Dagboek week 34 – 2019

De week begint goed, mooi weer, zwembad, Sophie terug en wie weet wat er nog gaat komen. Lees dagelijks mee!?

Maandag 19 augustus 2019

Het verhaal over het zwembad werd zo verschrikkelijk lang dat het maar beter een blogje kon worden, vandaar dat ik jullie maar even verwijs naar: “Plons ons er in“.

Toertocht

Ik zeg het toch zo vaak, geen een dag gebeurd er niet iets wat anders is dan anders. Zo stond vanochtend een buurman van verderop met zijn speeltje voor de deur. (Nee, niet zo’n speeltje). Nadat ik mij met veel moeite in een kuipstoeltje had gewurmd en de buurman de vier-punt-gordel in standje maximaal had gezet, trokken wij de wijde wereld in. (Ik vertel ze zo wel waar ik achteraf spijt van had…).

Geen dak, wel een voorruit en een ‘rol’-beugel. Bijna alles van polyester en een VW (Kever) motor uit 1961!! Voor de liefhebbers: een ledig gewicht van nog geen 600 kilo en het ligt op de weg als een kart. Maar ik ging dus een toertocht maken in een heuse BUGGY, een exemplaar waar er maar één van in Europa rondrijd!!

Back2Study 2019 - always

Van Zoetermeer naar Pijnacker, door naar Nootdorp en van daaruit binnendoor weer terug naar huis. Onderweg af en toe met 100 een rotonde pakkende, want dat ding kan dat en ook een stukje berm af en toe was ook spannend. Onderweg best veel bekijks en menig automobilist of passant stak zijn of haar duim ferm omhoog. Ondanks die super strakke wegligging was het geen ge-stuiter, wel een getril. (Dus toen ik de staat inreed had ik de vier-punt-gordel reeds los om net op tijd bij het toilet te geraken).

Maar waar had ik nu spijt van? Ik snap nu dus waarom vrouwen vroeger een sjaal om hun hoofd sloegen als zij in een cabriolet zaten. Het koste mij namelijk heel veel geduld en tijd om alle klitten uit mijn haar te krijgen. Volgende keer dus een hoofddoek of een simpele paardenstaart. Ik vermoed zomaar het laatste.

Lek of leeg?

Eigenlijk is het voor onze vrienden nog waardelozer als voor ons. Zij deden er alles aan om ons te verblijden en nu gaat het misschien wel een pech gevalletje worden. In die zin dan dat alle moeite mogelijk voor niets is geweest. Maar ik geef nog niet op, nog niet.
Je had mij vanmiddag moeten zien. Eerst het zwembad helemaal leeg maken, waarbij het laatste deel niet anders dan handmatig kan. Daarna het hele bad super droog gewreven om vervolgens op m’n knietjes lekje voor lekje dicht te plakken. Vervolgens maakte ik een constructie om het dekzeil strak te kunnen bevestigen. (Daar kreeg ik gisteren al een idee over, maar dat ging niet meer vanwege de waterdruk. Dit kon dus nu even worden aangepakt. Na alles netjes te hebben laten drogen liet ik er voorzichtig water instromen….
Maar helaas, nog meer lekjes kwamen aan het licht. Nu even een nachtje slapen en zoeken naar een goed afdichtingssysteem. Waar een wil is, is een weg, nietwaar!

En verder weet ik het even niet mensen. De vermoeidheid neemt hand over hand toe en de pijn breekt steeds vaker door de medicatie heen. Ik grapte nog tegen mijn broer: ,,lijkt wel of ik op ben, opgebrand”. (Misschien ben ik ook wel lek, lek op een andere manier. Een energie of levens-lek). Hoe leuk de dagen aan de andere kant ook zijn, dat meen ik uit de grond van mijn hart, alleen schijn dat na een uurtje of zes totaal om te slaan. Maar daar heb ik helemaal geen tijd voor, het leven gaat door en vooral de zorg voor de kids en Saskia. Dus geen ruimte voor gebreken en gezeur. “Welterusten”.


