Dagboek week 28 – 2019

Elke dag een nieuw hoofdstuk uit het dagelijks leven.

Maandag 08 juli 2019

Lees je liever een week uit het leven ‘van’ in één keer? Schakel dan nu over naar de afgelopen week door HIER te klikken.

het zou eens tijd worden

Door omstandigheden zijn er een paar agendapunten weggevallen en neem ik even de tijd om aan (opgeslagen) blogs te werken. Het komt er maar niet van om op de ‘publiceer’ button te klikken. Telkens weer verander ik de tekst, ben ergens ontevreden over en verwijder uiteindelijk het vlijtig gemaakte verhaal. De afgelopen tijd ben ik iets te kritisch geworden en wat terughoudender met tekst. Daarbij komt ook dat er een zekere rust over mij heen is gekomen en een vorm van gelatenheid deel van het leven is geworden. Je moet soms ook wel, anders wordt het leven wel heel erg kort.

Kortom: ‘ik weet het even niet’. Weet even niet wat met het leven te doen. En dan niet in de depri sfeer maar gewoon even niet hoe of wat te doen met de tand des tijds, gevoelens en emoties. Het is natuurlijk ook wel een dingetje als je jaren achtereen zo’n vreemd en apart leven hebt geleefd en dan beland in een onwennige oase van rust. Het is net alsof de gepasseerde onrust en het stressvolle leven nu een leeg bestaan brengt. Leeg in tegenstelling tot wat het voorheen was. Een ontwenning van een turbulent leven en het wennen aan een “normaal” bestaan. Het zou eens tijd worden, nietwaar?

sores & hartkloppingen

Miljoenen artikelen

Niet voor niets krijg ik het zo moeilijk uit mijn strot als mensen vragen naar ons welzijn. Ik ben het zó niet gewend om te zeggen dat het goed gaat en verder dan dat niets te melden heb. Dat geld in zekere zin ook voor dit ‘dagboek’, over het eten schrijven is leuk, maar niet dagelijks. (Mits je een heel lekker recept te delen hebt).
En wat is trouwens ‘goed’? In mijn beleving is dat al snel even geen sores aan het hoofd en niet met hartkloppingen opstaan en gaan slapen. Voor mij is het dan al ‘goed’. Dus wat anderen daaruit halen is mij om het even.

en verder

Verder alles oké hier, niet veel te melden. Sebastiaan is twee dagen vrij vanwege een spoedoperatie van zijn leerkracht, Daniël blijft over omdat zijn moeder de tussenschoolse opvang doet en Sophie en Justin liggen vanwege de vakantie nog op één oor. Deze muts zit, waar anders, achter de computer en gaat zo dadelijk het bruisende leven in de Jumbo beleven. Ik zei het al: ‘het is saai en goed zo’.

Ik las trouwens op Facebook dat er strubbelingen binnen de transgemeenschap zijn. Voor de geïnteresseerden zoek eens op ‘Gender-Talent’ en verbaas u over de wondere wereld. Jullie vinden het toch niet erg als ik het hier verder bij laat? En hadden jullie de fantastische kreet van een transactivist gehoord / gelezen: ‘wie geen seks wil met een transgender is trans-fobisch’. Ik had hier, puur uit nieuwsgierigheid (lees: braakneigingen), wel op gereageerd, want wat is hier nu fobisch aan? Ik stelde alleen de vraag andersom en daar kreeg ik uiteraard geen antwoord op….

🕙 Wat een rust in huis, alleen Daniël en Saskia zijn thuis. Er is vandaag werkelijk niets gebeurd wat maar iets aan schrijfwerk zou op kunnen leveren. Werkelijk niets, dus: “Welterusten”


Dinsdag 09 juli 2019

van laag naar hoog

Een heleboel dingen rond de transitie zijn in de vergetelheid geraakt. Dat hoort eigenlijk wel, want je wilt verder in je nieuwe leven en dan gaan andere zaken spelen. In het begin vertelde ik bijvoorbeeld veel over het dilateren, vooral de ongemakken hiervan en later de trots dat het allemaal zo soepeltjes ging. Die verplichting is nog steeds aanwezig. Sterker nog, als ik het niet wekelijks doe gaat het daar beneden flink irriteren. Er zijn dus nog genoeg trans-gerelateerde handelingen.

Naast het dilateren moet er nog onthaard worden en baal ik steeds meer van de zware bas in mij stem. Gelukkig zitten de logopedielessen er nog redelijk in en begin ik voorzichtig met stemoefeningen. Ook dit zal nog wel even gaan duren voordat ik onder de knie heb. Naast dat de zware stem vraagtekens oproept is het trekken van al de tanden ook een goede motivatie. Huh? Ja, want het noodgebit dwingt mij om opnieuw te leren praten en wat is er niet mooier om dit gelijktijdig aan te pakken.

