Advertenties

Dagboek week 36 – 2019

De vakanties zijn voorbij, wel een hoera waard, want eindelijk een beetje regelmaat in de tent. (En misschien een nog saaier dagboek).

Maandag 02 september 2019

De scholen beginnen

Hihi, wat een slaperige koppies vanochtend. Dat valt even tegen na zo’n lange vakantie! De dapperste vanochtend was toch wel heel erg onverwacht: “Daniël”. Die kwam zelfs vroeg uit zijn bedje gevallen en wilde, ondanks een heleboel gaapjes, niet terug zijn bed in. (Dat kon zeker nog wel een minuutje of 55). Hij had er dus heel veel zin in! En het was ook een uitzondering dat hij graag wilde dat Saskia hem naar school ging brengen. Scheelde mij wel een tripje maar aan de andere kant stond ik onnodig geknipt en geschoren in de startblokken. Maar voor hem was het ook ongebruikelijk dat zijn moedertje helemaal hieperdepiep actief was, Saskia is dat ( meestal) vroeg in de ochtend niet zo, dat is meer mijn dingetje.

Sophie was de enige die vandaag niet naar school is geweest, de rest wel (zelfs Justin!!) en die hadden heel wat te vertellen. Het meest zenuwachtig waren wij als ouders wel voor het avontuur van Sebastiaan. Dat is toch wéér een mijlpaal, de ener laatste die naar het middelbaar onderwijs gaat. Hij is er zelf ook vol van en dat is zó aandoenlijk. Gelukkig zit het ‘kind’ zijn nog in hem.

Onderhoud?

Langzaamaan ga ik de tuin een klein beetje voorbereiden op de naderende herfst. Sommige plantjes zien het niet meer zitten en geven het helaas op. Ik weet nog niet hoe ik ga doen (en waarvan), maar er staan toch wat dingen op instorten dan wel hebben hun beste tijd gehad en moeten echt deze winter worden aangepakt. Sommige dingen gaan echt geen volgende zomerseizoen meer mee. En er is niets erger dan als je van je tuin wilt genieten alles op zijn kop ligt. Dus de creatieve radertjes maar eens de ruimte gaan geven.

Modelbouw

MuziekMuziek

Inmiddels zit er zo’n kleine 40 uur aan knutselen in het bouwmodel wat ik van Marion heb gekregen. Als ik het zo een beetje inschat zit ik pas op 1/5 deel tot dat het helemaal klaar is. En dan heb ik het over dit schaalmodel. (Ben echt blij met dit cadeau omdat het de aanzet is tot iets wat ik al zo verschrikkelijk lang wil bouwen: mijn Libanon post op schaal 1:35). Naast het bouwen van het ‘eerste’ voertuig doe ik ontzettend veel naslagwerk over de te gebruiken materialen en uiteraard de wijze waarop en hoe het toepasbaar gaat zijn. Voorlopig ben ik van de straat.

Het is nog lang geen middernacht en ik ben de laatste die nog niet in bed ligt!! Dus dan maar snel: “Welterusten”.


Dinsdag 03 september 2019

Ik kan het niet laten om de reden te delen dat mijn hoofd met hele andere zaken bezig is dan het huzarenstukje op de foto’s. Het is nog maar een beginnetje, maar het geeft wel weer waar ik mee bezig ben, toch?

Kijk-puin

Vanochtend werd het kunstgebit bijgewerkt en dat deed een beetje au. Maar wat echt veel meer zeer deed was de aanblik op het Kijkduin van nu. Het raakte mij vanochtend echt diep in mijn hart. Een onderdeel van mij jeugd, wat ik gebouwd heb zien worden, waarvan ik de grootste opening mocht meemaken is tot op het bot vervallen. Van Kijkduin naar Ghetto aan Zee.
Wat ik er van begreep is dat ze het oude in gedeelten zouden vervangen en het voor de bezoekers nog aantrekkelijk zouden houden. Nou, als je het mij vraagt hadden ze het beter in één keer plat kunnen gooien. Dan maar even geen boulevard en winkeltjes. (Misschien hadden ze beter verdiend als zij het op de vroegere wijze hadden aangepakt. Gewoon op de aanloop naar het strand toe te werken met ‘kramen’. Nee, dit deed echt zeer, wat een armoe hebben zij daar gecreëerd. (Zelf op het mooi oude slepertje is een wazig en afschuwelijk uitkijkpunt geconstrueerd!).

Loosduinen

Het aanpassen van het gebit duurde wel een paar uurtjes. Op klokslag 10:30 uur was het even happen met een hard-wordend goedje in het gebit en om 14:30 uur mocht ik weer terugkomen om het vervaardigde te passen. Zo vulde ik het eerste uurtje wachten dus op Kijk-Puin. Hierna werd het super gezellig want Saskia kwam ook naar mij toe gereisd en samen hebben wij door het centrum van Loosduinen gewandeld. Uiteraard vertelde ik haar, tot vervelens toe (denk ik) over alles van mijn jeugd aldaar.
Een oud klasgenoot heeft in het verleden het familiebedrijf overgenomen, de enige echte en de beste slager van Loosduinen. Hij was blij verheugd om mij na al die jaren te zien en hebben even gezellig in zijn mooie zaak staan klessebessen. Niet veel later troffen wij bij het drinken van een kopje koffie opnieuw een oud schoolgenoot aan, eentje die Saskia ook goed kent omdat deze beste vriend werkt waar ook Sophie heeft gewerkt.

Superlijm

Wat zat beter, de kleefpasta of nu na de aanpassing. Ik denk wel het laatste, alleen is het wéér even door een pijnprikkel heenwerken. (De zoveelste). Maar ik moet zeggen dat het na een paar extra pilletjes prima kauwen was, veel beter dan voorheen. Het is inmiddels 23:00 uur en heb beide delen nog netjes in mijn mond, het is dus uit te houden. Over een kwartiertje gaan ze in het bekende bakje en ga ik op het bekende kussen. Ondertussen de laatste rommeltjes van het modelbouwen opruimen en dan zeg ik alleen nog maar: “Welterusten”.


Woensdag 04 sept. 2019

Krieken van de dag

Heel langzaam komt er eindelijk wat zonlicht door de lamellen, het is nog vroeg. Sebastiaan net uit bed getrommeld, hij gaat straks op kamp en komt vrijdagmiddag laat pas weer terug. Ook dat hoort bij een middelbaar onderwijs leven. Hij is nog zo gewend aan het leven van de lagere school en loopt tegen de vele veranderingen aan. Zo was bijvoorbeeld van slag omdat wij diverse boeken ‘niet’ hadden gekaft. ,,Dat zijn werkboeken Sebastiaan, die kaft je niet. Alleen de boeken die je aan het einde van het jaar teruggeeft aan school”. Maar ook de aanvangstijden die dagelijks anders zijn. Nog net op tijd kom ik hem waarschuwen dat 08:15 uur betekend dat dan de les begint en je in de klas moet zitten, niet dat je dan op het schoolplein arriveert.

En voorlopig even geen gebitsloos aangezicht voor de kids en echtgenote. Na het gevaarte pas één minuut voor het slapengaan te hebben uitgedaan, deed ik vanochtend het aangepaste ding gelijk in mijn mond. Ik ga niet zeggen dat dat een bevrijding was, verre van dat, maar een paar minuutjes later was de pijn weg en zit het ‘lekker strak’ op de kaken.

Slag geslagen

11:00 uur Kijk eens aan, een tas vol met boodschappen van de voedselgroep. Allemaal hele nuttige dingen en inmiddels alles gesorteerd in de vriezer gestopt. En Daniël ging gezellig met mij mee, die heeft zijn ADV-dagje en sloeg ook zijn slag met een grote donut :). (De twee mokka gebakjes kregen een andere bestemming). De dame in het inpandige € winkeltje riep mij gelijk aan en liet mij trots de nieuwe aanwinst aan oorbellen zien. Ik kon de verleiding niet weerstaan……. Gelijk weer afspraken vastgelegd dat ik daar zelf weer achter de toonbank ga staan en meeloop in de kledingwinkel. Kom ook eens gezellig langs zou ik zeggen!!

Inwendige mens

Zonder Justin en Sebastiaan maakten wij er met z’n viertjes maar wat leuks van aan tafel. In ieder geval keek ik verlekkerd toe hoe Sophie en Saskia zich tegoed deden aan de malse biefstuk die wij vanochtend kregen. (Ik heb wel een klein stukje geprobeerd en er een klein beetje van kunnen proeven, maar kauwen: HO MAAR). Mijn biefstuk was zo rond als een stuiterbal en gemaakt van gehakt……

Modelleren

Hoe rot het weer ook was en misschien een hoop mensen liet balen als een stekker, mijn bouwmodel is ineens heel erg veel verder gekomen. Hoe zou dat nou komen? Jeetje, wat haal ik hier veel plezier en ontspanning uit!!

Nog even nagenieten van het eerste schaalmodel voor de diorama. Ik ben expres begonnen met de bouw van een M109A2, want dit vind ik toch wel de mooiste van allemaal en dat die nu uitgerekend voor onze Libanon-post kwam was voor mij een feestje. (Niet voor de mensen die de granaten op hun dak kregen). Ik weet het wel, oorlog is verre van leuk, ik weet er eigenlijk een beetje teveel van. Maar een schaalmodel vind ik nu eenmaal fantastisch en daar gaat het mij om. Dus ik droom en kwijl nog even verder van mijn eigen bouwsel. “Welterusten”.


Donderdag 05 sept. 2019

-10

Het is best wel fris aan het worden en moet echt wennen aan deze omschakeling. Dit zijn van die dagen dat je voor de kast staat en denkt: ,,wat trek ik aan?” (Dat hoort zo te zijn, alleen is mijn garderobe meer die van de hele week in dezelfde jurk…. Betrapte mij er op dat ik nog steeds één en dezelfde BH draag, al bijna 4 jaar achtereen. Lekker fris!!). Hoog tijd om de kledingbank eens wat beter uit te kammen. Nu doe ik daar als vrijwilligster wel werk en weet ik dat er heel veel moois is weg te halen, alleen is de jurk meestal niet aan mijn lijf aangepast, vooral de schouders en het rugpand werken nooit mee. Aan het lijf word trouwens nog hard gewerkt, minus tien kilogram inmiddels!! Ik kan het wel :-).

Hopeloze ochtend

Werkelijk ieder goed voornemen regende letterlijk weg! ‘Het zwembad schoonmaken’, ‘de BBQ schoonmaken afdekken’, de kussens van de tuinset wassen en opbergen’ en een ‘een priegelwerk doen’. O nee, dat laatste lukte door de constante regen juist wel (een beetje dan).

In slaapstand

Nog niet helemaal hoor, nog net genoeg energie om nog een stukje te typen. Tussen de buien door toch nog gepresteerd om nat te regen. Wij liepen net de Jumbo uit toen het begon te plenzen en in die 50 meter naar een schuilplek elkaar als verzopen katjes poezen konden aankijken. Alleen wel een hele grote kip rijker en daar genieten de buren ook altijd van mee. Nee, proeven mogen zij niet, alleen zet ik de ouderwetse grill bij het openstaande raam en gaat de afzuiging op standje max. Binnen no-time ruik je de grill-lucht mijlen ver en na zo’n 70 minuutjes is zij boterzacht. Met andere woorden: “Wij hebben heel lekker gegeten”.

Volgens de laatste berichten uit Bunnik vermaakt Sebastiaan zich nu prima tijdens een disco-avond. Gisteren was hij zo moe dat hij zich dood ergerde aan zijn kamergenoten die bleven feesten en vandaag bleek ook daar de regen een grote spelbreker. Gelukkig voor hem nu even dikke pret. Morgen komt hij aan het einde van de middag weer thuis en eigenlijk verwachten wij hem als een dood vogeltje te ontvangen. Wat zal die jongen moe zijn! Die duikt vast en zeker zo zijn bedje in, net als wij nu. “Welterusten”.


Vrijdag 06 september 2019

Het enige wat ik echt niet doe als er een cessie ontharen op de agenda staat is het Daniël naar school brengen. De tweede ochtend niet scheren, die een vereiste is bij het elektrisch ontharen, levert mij een heuse Sinterklaas baard op. En dan ga je niet ‘s-ochtends tussen de kleuters en chagrijnige ouders paraderen. Verder ga ik niet verklappen waar de reis zo naartoe gaat.

https://briez.nl/

Slechte ouder(s)

Zó, toen voelde ik mij dus verschrikkelijk lullig (k.t) en dan ook eens met een hele grote K. Rijd ik vanmiddag in alle rust en kalmte naar huis, krijg ik een app-je van Sebastiaan: “waar sta jij?”
Met andere woorden: Sebastiaan was terug gekomen van kamp en het schoolplein stond vol met blije ouders die hun kroost kwamen ophalen. Maar Sebastiaan stond daar moederziel alleen!! En ook Saskia was niet op de hoogte van zijn aankomst om drie uur. Wij voelden ons beide heel erg waardeloos door deze actie. Nu moet ik er wel even voorzichtig bij melden dat er goeie communicatie is geweest omtrent de exacte aankomst. En Sebastiaan is heel erg boos en teleurgesteld met zijn zware tas naar huis gelopen…………

Als ik nu mijn onderdeeltje van de M109A2 niet aan de kant leg, lig ik met mijn hele hebben en houden in de tuin. Mama is boos, die wil slapen…. (Morgenochtend maar een fotootje). “Welterusten”


Zaterdag 07 september 2019

Is de dag al voorbij?

Gezellige dag? Niet dus! Productief qua huishouden en gezin? Niet dus! (Of je moet het bakken van een uitsmijter er het plempen van wat frikandellen en kroketten onder ‘koken’ scharen).

Saskia is de enige in huis die wel aan het rennen en vliegen was, maar dan achter Daniël aan!! Het enige voordeel voor Saskia was dat hij naar vriendinnetjes wilde waarmee zij toevalligerwijs ook bevriend mee is. Dus voor haar twee vliegen in één klap. Nou heeft zij toch nooit rust in haar kont, maar af en toe moet ik haar wel afremmen, zo ook vandaag. ,,Af, koest en zit”. (Dat hielp wel, even).

Mijn eigen plannen, die voornamelijk met onderhoud buiten te maken hadden vielen wederom volledig in het water. Ook zat ik vanochtend vroeg voor joker kant en klaar om naar de voedselgroep te gaan, bleken zij vandaag gesloten….. Overigs lag het helemaal niet in de planning dat ik zo’n belachelijke maaltijd op tafel zou kwakken. Er was juist een heerlijke maaltijd gepland, speciaal op verzoek van Sophie. Maar die voelde zich plots niet lekker en vroeg of ik het op een andere dat wilde maken. Eigenlijk was dat de oorzaak van die slappe kookkunsten.

Modelbouw

Door al dat niet productief zijn was er wel heel veel tijd op te spelenvaren met het (eerste) bouwpakketje voor de diorama. En wat voor een pakketje, het is echt geen bouwdoosje voor beginners of zeer ongeduldige mensen. Het is er eentje voor ‘engelen geduld ++’. En dat is zo geweldig om te doen, nee eigenlijk om dat te kunnen. Het is toch echt wel een dingetje dat je niet even doet en iedereen kan. Neem nou de onderstaande foto’s.

Zal ik maar verklappen dat er ruim 12 uur knutselen in twee van die korfjes zit. En dan zijn je beide nog niet klaar. (Ben nog niet tevreden….). Overigens klopt het model niet met de werkelijkheid. Kijk maar eens goed naar de 1e foto. Maar daar ga ik een nachtje over slapen. “Welterusten”.


Zondag 08 september 2019

Pizza en gebak

Het was vandaag echt een leuke dag. Na en rustig ochtendje zijn wij naar Ama afgereisd om de verjaardag van Marloes te vieren. Na een heerlijke punt hazelnoot crème taart van Maison Kelder gingen wij niet veel later naar het Zeeheldenkwartier in Den Haag. In de Prins Hendrikstraat doken wij een, voor ons, nieuwe pizzeria binnen en hebben daar overheerlijk gegeten.

MuziekMuziek

De bank

Nu zaten wij toevallen aan een tafel, een hoge tafel, met aan de ene zijde een hoge bank en aan de andere zijde hoge stoelen. Toevalligerwijs zat er tussen de muur en deze enorme, handgemaakte bank, een kier van een centimeter of vier. Laat daar nu net wat spulletjes van Saskia tussen vallen!! Morgen zullen de medewerkers hun best gaan doen om de spulletjes te pakken te krijgen, maar ik vrees het ergste…….

Maar er was meer naast deze tafel! Een muur naast deze hoge bank had een klein raampje (Was oorspronkelijk een buitenmuur) en daarachter grensde de toiletten. Daniël en Sebastiaan zaten nabij dit raampje en toen ik zelf naar het toilet ging en bleek dat het raampje geopend kon worden, kon ik het niet laten of even “BOE” te roepen!!
De situatie is even moeilijk uit te leggen, maar Daniël moest ineens ook nodig naar de wc, waarop niet veel later het raampje spontaan openging en Daniël zijn handje tevoorschijn kwam. Maar ik wist dat dit raampje nogal hoog zat en sprintte naar het toilet. Daar stond Daniël op de dichtgeklapte wc-bril, met zijn broek nog op zijn knieen……… Ik kon er natuurlijk geen foto van maken, maar wat heb ik het bescheurd!!

Tandjes

Ze zeggen dat het vanzelf wel beter gaat, maar voor nu is het gebit echt een nachtmerrie. Het in- en uitdoen is nu een hele pijnlijke gebeurtenis en de hele dag is dat ding méér dan aanwezig. Iedereen dus goed de tandjes poetsen voor het slapengaan, dan houd je de kunstklapper buiten de deur. “Welterusten”.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

One Comment on “Dagboek week 36 – 2019

  1. Pingback: Transgender in de blender, van man naar vrouw en meer, veel meer!

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: