Ik snap het niet

De dood is onomkeerbaar, maar het is zijn keuze….

‘Libanon Veteraan’, dat was mijn boeken-rol vandaag. Voor de eerste keer was ik voor de Human Library geen transgender, maar een veteraan. En deze veteraan kwam in volledig ‘oud-groen’. (Deze keer zat wel alles goed en scheurde er geen kledingstukken 🙂 ).Ondanks dat het even onwennig voelde, werd het een succes..

Die geweldig knappe man die mij stevig vasthoud heeft polio en een zeer aangrijpend levensverhaal. Geboren worden in Turkije en een handicap hebben betekend volledige uitsluiting! Even na deze foto mocht hij op mijn rug zitten!

1e gesprek

Kort na de opening kozen drie jonge vrouwen voor het ‘lezen’ van de Libanon Veteraan. Bij het voorstellen aan elkaar zag ik geen verbazing op hun gezichten en voelde het meteen goed.
Wat ik eigenlijk wel een beetje verwachtte, was dat het onderwerp van gesprek zich meer zou richten op de transgender dan op de Veteraan. Gaandeweg bleek er ruimte voor allebei en hadden wij schik over het switchen van onderwerp. Zonder een echte rede ging het van mijn eerste ontdekking plots weer over Libanese vrouwen met een pyjamabroek onder hun rokken. Het gesprek was echt heel leuk en er werd dankbaar gebruik gemaakt van de extra 10 minuten aan spreektijd.

2e gesprek

Deze keer werd ik uit de boekenkast gehaald door twee prachtige jongedames. Ook zij waren niet verrast door mijn verschijning, doch ging ons gesprek ook grotendeels over de transitie, mijn gezin, mijn relatie.
Een van de dames is leerkracht en heeft beroepsmatig met jonge transgenders te maken. Zij vroeg mij naar enkele handvatten en ik hoop dat zij daarom iets heeft gehad aan mijn bijdrage.

3e gesprek

MuziekMuziek

Het 3e en tevens laatste gesprek was bijzonder en de dubbele extra tijd, die wij zelf hadden ingelast, bleek achteraf nog te kort.
Opnieuw was mijn gesprekspartner een jongedame. Een jongedame met Bosnische roots. Derhalve spraken wij naast het leven hier en daar, mede over de afgrijselijke oorlog en de massa slachting.
Zij was tevens geïnteresseerd of ik ook bekend was bij en met veteranen uit die periode. (Dat ben ik inderdaad). Nu kon ik hun ervaring(en) niet delen, enkel en alleen wat mij is verteld en welke emoties er bij komen kijken.
Aan het einde van ons intieme en toch wel emotioneel gesprek vertelde zij, tussen neus en lippen door, tot familie te behoren die juist aan de foute kant van de oorlog vochten, zeg maar de slachters en niet de slachtoffers. Die laatste paar minuten werden hierdoor heel intensief en mooi.

Afscheid en ‘vaarwel’

Onze deelnames aan de Human Library gaan al een paar jaartjes terug. Al die keren dat wij een levend boek in de bibliotheek van Rotterdam waren, is er een klein groepje van vaste vrijwilligers geweest, waaronder een man uit de BDMS scene. Een man met uitstraling, een man waar je niet omheen kunt, een bijzondere man met een hart van goud en waar je in weg kunt smelten. Het is ook een man die je bij blijft, die iets te vertellen heeft en heel goed weet wat er in de wereld leeft, wat er in jou leeft.

MuziekMuziek

En toch is deze man zo diep geraakt door het nut en de zin van het leven, dat hij binnenkort euthanasie laat toepassen.

Er waren mensen die nog een paar laatste woorden met hem wilde delen maar ik kon er geen vinden. Ik hield het bij een hele innige knuffel en een paar vette kussen. Nu ik dit schrijf, ik snap het niet………..

Advertenties

3 gedachtes over “Ik snap het niet

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.