Dinsdag 20 augustus 2019

Een goed nachtje zou toch moeten helpen, denk je dan!?

Ze was maar één weekje weg

En nu vergat ik helemaal te vertellen dat Sophie weer terug is uit Portugal. Wij hebben haar gezellig met z’n viertjes opgehaald van Schiphol. Wat een fijn weerzien en vooral Daniël week niet meer van haar zijde. Sophie heeft het geweldig gehad en onderweg vertelde zij een deel van haar beleefde belevenissen. Thuis aangekomen was er geen puf meer om koffers uit te pakken en niet veel later viel zij in een diepe slaap. Die 5 meiden zijn in dit weekje helemaal los gegaan!

Wat mij nu zo verbaasde is de omvang van Schiphol, dat het alsmaar groter en drukker wordt. Dat het daar krioelt van de mensen en nog wel drukker lijkt dan hartje Amsterdam met Koningsdag. En dan ga je naar ‘arrivels’ (standaard gate 1), zo’n gat wat lijkt op een overdrukventiel van een stuwmeer, waar schijnbaar al die honderden mensen uit worden geperst. En dan lijkt het alsof je daar naast een soort van kabbelend beekje staat te wachten in een immense hectiek. Het is daar zo raar veel rustiger dan alles eromheen.

Het was een hele toer, maar het zwembad is wéér leeg en klaar om te drogen. Wat nieuwe plakker moeten het grote wonder gaan laten gebeuren. Als het lukt dan kan hij morgen worden gevuld en dan zijn de kids voor de aankomende dagen heel wat waterplezier gegund.

Pasta a la brei

In de tussentijd ook maar wat pastasaus in elkaar gedraaid. Het is nu de tweede keer dat ik door de basissaus een staafmixer haal. Dit omdat er altijd word geklaagd over mijn manier van groente snijden, dat doe ik het liefs grof zodat je ziet en proeft wat je eet. Maar goed, ook als één dikke brei smaakt het (waarschijnlijk) ook super. (Voor mij doet de Parmezaanse kaas ook onderen).

De pasta is een succes geworden en vanavond schoof ook Marloes gezellig bij. Zij is van de salade en vandaar dat ik extra mijn best deed om wat leuks en lekkers in elkaar te draaien. Zelfs de dressing…. Ik heb niemand horen klagen en alle schalen en bordjes gingen tot op de bodem leeg. (Ik zag het niet, maar volgens mij likte sommigen zelf het onderste uit de kan). Als extra verrassing trakteerde Marloes ons ook nog eens op een ijsje of een milkshake!! -Alleen die afwas, daar moet nog iets op gevonden worden-.

Hoe dan “Plons”

Mijn gevoel zegt dat het goed gaat komen. Twee keer lek-detectie, drie maal droog föhnen en één vierkante meter plakfolie. Morgenochtend gaat er een laagje water in en als er dan niets onderuit komt, waar ik blind vanuit ga, dan gaat morgenavond de pomp aan!

Bij het opbouwen van het zwembad kregen wij de nodige instructies van onze vrienden, waaronder het vervangen van het filter. Aldus overlevering kan je die dingen dus met gemak een paar keer schoonspuiten. Maar dan wel met een harde straal, dus je word er zelf kletsnat bij, aldus onze instructrice.
Nou zag ik dat niet echt zitten en enkele pogingen om het anders te doen (eigenwijs doen heet dat geloof ik) mislukte. Totdat ik vanmiddag een ingeving in de keuken kreeg, waar namelijk een houder zonder zijn keukenrol stond. En laat zo’n filter nu net over zo’n verzwaarde houder glijden. Het werkte perfect en dat liet ik vol trots, via een filmpje, aan de instructrice zien. Zij moest wel hard lachen om het filmpje want kreeg er hoogstwaarschijnlijk andere beelden bij…… (Ik zeg niks, snap echt niet wat zijn nu bedoeld) Oordeel zelf maar. “Welterusten”


Woensdag 21 augustus 2019

Als jullie meer willen lezen over het avontuur achter deze foto, klik dan HIER.

Hier krijg ik niet alleen kiespijn van

Nu had ik toch echt hele andere plannen voor vandaag!! Maar de noodoplossing voor de vogelkooi bleek alleen voor volwassenen een prima oplossing. Een overhellende plank, vastgeschroefd op een smalle sidetable, met daaronder een voorlopige ondersteuning, bleek achteraf niet zo handig. Niet dat er echte ongelukken zijn gebeurd of dat de vogels enige stress hebben geleden, maar er moest echt acuut worden gehandeld. Ik had de keus tussen twee dingen: a- schrikdraad rondom de kooi of b- de constructie verstevigen/fixeren. (Waar was ook alweer die handige bus vol met gereedschap en ijzerwaren?). Het is het laatste geworden al is de afwerking niet naar mijn zin.

Zo, nu eerst lunchen en daarna de pest-bende opruimen. Oh, en Sophie heeft enorme kiespijn (verstandskies), dus daar mag ik ook mee naar de tandarts. Met Sophie en ‘kies’ dan, niet de kies alleen.

Kies, vogels of zwembad?

Echt doen, zo lekker!!

Of toch eerst maar over het eten? Vandaag stonden er meerdere gerechten op tafel. Dit keer niet omdat iedereen een speciale wens had, maar gewoon om eens wat ruimte te maken in de vriezer. Zo aten Sophie en Daniël een kipschnitzel, Sebastiaan en Justin een hamburger en Saskia en ik ‘heekfilet’. Daar had ik nog nooit van gehoord, dus ook nog nooit gegeten. Het is bij deze een echte aanrader….. LEKKER…… Daarnaast gebakken en gekruide aardappeltjes en een groentemix uit de oven. Het enige met al die verschillende gerechten is het gebrek aan ruimte. Wat zijn de elektrische kookplaatjes dan handig!

Om maar bij de laatste te beginnen: ,,Het lijkt gelukt te zijn, waterdicht en geen druppeltje verlies van kostbaar water te bekennen. Inmiddels staat het water op de juiste hoogte en draait de filterpomp. Nu durf ik wel aan om het vannacht te laten draaien!!

De kooi staat stabiel, de vogels kunnen met elkaar overweg en vanavond hebben zij met z’n drietjes gezellig bij Sebastiaan gezeten. Sebastiaan is toch echt een super dierenvriend.

En dan zijn we aanbeland bij de kies van Sophie. Een van haar verstandskiezen blijkt ontstoken te zijn en omdat trekken dan extra pijn oplevert heeft Sophie gekozen om eerst te spoelen en daardoor hopelijk niet te hoeven laten trekken. (Het leverde ons weer een ritje op naar Kijkduin, want daar zit onze tandarts)”.

En nu ga ik slapen, bijkomen van deze turbulente dag en nagenieten van het heerlijke visje van de voedselgroep.


Donderdag 22 augustus 2019

Geen druppel

Vanochtend vroeg was het voor mij, naast het standaard ritueel, een blijde verrassing dat het zwembad niet meer lekt. Het waterpeil staat nog even hoog als dat ik het gisteravond had achtergelaten! Nu het zeil eraf gehaald en hopelijk gaan de eerste zonnestralen er voor zorgen dat het bad een klein beetje warmer gaat worden. (Wij hebben al vanaf een uurtje of 08:00 zon op de plek en die gaat pas na achten ‘s-avonds weg. Redelijk goeie plek voor een zwembadje dus).

De dag in vogelvlucht

Als ik jullie was zou ik niet verder lezen dan de grappige opmerking van Daniël, daarna wordt het namelijk heel erg saai. De dag zelf is weer eens in de soep gelopen, voor mij dan. Een handje helpen lukt mij nog aardig en als ik daarvoor even een trucje uit moet halen ook. Helaas trof ik een bouwkundige vernieuwing aan die mij totaal onbekend was en daardoor niet verder kwam als: ,, hallo en tot ziens”. (Waarna ik de hulp van een Libanon maatje, Arie, heb gevraagd. Hij kan mij vast en zeker met een handigheidje helpen).

In de tussentijd gingen de kindertjes lekker door met het nat spetteren van iedereen en alles. Hoewel het water in het zwembad nog steenkoud is waren zij er vandaag niet uit te slaan. Sophie zat ondertussen te waken over de zwemdiploma-loze Daniël en werd ondertussen nog bruiner dan zij al was. En het arme kind heeft zo’n last van haar kies……

Sophie wilde graag bloemkool, dus het werd ook bloemkool. Daarbij had ik aardappelkroketjes en een gemarineerde kippenpoot geserveerd. Na een kort hazenslaapje (om de pijnbestrijding in te laten werken) sprongen wij op de fiets om een speeltuin te bezoeken. We waren daar eigenlijk net aangekomen toen Daniël naar huis wilde, hij was vergeten te plassen. Nu wilde hij bij mij achterop en zo snel mogelijk naar het kleinste kamertje.

Nu ben ik eigenlijk gewend dat Saskia altijd harden fietst dan ik, maar vanavond bleef zij ver achter en vertelde ik Daniël toch echt wat langzamer te fietsen voor zijn moeder. Weet je wat die kleine blaag zei: ,,Dat kind van mijn oma is echt een slome!”
“Welterusten”


Vrijdag 23 augustus 2019

Gebak

De inkt was nog niet eens opgedroogd van het gisteravond laat geschreven blogje, wat je al met de nodige vraagtekens moest lezen en dan volgt er direct een helse nacht. “Karma is a Bitch”, dat kan niet anders……..
Schijnbaar was Klaas Vaak Saskia weer eens vergeten en ging ik, tot overmaat van ‘haar’ ramp, ook nog eens heftig dromen. Waardoor er onverwachte schokgolven door het bed heengingen en het dekbed van links naar rechts werd getransporteerd. Daarnaast zorgde mijn bijkomende hoofdbewegingen er voor dat het apneumasker valse lucht ging blazen. Dit alles moet tussen 04:00 en 05:00 uur zijn gebeurd, want daarna moest mijn masker af en was mijn slaapcomfort ook verdwenen. Wie nu slagroom op mij spuit en een puntje afsnijd heeft gebak bij het ontbijt, want zo voel ik mij: ‘als een gebakje’.

Schetsen, tekenen, cm, ml

Nog even terugkomend op dat: ‘even handje helpen’ van gisteren en de gevraagde hulp aan een Libanon maatje. Wat ik denkbeeldig in mijn hoofd heb en FF een simpele oplossing zou zijn, blijkt in de praktijk weer eens te makkelijk gedacht. FF een stukkie ijzer buigen en klaar is Arie, dat werkt zo niet. Dus ik druk schetsen en alle vragen van Arie netjes beantwoorden tot dat hij vanochtend een prachtig exemplaar kon maken!


Zaterdag 24 augustus 2019

Hoera, broer Edwin is jarig

En is het gisteren zo druk geweest dat ik mijn verhaal niet heb geschreven en iedereen een fijn welterusten heb gewenst. Ook nu weer zit iedereen vol met plannen in huis en gaan wij, spontaan, ook een uurtje taart eten bij Edwin.

Maar nog even terugkomende op gisteren: Marloes, Saskia, Sophie en de kleintjes had ik eerst bij de Noord-AA afgezet voordat ik naar Mijdrecht reed om de kunsten van Arie te gaan bekijken. Hij had er iets super moois van gemaakt. Nu hadden wij elkaar na lange tijd al afgelopen jaar gezien, maar wij blijven oude Libanon maatjes en dan ren je niet naar binnen en weer naar buiten. Onder het genot van een bakkie kletsten we nog nog even wat bij en daarna snel terug om het span weer op te halen. (Dit werd iets later dan gepland).

Maar alles liep uit en voordat er eindelijk rust in de tent was tikte de klok alweer een uurtje of tien aan. Niet dat ik er erg in had, maar er zijn ergens grenzen overschreden die de pijn niet meer met medicatie weg deed nemen. Vandaar ook dat ik alles ‘de boel de boel’ heb gelaten en blij was dat ik het bedje op kon zoeken.

Zo dadelijk komt eindelijk mijn cadeautje van Marion binnen. Een heel speciaal cadeautje wat schijnbaar de hele wereld heeft gezien voordat het eindelijk hier bezorgd gaat worden. Maar het komt straks aan, dat is het belangrijkste. Verder verwachten wij nog wat voor het zwembad en dan is het rap-pie-do naar Edwin. Hoe laat wij weer thuis zijn? Ik zal het niet weten….

Feestje ++

Het is bijna 24:00 uur en zijn net thuis!! Edwin had ons voor een kopje koffie en een gebakje uitgenodigd om zijn verjaardag te vieren. Rond een uurtje of half drie waren wij op locatie en schoven aan bij een gezellig gezelschap aan een lange tafel. Met het plekje waar ik belande zat ik prima, bijna met mijn billen in de Oude Rijn. Het zat daar zo lekker dat wij uiteindelijk een klein half uurtje geleden huiswaarts gingen. (Eerlijk gezegd zat Daniël er helemaal doorheen en wilde graag naar bed). Vandaag opnieuw weer nieuwe mensen leren kennen en met eerder ontmoette vrienden van Edwin en Roos wat dieper op dingen in kunnen gaan. Niet beladen, je kent dat wellicht wel.

Zo lief dat wij spontaan konden blijven zitten waar wij zaten en mee mochten genieten van een heerlijke BBQ met geweldige, door Roos gemaakte, salades. Lieverds, bedankt voor deze geweldige dag! “Welterusten”.

Sebastiaan aan het echte bier? Nee, dit was een o,o% biertje en zijn bolle wangen verraden al dat het niet echt lekker viel voor hem. Die vraagt voorlopig geen slokje meer!!!


Zondag 25 augustus 2019

Beautyweken

Diorama

Gisteren is het lang gekoesterde cadeau van Marion bezorgd. De start naar een heus diorama van mijn Libanon locatie kan beginnen. Ik zeg er op voorhand al bij dat dit een project is van meerdere jaren! Ja, meerdere jaren. Ten eerste moeten de fijne kneepjes opnieuw worden bijgeschaafd en zullen de nieuwe technieken aangeleerd moeten worden. Er is de afgelopen 20 jaar nogal wat veranderd. Wat uiteraard niet weg is, is de passie en het noodzakelijke geduld om zoiets moois voor elkaar te krijgen.

Ik zit vol met ideeën en de meeste daarvan zijn ook goed te realiseren. Zelfs de omvang van het ontwerp, wat groter dan één vierkante meter zal zijn. Deze zal in drie delen worden opgebouwd en uiteindelijk als een legpuzzel op elkaar aansluiten. Elk deel moet ook bijzonder zijn om te bewonderen en niet iets zijn waaraan een leek iets zou missen.
Vooralsnog ligt de start bij het cadeau, het maken van het eerste voertuig, alleen hierin gaat heel veel leuke tijd zitten.

Time out dagje

Niks gedaan, alleen maar een beetje gerommeld, klein beetje huishouden en de BBQ bediend, meer niet en van de pijn niet meer weten waar ik het zoeken moet. BEN HET ZO ZAT!!! (oké, misschien ietsje meer gedaan dan dan dat, maar veel zal het niet zijn).
Ondertussen van alles en nog wat aan het uitpluizen over modelbouw en een uitvraag onder Libanon veteranen gedaan. Heel langzaamaan druppelen er reacties binnen.

Volgens de laatste berichten blijft het nog een paar dagen lekker weer en hebben de kids nog één hele week vakantie. Die waren vandaag al niet uit het zwembadje te slaan, dus dat word geheid nog heel veel waterpret deze week en voor ons blijft de BBQ ook paraat staan! (Wie weet wat er mogelijk nog voor lekkers onze kant opwaait!?). “Welterusten”.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.