Dagboek week 39 – 2019

Maandag 23 september 2019

Stukje gezondheid en zo

De Cpap vertoond al een tijdje kuren. En het ligt haast wel aan het masker, dat voor mij wel heel prettig zit, maar helaas niet goed schijnt te functioneren. Het houd Saskia uit haar slaap en ik word alleen maar vermoeider en vermoeider. Aldus gaat er weer een bezoekje aan de specialist aankomen.
Nu was het ooit zo dat dit apparaat voor mij de uitkomst van de eeuw was en ik werelden zag waarvan ik niet eens wist dat die bestonden, maar het echte werk begon pas met de MRA-beugel. Dat ding was echt geweldig maar moest helaas vanwege de gebitsproblemen worden weggerukt uit mijn leven. Tja, en nu zit er niets anders op dan het masker. Dit totdat ik over zou mogen gaan op een klik-gebit, waarop een MRA-beugel stevig bevestigd kan worden.

Nu, op de twintigste dag na het corrigeren van het kunstgebit, kan ik eindelijk zeggen dat het de goeie kant opgaat. (Dat heeft bij elkaar best een poos geduurd). Alleen in de onderste kaak zit nog één gemeen plekje. Maar het blijft een stuk plastic in je mond en dat alleen maar voor een stralende smile. HET IS HET HELEMAAL WAARD.

Van de afbouw van de Tramadol merk ik niets maar wel van de verhoogde dosering Pregabaline. Hierdoor bruis ik van de energie en ben nagenoeg niet te stoppen. Wat dan weet tot gevolg heeft dat ik ver, veel te ver, over mijn grenzen ga en daar toch wel klapjes van krijg.

ComputerComputer

Het afvallen door normaal te leven en gezond te eten werpt haar vruchten af. De weegschaal, niet geijkt, maar toch, geeft aan dat er twaalf hele kilo’s zijn verwijderd. Zo langzaamaan beginnen kledingstukken te lubberen en zakt het ondergoed mij van de billen. In mijn gezicht is het ook super goed te zien en krijg daar fijne en lieve reacties op. Dus deze Truus loopt weer met opgeheven hoofd en blakend van gezondheid (.) en trots over straat. Dat blakend van gezondheid is wel een dingetje met een slechte gezondheid die je niet ziet. Het zet mensen op het verkeerde been, die denken echt dat ik de hele wereld aankan. (Nou staal ik dit zelf ook wel uit natuurlijk, dus: “eigen schuld, dikke bult”).

Klussen met Sophie

Klussen met Sophie is voor mij echt een feestje! (Voor haar geldt hetzelfde, denk ik….). Zolang zij op de aardbol rond hobbelt kunnen wij echt heel erg goed samenwerken en hebben wij maar één letter van één woord, of slechts één korte blik nodig om te begrijpen wat de ander wil. Ook kent zij de gereedschappen die ik doorgaans gebruik goed. Hierdoor hoef ik alleen maar mijn hand naar achteren te reiken om het juiste stukje gereedschap aan te pakken.

Even een foto ter indicatie. De werkelijke kleur van het roze is vele malen feller! (En rechts is de muur spierwit).

Het lag gisteren in de planning om na de dierentuin nog ‘even’ te klussen maar waren daar allebei te moe voor. En toen ik vanochtend haar koppie zag besloot ik mijn programma om te gooien en eerst haar kamer helemaal af te maken. Even voor drieën waren wij klaar en kon zij beginnen met het herinrichten van haar kamer. (Ondertussen plaagde ik haar met de gekozen kleur en zo af en toe het nummer “Lolly-pop lolly-pop”. Weet je dat je van die kleur echt zoetigheid gaat ruiken?!).

Diorama

Na een handige tip van internet te hebben geplukt, ben ik (tussendoor) begonnen met het plukken van touw. Nou ja ‘plukken’. Meer het uit elkaar halen van kleine stukjes touw, waarna ik het weer bundel en uitkam totdat er mooie kleine sprietjes over blijven. Dit moet uiteindelijk “hoog gras” worden. Rondom onze post wemelde het hier immers van en reikte zelfs tot aan je middel.
Oh, en voordat ik het vergeet: ‘snij geen polystyreen (piepschuim) in de woonkamer. Het zat zelfs in de spaghetti :-)’ ).

En dan nu naar bedje toe, “Welterusten”.


Dinsdag 24 september 2019

Schoolreisje

Rechts van bordje ‘nooduitgang’.

Het regende niet en toch hield ik het niet droog!?
Onze kleine man ging vanochtend op schoolreisje en kon niet wachten om naar school te gaan. Met een hele grote rugzak op zijn rug danste hij naar school en had ik even een kleine break tot aan het vertrek.
Toen ik weer terugkwam bij school zat hij al in één van de drie gereedstaande bussen. ,,In welke zit hij nou?” Het is dat ik zijn juffrouw gelukkig op tijd zag anders had ik hem nooit kunnen vinden door die geblindeerde ramen van de bussen. Maar ik vond hem!!
En dat mannetje bezorgde mij twee lamme armen, hij heeft tot aan het wegrijden van de bussen uitbundig gezwaaid!! En terwijl de bussen uit het zich reden biggelde en twee dikke tranen van plezier en geluk over mijn wangen.

Weer thuis

Ach wat heeft Daniël vandaag genoten!! (Met nog meer uitroeptekens!).
Avonturen Boerderij Molenwaard was het meer dan waard voor deze groep kinderen en als het aan hem lag ging hij morgen weer. Het gaat er dus op lijken dat wij deze boerderij volgend jaar maar eens gaan bezoeken. En qua dieren waren er vandaag niet zoveel. Aldus Daniël waren er alleen “Koelen”.

Diorama

Door de vele regenbuien zat er niets anders op dan heel veel binnen te blijven, voor mij een super kans om een slag te slaan en dan ook nog eens een grote.
Zo zachtjes aan kwam ik tot de ontdekking dat het heel moeilijk inschatten is waar en wanneer ik iets kan maken voor het diorama. Ik had dringend behoefte aan een bodemplaat en een stuk van de toekomstige ondergrond. Maar waarvan? Daar vond ik een oplossing voor door een paar oude Trespa-platen aan stukken te zagen en het lukte om precies drie platen van 100 x 47 te zagen. Daarnaast was er krap voldoende restmateriaal om ook de lijst te maken.

Tja, en als ik eenmaal bezig ben, dan ben ik niet te stoppen. Samen met Marion, want zij kwam ook haar zaag-werkje ophalen, is een deel gereed gekomen om op te bouwen.

Tussen alle bedrijvigheid door ging het leven in huize ‘rustroest’ uiteraard gewoon door. Van Sophie moest en zou ik een paar dingetjes ophangen voordat Ama haar kamer mocht bewonderen. (Dus daar moest ook even tijd voor gemaakt worden). Nu was het zo dat Ama en Sophie vanavond even langs de Gamma gingen. Niet alleen langs hoor, ook naar binnen.
Rond een uurtje of acht appte Sophie of wij even wilde helpen met uitladen. Ik ga niet teveel verklappen, maar het wordt morgen wéér druk voor mij! Ama heeft niet alleen Sophie verwend voor haar kamertje, maar alle vier de kids. Morgen begint de dag met vier rolgordijnen op maat te maken en op te hangen. Joepie, kan niet wachten!

Inmiddels ben ik zelf als een gebakje, maar wilde dit toch nog even delen met jullie. Dus als ik zo op ‘bijwerken’ klik, dan ga ik direct naar bed toe. “Welterusten”.


Woensdag 25 sept. 2019

Ach, je hebt wat aan je dag zal ik maar zeggen. Sebastiaan is op tijd vertrokken naar school en verder ligt iedereen hier nog op één oor. Inmiddels staat het tweede kopje koffie voor mijn neus en gaat er over een klein kwartiertje een ontbijt-shake met wat pillen naar binnen. Daarna volgt er een douche ritueel en als het meezit wordt mijn lootje bij de voedselgroep getrokken.

Tussen de bedrijven door gaat de botte bijl in mijn ooit zo trots gemaakte make-up hoekje. Ik heb die ruimte dringend nodig voor mijn nieuwe hobby en dat ik aan die veredelde ‘kaptafel’ zit is echt een uitzondering. (Slechts één keer per week zal je mij daarachter vinden voor het föhnen van mijn haar. De overige uren worden gevuld door Sophie, Saskia en Justin. Die er ook voor gezorgd hebben dat deze plek tot aan de nok toe gevuld is met allemaal plamuur producten….). Dus: “weg ermee”.

Beknopte samenvatting

En inderdaad is het make-up hoekje voor 95% verdwenen en wordt de ruimte nu ingepikt door het 1e deel van het diorama. Tussendoor werden wij ook nog uitgeloot bij de voedselgroep en daar ging ik gezellig met Daniël naar toe. Het aansluitende bezoek aan de winkel waar Sebastiaan zijn, nu kapotte, schooltas vandaan komt was een teleurstelling. Die was met hoge korting gekocht en verliet de winkel met wat contanten, maar zonder nieuwe tas…..

Een door Sophie aangeschaft schoenenrek bleek toch minder ideaal en het heeft mij vanmiddag en vanavond heel wat zweetdruppels gekost om daar alsnog een nette en praktische oplossing voor te vinden. En Sophie is er gelukkig heel erg blij mee!

Diorama

Google Maps. Huidige situatie. Zo te zien staat het huis er nog steeds!! Ook de inrit van onze post is gelijk gebleven en ik zie (denk ik) nog de contouren van een betonplaat waar ooit het aggregaat heeft gestaan.

Nu zat ik even te spelen met Google Maps en leek het mij leuk om eens te kijken naar de plek waar het allemaal om draait. (Die kleine 525 m2). En tot mij schrik kwam ik er achter dat mijn allereerste berekeningen klopte als een bus. Het huis, waar ik al zo verschrikkelijk veel uurtje heb gestoken, blijkt dus anders te staan dan ik later voor ogen had. (Dat is dus ook het nut om te puzzelen met de reeds gemaakte grondplaten). Het hield echter in dat er 10 graden van de achter- en zijkant weggehaald moest worden…….

Maar voor de rest kloppen mijn berekeningen, tot nu, tot op de meter. Tot op de centimeter durf ik nog niet hardop te zeggen :-).


Inmiddels loopt het weer tegen twaalven en houden lucifers mijn ogen open. Al het stop en gruis van het ‘sloopwerk’ zijn netjes opgeruimd en alles ligt weer op z’n plek. Morgen weer verder met knutselen en zien wat de dag gaat brengen. “Welterusten”.


Donderdag 26 sept. 2019

Nog maar twee nachtjes en dan volgt de grote landelijke Unifil reunie! Daar ga ik voor het eerst weer naar toen sinds ik met Saskia samen ben, dus eigenlijk ben ik er 25 jaar niet meer bij geweest. Eerlijk gezegd voor ik die van ooit daarvoor zo ‘bout’ dat het voor mij niet meer hoefde. Maar nu blijkt dat er meerdere bekende Unifillers gaan, zijn wij van de partij. Nou, ben benieuwd?!

Ik begon vandaag met ‘twee nachtjes’ en niet met twee nachtjes slapen. Want ik slaap namelijk niet meer nu de Cpap niet meer op mijn toet zit. Hierdoor raak ik zo extreem oververmoeid dat ik zelfs onder het avondeten in slaap val en als een zombie tegen de wereld aankijk. Dit is best zorgelijk te noemen. Mensen, ik ben zo moe dat ik wel tot aan de reunie in bed wil liggen!

Gratenpakhuis

Goh, als het aan de BMI meter ligt ga ik verder door het leven als “gratenpakhuis!!”
Voor de ‘bovengrens’ van een correcte BMI mag er nog een kilootje of 10 af en dan lijkt mij dat er dan niets meer van mij over blijft. Wat ook een dingetje is: ,,wat vul je nu bij geslacht in?” Ja joehoe, vrouw toch! Maar dat is eigenlijk niet goed, want ik heb een mannelijke botstructuur en die is nu eenmaal zwaarder als die van een cis-vrouw. En als ik dus gewoon vrouw invoer dan slaat de meter helemaal door en komen en allemaal reclames van begrafenisondernemingen in beeld.
Weet je wat, ik blijf gewoon op koers en zie wel waar het schip uiteindelijk aanmeert.

En verder….

Op het afhalen van een verwijsje bij de huisarts en wat boodschapjes halen bij de Action na, is deze dame lekker binnen gebleven. Zodoende aten we soep met stokbrood en dat ging er in als kruidenboter (bij het stokbrood).

En er zitten weer flink wat uurtjes in het diorama. Inmiddels zijn alle drie de bodems klaar en van een slimme lijst voorzien. Want daar moet straks een afwerkwand en plexiglas in passen.
Na meters draad te hebben gestript en strak te hebben opgerold over diverse pennen en stiften, bereikte ik uiteindelijk de vereiste hoogte (2,8 mm). Om 20 cm constantina draad te maken heb je 200 cm nodig. En laat er gelukkig maar zo’n kleine 500 cm nodig zijn…….
Aldus probeer ik een paar keer per week een streng van 20 centimeter te maken, dat gaat dan flink veel pijn in de vingers schelen.

Zo langzaamaan beginnen de 4 oudsten in huis af te bouwen voor een nachtje slapen. Dat ga ik dan ook zo maar doen. “Welterusten”.


Vrijdag 27 september 2019

Buitenbeentje

Straks naar Briez voor een behandeling van de ‘baardharen’. Tot onbekende tijd de laatste behandeling uit de vergoeding van de aanvullende verzekering.
Er zit wel een vaste jaarlijkse vergoeding in mijn pakket, maar die is niet toereikend. Daarnaast speelt de rol van “transgender” zijn. Op dat verzekeringspunt ben ik even niet helemaal vrouw omdat een transgender nu eenmaal een ander soort overbeharing heeft dan een biologische vrouw. En dan ben je, zelfs voor een meeverzekerd evenement een buitenbeentje. (Zolang ze uiteindelijk maar akkoord geven vind ik het wel best zo. Alleen zo jammer dat er veel energie en frustratie in gaat zitten voordat het zover is. Ben erg benieuwd wat en deze keer voor komt kijken eer de machtiging binnen is).

https://briez.nl/

Briez en haring

Bij Briez was het als vanouds gezellig en deze keer niet pijnlijk :-). (Dat komt meer omdat zij bij mijn lippen uit de buurt bleef).
Daarna naar de overkant van de salon, een nieuwe haring happen. En waar kan je dit beter toen dan bij een super visboer aan de Scheveningse haven, waar de haring, bij wijze van spreken, nog spartelt als hij je mond ingaat.

Wiskunde

Nou zijn wij hier met z’n zessen en er is nog nooit een happy geweest met het vak ‘wiskunde’. Daar is nu verandering in gekomen, Sebastiaan vindt het een geweldige onderdeel van zijn vakkenpakket! Je moet het maar leuk vinden! Hij doet het overigens heel goed in alle vakken en het Duits en Frans fietst er moeiteloos in. Maar wat wil je als zijn drive is om z.s.m. HAVO te gaan doen.
Even een leuke anekdote: Sophie vertelde over haar ervaring met wiskunde en deelde mee dit in het eerste jaar wel aardig te vinden. Maar toen zijn in het tweede jaar allemaal raren vragen voor haar neus kreeg ging het mis. Een van die vragen was, volgens haar: “Als je met twee meloenen de trein instapt en deze komt om 12:15 uur op het station aan, hoe lang duurde dan de reis?”


Diorama

Een van de voordelen van het in Den Haag zijn is dat je dan een bezoekje kunt brengen aan de ‘Houtloods’. De grootste modelbouwwinkel in de verre omgeving.
Nu stapte ik daar naar binnen met een wensbriefje en kwam al snel tot de ontdekking dat het ‘sparen’ gaat worden. Mijn kleine budget stond slechts één potje met speciale klei toe en toen was de koek (helaas) op. Als een klein kind in een snoepwinkel keek ik mijn ogen uit en zag al vele dingen groeien en bloeien in het diorama.

Het potje met speciale klei kocht ik om mijn allereerste boom te maken. (Waarvan er inmiddels een stuk of wat de prullenbak in zijn verdwenen voordat ik tevreden was). Dus thuis aangekomen kon ik niet wachten met het werken aan die eerste boom. Gaande weg zocht ik nog even snel naar een andere ‘hoek’ van die boom op alle aangeleverde foto’s. Op een van die foto’s stond inderdaad die boom die ik aan het maken ben, maar dan wel met een poserende Unifiller erop. Nou je raad het al, die Unifiller gaat een plekje krijgen! Hoe dan? Ik vond in de oude doos met bouwdozen spulletjes nog een poppetje. Hiervan zaagde ik alle lichaamsdelen in stukjes, veilde de uitrusting weg en modelleerde het terug in de positie van de Unifiller. (Alles staat en ligt nu te drogen voor verdere behandeling en is nog niet zover om te fotograferen. Dat volgt snel!

En dan nu naar bedje toe, morgen een hele lange drukke dag voor de boeg. De grote Unifil reunie 2019!! “Welterusten”.


Zaterdag 28 september 2019

Het was de regen en de apneu die mij al rond een uurtje of vier ‘s-nachts deed dralen en zoeken naar een paar uurtjes slaap. Maar helaas, het mocht er niet meer van komen, dus zit ik reeds vanaf 06:00 uur in het hokje. En wat kan je daar anders doen dan achter de computer kruipen en wat frummelen aan diorama dingetjes. Dat laatste is overigens niet zo heel erg.
Alleen is het de bedoeling om wel wakker te blijven en niet ergens halverwege de reünie in slaap. (Het zal niet de eerste keer zijn dat ik de helft van een evenement misloop door een hazenslaapje).

De reünie

Ken je dat, dat je fijne mensen uit het oog verlies en je je af en toe wel eens afvraagt hoe het met ze gaat? Herkenbaar toch?
Nu gingen wij vandaag naar een plek waar wij het bijna logisch zou zijn om ze tegen het lijf te lopen en een haar op mijn hoofd die daar ook maar aan dacht! En ja hoor, uitgerekende de allereerste bekende die wij tegen het lijf liepen waren Hilda en Gerard. En wat was dat een fijn weerzien! Nu moet ik wel even eerlijk bekennen dat ik naar de reunie ging voor het ontmoeten van een heleboel maatjes van mijn peloton en daardoor jammer genoeg niet veel met Gerard en Hilda kon klessebessen. Maar dat nam Saskia prima van mij over en zijn er inmiddels afspraken gemaakt. Dus dan alle tijd voor hun, super!

Maar ‘al’ die maatjes uit mijn peloton viel een beetje tegen. Het zal er ook wel aan hebben gelegen dat wij afgelopen jaar al een reunie hebben gehad en weinigen trek hadden in een snel weerzien. We waren er uiteindelijk met minder dan 10 personen. Jammer wel, maar het is altijd fijn om mensen met wie je zoveel gedeeld hebt weer even wat tijd en woorden te kunnen delen. Ook was er iemand aanwezig die zich de afgelopen 40 jaar nog niet had laten zien en dat is ook wel apart en waanzinnig leuk.

Onze vriend Frank was ook van de partij, je weet wel, die ons uitgenodigd heeft voor zijn aanstaande huwelijk! (Zie je wel, Frank!).

Naast de maatjes waren en vele stands en voertuigen te bewonderen. Ook was er een stand met echte wapens die wij in Libanon en tijdens de opleiding gebruikten. Nu kon Saskia eindelijk een echt wapen vasthouden. Daarnaast werd ik aangesproken door mensen in de modelbouw-hoek. Zij vroegen naar mijn zoon Sebastiaan, die schijnbaar met zijn kennis en leergierigheid indruk heeft gemaakt op de evenementen die wij samen bezochten het afgelopen jaar.


Diorama (Soldaat in boom)

(En wat ga je doen als je niet kunt slapen? Juist, verder knutselen……).
Een van de Libanon Veteranen die op mijn oproep voor foto’s reageerde was ‘Ger van de Sande’. Hij stuurde mij tientallen prachtige foto’s van post 7-2 en op één daarvan kwam de 1e te maken boom goed in beeld. Dat hij daar nou toevallig ook opstond had in eerste instantie niet mijn aandacht. Tot dat ik op een leuk idee kwam bij het vinden van een heel oud poppetje. En wie mij kent, ik laat mij niet kennen, dus Ger komt ook in deze boom en krijgt een plekje in het diorama!

Mijn eerste boompje lukt anders best aardig. Het zijn pas de eerste behandelingen en heeft nog heel veel aandacht en geknutsel nodig, maar ik ben al heel erg blij met het behaalde resultaat.

Design en lifestyleDesign en lifestyle

Morgen is er weer een dag en dan kom ik nog wel even terug op de reunie. Het was gewoon een drukke dag en vanavond kwamen de kids met Ama ook weer thuis. Die waren naar IKEA geweest en Sophie had voor mij wéér het een en ander te knutselen en op te hangen. En om de dag goed af te sluiten blies ons koffiezetapparaat spontaan zijn laatste adem uit. Ik en geen koffie……. Dat beloofd wat morgenochtend :-). “Welterusten”.


Zondag 29 september 2019

Als we weer gaan beginnen met: ,,wéér een slechte nacht en een gekreukelde dag”, dan weten we het wel weer :-). En wat ik met al die vrije tijd heb gedaan ook wel. (Maar ondertussen ontdek ik leuke dingen maak spannende proefmodellen van dingen uit de tuin en berging!).
Dus eigenlijk leek de dag als iedere zondag, met regen te verlopen, totdat broer Edwin een telefoontje gaf. ,,Zullen wij gezellig een pizza gaan eten met z’n allen?” Nou, dat lieten wij ons geen twee keer vragen en zo kwam het slot van deze week op een leuke afsluiting. Het was echt super gezellig en lekker, dank je wel Edwin!

Ik ga niet zuurpieten, echt niet. Alleen is deze jongedame zo moe dat de letters op het toetsenbord zwaar vervagen en er maar één ding in mij opkomt en dat heeft met een kussen te maken. “Welterusten”.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

2 gedachtes over “Dagboek week 39 – 2019

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.