the man’, strakke zwarte skinnie spijkerbroek, jas met bontkraag, naaikies aan zijn voeten en petje op zijn bol. Gaan met die banaan…..

Afsluiter

Daniël ging gezellig mee naar het ziekenhuis en de huisarts. Het ziekenhuis vond hij super interessant, al die draadjes en dingetjes die aan mij werden vastgespeld en geplakt. Daar moet ik dan vannacht mee gaan slapen, zie je het al voor je? De prik ging super snel en daar was hij liever snel bij weg :-).

En ondertussen zijn er ‘s-avonds twee een beetje ziekjes geworden. Zowel Daniël als Sebastiaan zijn brak en lagen al vroeg in bed. Alleen heeft Daniël een wel heel erg lange dag achter de rug en maakt Sebastiaan zich heel erg druk over zijn eerste toetsweek.

Nou, dat was het dan voor vandaag, morgen vroeg op reis, met Amsterdam weet je het maar nooit. Ook wel gezellie, zo met z’n tweetjes al is het wéér een trans-reisje. Het houd maar niet op! “Welterusten“.


Dinsdag 19 november 2019

Chirurg

Misschien niet zo handig geweest door gisteravond, vlak voor het slapen gaan, nog even te verdiepen in de operatie van straks. Ik wist wel ‘wat’ er gaat gebeuren, maar niet meer dan dat. En toen ik een paar minuten voor het slapengaan ging Googelen op foto’s schrok ik mij een bult. Het leverde een hele onrustige nacht op zal ik maar zeggen.

Zomenteen gaan de alarmbellen af voor het ochtendritueel, wassen, knippen, föhnen, kinderen naar school en apneu-meetapparatuur terugbrengen. Daarna als een speer naar Amsterdam en ga er maar vanuit dat ik als een halfje plaat-wit terug kom. (Kan het altijd meevallen, toch?).

Ik kom dus weer terug in de lucht, maar ik vertel er gemakshalve nog niet bij hoe laat en in wat voor conditie.

En?

Net terug uit Amsterdam en vrij en blij onder het mes geweest. Uh, niet helemaal waar. Dit was voor mij de veruit meest vervelende operatie tot nu toe. Dit te meer omdat het onder plaatselijke verdoving is gedaan. Mensen, ik was zo verschrikkelijk nerveus (en ook wel bang) dat ik lag te trillen als een blaadje. Gelukkig kreeg ik de juiste tips van een verpleegkundige om mijn rust te herpakken. Daarna ging het wel weer!

Helaas kon mijn chirurg alleen de inleiding doen en deden andere chirurgen, op haar instructies, het overige werk.

Na een kleine anderhalf uur geknutsel aan mijn gezicht stond ik weer buiten. (Best wel duizelig zelfs, maar ik wilde alleen maar naar huis…). Voor nu: “het ziet er niet uit!!” Opgezwollen en veel bloed, ook door nabloedingen. Af en toe loopt er zo’n gezellig rood straaltje lang een van mijn ouderdomsplooien. En zo langzaamaan gaat het ook wel een beetje au doen!

Hooi

Saskia zei vanavond zoiets als teveel hooi op de vork genomen. Binnen 24 uur een griepprik, apneu onderzoek, een operatie, voorafgaande aan hele dagen en nachten niet slapen en dan raar staan te kijken dat je je even helemaal opgebrand voelt.

Het klopt wel wat zij zegt. Het doet ook echt zeer en bij iedere hap eten sijpelt er ergens een straaltje bloed naar beneden. Het is zichtbaar wat er gedaan is, meer dan dat, alleen niet of het hangende deel nu ook symmetrisch is geworden. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed is gedaan…. Nu het laat is, er geen jengelende en puberende kinderen rond hobbelen, is de jurk geruild voor een elegante campingsmoking en deel 1 van het gebit in het bakje water beland. Door het gebitsloze gezicht ziet het er iets minder gehavend uit. (Mist je niet te dichtbij gaat staan).


Diorama

Daar heb ik vandaag 0,0 aan gedaan. Alleen zijn de vermiste onderdelen van mijn verjaardagsdoos eindelijk binnen. Zodra ik mij goed genoeg voel kan ik verder met de YP408!!


Afsluiter

Nu maar afwachten wat de nacht gaat brengen. (Kwam er na de operatie pas achter dat een apneu-masker, welke over mijn neus gedrukt zit, absoluut niet gaat lukken). Dus naast het ‘op zijn’ komt er nog een portie overheen. Zie dus wel wat er op mij af gaat komen. Het enige wat gepland staat voor morgenochtend is een bezoek van Daniëlla, de fotografe van het AD. Nog maar één operatie te gaan en dan gaat het moois gebeuren. Ben zo benieuwd! “Welterusten“.


Woensdag 20 november 2019

Het enige leuke vannacht was dat Saskia eindelijk weer eens als vanouds op mijn borstkas in slaap kon vallen. Even geen draden, slangen en maskers. Zonder maar in de buurt te komen van mijn neus lukte dit aardig en de komende dagen zal dit zich wel gaan herhalen.

Rond een uurtje of vijf werd het tijd voor een paracetamol en zoals altijd, wakker worden is voor mij opstaan. Een blik in de spiegel sprak boekdelen. Zoals het aanvoelt ziet het er ook ook. Ik ben schijnbaar echt tegen de verkeerde aangelopen en een paar flinke meppen met een honkbalknuppel te hebben gehad. (Zo voelt het anders wel hoor!).

Een paar minuutjes geleden appte de fotografe van het AD af vanwege ziekte in haar gezin. Verplaatst naar morgen en ik kan toch niets anders doen dan rustig wachten. Voorlopig ziet het operatiegebied er toch niet uit en zal het een leuk plaatje zijn om voor haar te schieten.

Martijn

Overmand, terneergeslagen, verdrietig en snap het nog steeds niet. Vanmiddag kregen wij het nieuws dat ‘onze’ markante “Martijn” is ingeslapen.


Donderdag 21 november 2019

Reportage

Daniëlla, de fotografe die een rapportage maakt voor het AD, heeft het pand zojuist verlaten. Het was een diepgaande shoot vandaag. Niet zomaar een reeks foto’s maken van een gehavend gezicht, maar echt diepgang. Zij maakt overigens nooit zomaar even snel foto’s van. Maar nu ging het ‘dieper’, veel dieper dan de afgelopen keren. De foto die ik even kon zien zag e in ieder geval prachtig uit.

Daniëlla vond mij heel erg veranderd en dan niet alleen mijn postuur. Zij vond mij ook heel erg qua geest veranderd en mijn kwetsbare kant liet zien. Iets wat zij nog niet bij mij gezien had. Kwetsbaar en klein, wie had dit ooit van mij gedacht?

Zoals het in eerste instantie is gepland staat nog steeds vast. Er komen 12 pagina’s van mij in het AD, WAUW!! En men wil meer moois gaan doen met de foto’s. Maar eerst die in het AD, ben zo benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.

Hoe gaat het?

En ja, het is nog steeds gezwollen en het is verre van leuk, dat gezicht nu. Geen spijt natuurlijk, het zal vast en zeker heel mooi gaan worden, maar geknutsel aan en rond mijn mond heb ik altijd al verschrikkelijk gevonden en dit spande echt de kroon!! Om het een beetje dragelijk te houden gooi ik er nu ook een ibuprofen tegenaan, dat helpt heel erg goed.

Afsluiter

Koken lukt wel, maar mij zie je nog heel even niet buiten voor de boodschappen of het halen en brengen van grut. Ik verstop mij heel wijselijk achter de gordijnen. Ondertussen rommel ik wat in huis en doe af en toe een stukje voor mijn hobby. Zo probeer ik, met het kleinste kwastje die ik maar kon vinden, het dashboard van de YP een beetje op te leuke…. Na een urenlang gepiel, verdeeld over meerdere dagen gaat het ergens op lijken.

En dan is het zo alweer tijd voor het bedje. Nog steeds zonder masker en met Saskia op mijn linkerborst. Ach er zijn erger dingen op de wereld. “Welterusten“.


Vrijdag 22 november 2019

Ziek

,,Dokter, is het wel goed als de thermometer 39,8 aangeeft?” Volgens Saskia schijn ik hoge koorts te hebben. Na eerst niet te kunnen slapen van koude rillingen en pijn, werd ik badend in het zweet door haar uit bed gewipt. Logisch, zou ik ook doen als er iemand naast mij ligt te ijlen en er niet door kan slapen…… En niet te vergeten, het was al bijna vijf uur ‘s-nachts, een normaal mens hoort dan toch wel op te staan.

Maar volgens de letter van de wet ben ik ziek. Nu nog de vraag of dit door de operatie komt of door de griepprik.

Het is nu bijna elf uur en de koorts lijkt iets te zijn gezakt. Ik voel mij al ietsje beter en ga dus lekker even in de hobbykamer aan de slag.

Afsluiter

Redelijk koortsvrij een stapel pannenkoeken gebakken. De meeste waren met kaas en spek, dus lekker zwaar op de maag. Het was een wens van Sophie, vooruit dan maar.

Heel voorzichtig de waterstralen, tijdens het douchen, over mijn toet laten lopen en menig korst doen laten verdwijnen. Nu ziet het er een stuk frisser uit, al is alles nog dik en gezwollen. De rist met hechtingen nemen nu een prominente plek in. De vorm is goed zichtbaar en zo op het eerste gezicht lijkt het er super uit te gaan zien. Dat worden veel kusjes uitdelen!

Aan het begin van de avond was ik inderdaad redelijk koortsvrij, dat is nu een ander verhaal. Daarom zo wat pilletjes naar binnen schuiven en naar bed toe. “Welterusten“.


Zaterdag 23 november 2019

The Rolling Stones

Zo, de jongsten zijn met hun moedertje naar vriendin Marijke en kan ik de een-na-oudst en zijn slaapje ook eens wakkerschudden. Na enig geklooi met de dvd-speler, want wie kleine kinderen heeft (gehad) weet dat er door dat klepje hele boterhammen worden geduwd. Eindelijk, sinds lange tijd weer een volledig concert van de Stones door de speakers blazen!!

En ondanks de pijn in mijn toet, de daarbij gratis gekregen koppijn, is het heerlijk om even ergens anders te zijn. Even weg te zweven naar de momenten dat ook ik daar stond mee te zwingen. Met weemoed denk en droom ik terug naar het Malieveld, net na de geboorte van Sophie. In de stromende regen alleen maar fun en een super concert…… (Mijn god, bijna 22 jaar geleden).

Afsluiter

Nu niet denken dat ik de ganse dag uit mijn neus heb liggen boren en een beetje de buurt heb opgeleukt met muziek. Ik heb mij zeker nuttig gemaakt door Saskia en Daniël te escorteren naar de trein, van de trein en naar het zwembad. Daarnaast heb ik braaf wat hapjes genomen van de maaltijd die Saskia en Sophie hadden ‘verzonnen’. Het was niet helemaal gelukt, mijn verzoek voor iets gezonds….. (Patat, frikandellen, kroketten en kaassoufflés. Wel een bak sla erbij, dat dan weer wel).

Als uitzondering op de regel en omdat Sophie de bovenstaande boodschappen geheel en op eigen verzoek, belangeloos (“geheel belangeloos”) deed, mocht zij vanavond het indrinken alhier doen…. Kijk, daar zit je dan met je zieke, uit-elkaar-barstende, hoofd te wachten totdat je een ons weegt. Want de meiden gaan even voor klokslag 01:00 uur pas weg. Dan is het pas gezellig aan het worden. Lekker gezellig als je Sophie’s avonturen van de afgelopen maanden niet meerekent.

De tijd dat er geen koude koorts rillingen door mijn lijf gaan knutsel ik een klein beetje aan het diorama. Het zijn vooral hele kleine priegel-dingetjes en niet spannend genoeg om daar telkens foto’s van te maken. Enkel het bewerkte onderstel van een aanhangwagentje vond ik de moeite waard om te vermelden. Zie: “Landscaping”. Maar dat heb ik meer ter ere aan de Unifiller gedaan.

Aldus is het maar de vraag hoe laat het vandaag gaat worden. Misschien duik ik wel gewoon mijn nest in en laat de boel de boel. “Welterusten“.


Zondag 24 november 2019

Ondanks een niet koortsvrije nacht toch redelijk goed geslapen en volgens de overlevering van Saskia was de apneu redelijk rustig. Vandaar dat ik rond een uurtje of zeven best uitgeslapen uit bed viel. De afgelopen dagen rende ik steevast naar de medicijnkast voor pijnmedicatie, doch ga ik proberen om dit te minderen. Even door de zure appel heen bijten want al die troep in je lichaam is gewoon niet goed.

Het word voor mij de eerste keer dat ik het grote sinterklaasfeest in Zoetermeer ga overslaan en draag het stokje deze keer over aan Saskia. Het begint pas om 12:30 uur dus nog tijd genoeg voor haar om uit bed te vallen. Maar wel super jammer dat ik het dit jaar moet missen. Kan het de kindertjes gewoon niet aandoen om met dit toch wel gehavend gezicht daar rond te lopen.

MobileMobile

Nu vraag ik mij sowieso af of er dit jaar veel gevierd gaat worden door mij. De volgende operatie staat in december op de rol en daarvoor moeten ook de nodige voorbereidingen / aanpassingen voor worden getroffen. O.a. mijn haarwerk zal een tijdje in de kast moeten worden gehangen. Oei oei.

Afsluiter

Een lekker dagje zo, ondanks alle gebreken. Het douchen en mijn wekelijkse haar-was-beurt deed mij heel erg goed. Ook zijn er veel hompen opgedroogd bloed door het afvoerputje weggespoeld en ziet het er een klein beetje frisser uit.

Foto: Van Warmerdam

Saskia en Daniël hebben genoten van het sinterklaasfeest en zijn super verwend. Saskia trok tevens het juiste lootje voor en prachtig maaltijdpakket. Waar zij later op de dag een heerlijke schotel van maakte. (Surinaamse kipschotel). Dat krijg je met Surinaams bloed! Is trouwens geen grapje.

Nog geen pijnstillers boven de dagelijkse hoeveelheid naar binnen gewerkt, ook dat gaat de goeie kant op. Wel loopt er de hele tijd prut uit enkele schotwonden en dat is verre van fris.

Verder heb ik het aangedurfd om de wielen onder de DAF YP408 te zetten. Dit was een moeilijke klus omdat ik ze niet recht geplaatst heb. het model moet straks een mooie weergave zijn van haar kunnen in het woeste Libanese terrein. Zie voor een paar leuke foto’s: DAF YP408. En met dit laatste stukje sluit ik de week af, “Welterusten“.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: