Je stoel bleef leeg

Vandaag las ik onderstaande tekst met bijgevoegde foto. Geschreven door een vriend en maatje van mij. Dit wil ik graag met jullie delen.


Je stoel bleef leeg…

Mijn herinnering

Het was 1979 en we gingen als vredesmacht naar Libanon. Jij als sergeant en ik nog soldaat, 21 en 18 jaar waren we. De eerste aflossingen kwamen in juli, de volgende in september. Van het eerste bataljon bleven er een paar over om de overdracht te doen. Van de Charlie bleven dacht ik jouw groep 7-18 en ik van 7-17B over.

Het werd november en nu zouden wij afgelost worden, de 14de.

MuziekMuziek

Op 7 november dacht ik passeerden wij elkaar met onze YP’s half zittend op het bovendek. We babbelden over het vertrek en je vertelde me dat je geregeld had om overmorgen met de waterwagen naar Haris mee te rijden om nog wat souvenirs te kopen. Als ik wilde kon ik meerijden, maar ik bedankte want ik had al souvenirs gehaald bij onze lokale koopman Ali.

Het is 9 november, mijn nachtelijke patrouille zit erop en ik lig net in mijn bed. Net als ik in slaap ben gevallen klinkt er rond een uur of 6 7 in de ochtend denk ik een enorme doffe dreun die me wakker maakte. Ik kwam half overeind en zag een van m’n maten zitten en vroeg;’Wat was dat?’ Hij antwoordde:’Oh niks een stukje verderop, slaap maar weer verder.

Maar lang heb ik niet geslapen, want vlak erna werd ik wakker gemaakt. ‘Ben weet je wat er gebeurd is, de waterwagen is op een landmijn gereden, de chauffeur is zwaar gewond en de bijrijder dood. Een onwerkelijkheid overviel me, ik zei niks maar dacht alleen: ‘Het zal toch niet..’ Maar het was wel zo, jij was het Philip.

We hadden er al bijna 250 dagen opzitten, nog vier en een meur. Het kan niet anders dan dat jij hetzelfde voelde richting die eindstreep, maar je haalde hem niet.

Vanaf dat moment telde ik niet meer de dagen, maar de uren. Ik moest nog vier patrouilles lopen. Vier en twintig uur in het veld, waar ik al misschien meer dan duizend uur had gelopen. Die vier en twintig uur duurde voor mij langer dan die  250 dagen. Ons angstgevoel was aardig afgestompt vanaf de eerste dag in Libanon. Maar nu was was het terug, ik zei niks want het voelde egoïstisch.

Nog steeds voelt het soms zo voor mij als ik eraan denk. Bang voor mijn eigen hachje, terwijl jij er gewoon niet meer was.

De dag van vertrek kwam en iedereen die vertrok arriveerde op Beirut Airport. Wat was iedereen blij, op een paar man na dan, maar die lieten het niet echt merken. Heel even toen je kist voorbij kwam was iedereen zich weer bewust dat we dat allemaal konden zijn. Ik weet ook zeker dat eenieder in dat vliegtuig dit niet vergeten is. Je ging wel mee naar huis Philip, maar je stoel bleef leeg..

Het is nu 40 jaar geleden Philip, maar je bent er altijd geweest. Toen ik thuis kwam heb ik één keer over je gesproken, ze hoorden me wel, maar luisterden niet. Daarna heb ik het nooit meer besproken. Maar ook voor je familie, zoals ik zijn er meerderen die je nooit vergeten zijn.

Mijn laatste herinnering aan je is een blijde Philip! Zittend op die YP met een grote smile en die herinnering bewaar ik! 😊❤️👊

MuziekMuziek

Ben

Advertenties

4 gedachtes over “Je stoel bleef leeg

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.