Steenkool Engels

🕤 Arme arme Sebastiaan, zijn avond en nachtje bij Marloes waren geweldig maar in de middag werd hij zó ziek dat hij niet per auto naar ons toe kon komen. Als het goed is gaat Ama hem alsnog brengen en zien wij hem zomenteen.

En hij gaat naar de middelbare, weten jullie nog. Dus vanmiddag achter de pc gekropen om zijn kostenposten te regelen en zijn boeken te bestellen. Nu zaten Justin en Sophie jaren geleden in hetzelfde schuitje en toevallig ook op dezelfde school, maar zijn lesstof verbaasd mij opnieuw. Frans en Duits kreeg ik nooit mee en Engels pas op de middelbare. (En dan ook nog eens op LTS niveau. Vandaar dat ik er nog steeds niets van bak).

Spuiten & slikken

Nog even terugkomend op de ochtend: Helaas Pindakaas, er was voor ons geen plekje gereserveerd bij de voedselgroep dus moesten wij aan een gezond broodmaaltijd. Soms is het noodzakelijk kwaad ook best lekker… Maar goed, om de frustratie er uit te jassen bleek de hogedrukreiniger een heel goed middel. Het laatste stukje tuin, terras nr.2 en het kunstgrasveld zijn weer brandschoon. Zo zie je maar, in plaatst van te zeurpieten zitten wij er nu weer spuit-schoon bij. (Oh, en de grote wasemkap kreeg ook een stevige beurt. Die doet nu gewoon pijn aan je ogen).

Een paar uurtjes later en een film rijker: ‘Blade Runner 2’. Gelijk een mooi moment om te gaan slapen. “Welterusten”.


Woensdag 10 juli 2019

Goedemorgen allemaal. Toen de wekker ging en fris en fruitig uit bed sprong, voelde ik mij zo super energiek dat er maar één ding door mij heenging: ‘het roer moet en gaat om’. Eenmaal geïnstalleerd achter de computer en het laatste nieuws lezende kwam het besef dat er helemaal geen boot in ons bestand zit, dus ook geen roer. Dat was even een koude douche.
En dan besef je je ook dat het roer helemaal niet om hoeft, die fase hebben we al gehad. Het is nu tijd om op te bouwen, beetje bij beetje en niet in een tempo waarop je door jezelf word ingehaald.

Helderziende oren

Blijf het maar wonderbaarlijk vinden. Toen wij zojuist terug reden van de huisarts passeerden wij een geparkeerde auto, die hetzelfde was als die van Marion. Automatisch gingen mijn gedachten uit naar haar en haar welzijn. En wat gebeurde er even later: ‘ik zag Marion lopen’ zei Daniël. En dat terwijl ik haar naam alleen maar in gedachten had en wij het de laatste dagen ook niet over haar hebben gehad. Wonderbaarlijk!

P.s. Wij waren in de huisartsenpraktijk om de oren van Saskia te laten door-spuiten. Er kwam best wat narigheid uit haar oren en het verklaarde voor mij ook veel:-).

Krabbeltje voor het slaapje

🕙 Uiteindelijk werd het bezoekje aan de huisartsenpost mijn enigste uitje vandaag. Het weer zag er nou niet al te aantrekkelijk uit en er was niets buiten wat enige aantrekkingskracht had 😉. Een duik in de vriezer bracht wat left-overs en met wat crea-bea smaakte het best redelijk. (6 aardappel, 4 hamburgers, doperwten en 2 vissticks). Oh, de aardappels lagen niet in de vriezer.

Sebastiaan had ook een uitje vanmiddag. Hij werd door een vriendin van ons opgehaald om bij haar kids te spelen. Toen zij hem vanavond terugbracht toverde zij een heerlijke taart uit haar hoed. Dat was nog eens een verrassing! “Welterusten”


Donderdag 11 juli 2019

Een paar uurtjes van je tijd gunnen aan de school van je kind, niet al teveel gevraagd toch? Jaren in de ouderraad gezeten en aan diverse activiteiten deel genomen, maar nog nooit als hulpouder van dienst geweest. En daar komt sinds vandaag verandering in. Nu de laatste fase van kinderen op de basisschool (eindelijk) in gang is gezet en ik nog maar 7 jaren te gaan heb, gaat het straks toch echt gebeuren. Met de klas van Daniël gaan we een boomgaard bezoeken en doen daar verschillende activiteiten. Eens een keer wat anders en ik heb er echt heel veel zin in.’Hulpouder’, wie had dit ooit gedacht van mij!?
(Als ik mij niet vergis loop ik nu al zo’n 30 jaar rond op basisscholen. Mijn oudste dochter is tenslotte al 34 jaar).

Peren en Prikkers

🕗 Met een groep van zo’n dertig kleuters vertrok de juf, vergezeld door 5 groot-ouders, naar de perenboomgaard in Seghwaert. De kindertjes netjes in gelid van twee en hier en daar een groot- ouder. Ik liep naast Daniël en al kletsend en gillend onder een viaduct waren wij binnen een kwartiertje op locatie. Aldaar werden wij hartelijk door twee vrijwilligers ontvangen en niet veel later had ik de zorg over 5 van die blagen.

Met een kaart met 5 opdrachten gingen wij op avontuur in de natuur. Een blote voeten pad om ze te laten voelen, het zoeken naar houten peren waarop een insect stond afgebeeld, het inkleuren van een kleurplaat, het proeven van de natuur door middel van een glaasje perensap en het zoeken naar insecten in het gras, aarde en fruitbomen. De twee leukste dingen waren wel het vrij-spelen en de kippen.

Voor de kippen moesten wij helemaal achterin de boomgaard zijn. Dat vonden zij stuk voor stuk best indrukwekkend. Er zaten ook hele grote kippen bij en overal lagen eieren. Tot dat er een van de kindertjes mij verontrust riep: ‘oma -🥴-van Daniël, er zitten hier allemaal prik beestjes. Een vluchtige blik was voldoende, wegwezen hier. Het waren er wel duizenden, wauw!!! (Daniël schoot trouwens uit zijn slof toen ik ‘oma’ werd genoemd. ‘Zij is mijn moeder, muts’, zij hij letterlijk. 👍🏻

Nog meer kindergeweld

Weer terug van weggeweest vond Daniël het wel gezellig om een vriendinnetje voor de lunch mee te nemen. Dus twee van die drukke stuiterballen in huis terwijl ik er eigenlijk op had gerekend dat Daniël bij Saskia op de overblijf zou blijven. Een voordeel: Sophie en Justin werden hierdoor ook eens wat eerder uit hun bedje getrommeld. Hierna kon ik gelukkig een half uurtje plat. Daarna het afscheidsfeestje van de schooldirecteur, boodschappen en koken. Vandaag lekker makkelijk: mihoen met kipfilet, Indisch ei, bapao en kroepoek.

En lig ik languit op de bank. Beentjes op de salontafel en het gebit in het bakje met water. Dat is zo’n verademing als dat ding uit mijn mond kan. Het ziet er niet uit maar even geen ongemak is meer waard. Er komen nu her en der botsplinters door het slinkende tandvlees heen en die zijn best gemeen scherp.

Na middenin een film over een of andere grote aap te zijn blijven hangen (had deze al met Sebastiaan in de bios gezien), nog even het e.e.a. gecorrigeerd. Volgens de weerberichten word het vannacht spoken dus uit voorzorg maar alle luiken voor de ramen vastgenageld, water ingeslagen en een roeiboot aan de schoorsteen vastgemaakt. Je weet tenslotte maar nooit. “Welterusten”.


Vrijdag 12 juli 2019

Indische keuken

Het is bijna twaalf uur en de voldoening straalt van mijn gezicht af. Na Daniël bij zijn juffrouw te hebben gedumpt was het tijd voor een voedselgroep verloting, waar wij helaas buiten de prijzen vielen. Dan maar met wat eigen middelen en iets van de Jumbo aan de slag. (Tussen de regenbuien door was het heerlijk fietsen in die zuurstofrijke lucht).

Ongeveer een kwartiertje geleden was de liter pindasaus voldoende klaar om in twee steelpannetjes te trekken en was de wok tot aan de rand gevuld met rijkelijk gekruide rijst. (Inmiddels de 2e wok, want gisteravond laat ging de eerste portie de vriezer in).
En waarom doe ik al die moeite? Tja, volgende week is Sebastiaan Jarig en dit staat sinds zijn 3e verjaardag al op zijn lijstje! Zo nodigen wij ieder jaar een vast groepje en een geselecteerd groepje mensen uit voor het feestje. Waar ik het deel in de keuken mag doen en Ama voor de ingrediënten zorgt. Zij mag uiteraard ook ieder jaar mee smullen. En Indisch vraagt nou eenmaal een lange voorbereiding, zeker met 5 verschillende gerechten.

🕚 Het is weer tijd om af te sluiten, maar niet voordat ik verteld heb dat ons vandaag allemaal moois is toegekomen. Diegene die daarvoor gezorgd hebben weten waar het om gaat en hoe dankbaar wij zijn. (Naast dat deed een medewerkster van VGZ ook mee aan de deug-actie ‘doeslief’). “Welterusten”


Zaterdag 13 juli 2019

Oeps….

‘Voel je het dan niet’, vroegen Saskia en Sophie in koor. En hoe ik mij dan inspande het ook te voelen, het lukte mij niet. ‘Hoor je het dan ook ook niet?’ Ook dat vroegen zij mij in koor. Nee, nogmaals, dat hóór ik ook niet! Het laatste woord wat zij er over zeiden was dat het wel aan die auto zou liggen.
Na wat zaken te hebben gedaan en ons reeds op de terugweg bevonden, merkte Saskia op dat het al de zoveelste keer was dat zij tevergeefs op een telefoontje wachtte. Oh, hoe kan dat nu, twee gemiste oproepen en dat terwijl het geluid op z’n hardst staat! Om er vervolgens achter te komen dat het welbekende schuifje van de IPhone op ‘mute’ stond. (Zou het zo kunnen zijn dat de telefoon, die op de bodem van haar tas lag, het gekke geluid en de trillingen veroorzaakte. Het zou toch zomaar kunnen, nietwaar?).

‘Als ik nu 2 hele kilo’s varkensfricandeau in jullie mandje doe, maak jij er dan lekkere saté van?’ Nou Marion, het is dat je zo aandringt…… hihi. Dank je wel lieverd!!

Zuigen!!

Let op lieve beste lezers, dit heeft niets, maar dan ook niets verkeerds en al helemaal iets om bezorgd over te zijn of nu direct allemaal instanties in te schakelen!
Maar enige seconden geleden riep Daniël het volgende: ‘mama, Sebastiaan heeft mij “gezuige”……..’. Wat dus gewoon inhield dat Sebastiaan een zuigzoen op Daniël zijn wang tevoorschijn heeft getoverd en Sophie daar een (terechte) opmerking over maakte. Maar Daniël riep het op zo’n manier dat wij allemaal in een deuk lagen.

Een slappe nutteloze dag, waarbij er even een soort van twijfel en boosheid door mij heenging. Ik heb het negatieve dan wel de rug gewezen maar soms is het moeilijk om er even niet naar te kijken of er nutteloos op in te gaan.

De grote en de kleine

Sebastiaan is super strak naar zijn afscheidsfeestje op school gegaan. Met mooie kleren aan en zijn kapsel door Sophie prachtig in model gemaakt. Sophie mag ik straks even bij haar ‘indrink’ vriendinnen dumpen en rond een uurtje of half elf het andere feestbeest ophalen. Daarna hopelijk serene rust!! Daar heb ik echt behoefte aan….

Een half uurtje geleden met Daniël samen Sebastiaan opgehaald en op tijd zodat hij nog even met de ‘groten’ mee kon doen. Best wel handig want nu ligt hij reeds in coma. “Welterusten”.


Zondag 14 juli 2019

Gele koorts

Dit kan ik er nu dus echt niet bij hebben! Ergens borrelde het al, na een opgelopen kou-tje van de week, lukte het niet om er vanaf te komen en dan is er nu dus koorts….. Zit ik dus echt niet op te wachten in een week dat er zoveel staat te gebeuren en waar er best veel gedaan moet worden. Pillen erin en doorgaan is het enige motto de komende dagen. “Gaan met die banaan”.

Boem-is-ho

Ik weet niet of ik er goed aan heb gedaan, maar direct na het opstaan, twee kopjes koffie met ibuprofen snel de keuken ingedoken en twee maal 1 liter pindasaus gemaakt. Daar achteraan de 3e wok met gekruide gele rijst. Dat staat nu allemaal lekker te ‘trekken’ terwijl mijn lijf boem-is-ho zegt. Dus maar even de bank opzoeken om wat krachten en energie op te doen. Vandaag ben ik een poosje moedertje alleen op de wereld. (Moedertje zonder ander moedertje dan en nu redden we het uiteraard best wel saampjes, ik en de kids 🙂 ).

Doen kinderen dit nu expres? of komt dit doordat hij gisteren ook een totaal onschuldige opmerking maakten waar die volwassenen een schunnige draai aan moeten geven. Maar Daniël, ja Daniël zegt net: ‘er zitten twee soepballetjes in mijn pilo’.

Afsluitertje

🕘 Het wordt steeds vroeger dat ik achter de dag een punt ga zetten. Vandaag heeft het ziek zijn daar vast en zeker mee te maken. De ibuprofen heeft zeker haar werk wel gedaan en zodoende redde ik het om vandaag 5x (!!) te koken en tussendoor ook nog boodschappen te doen, zelfs wat huishoudelijk werk. Twee keer gekruide rijst in de wok, één maal twee pannetjes pindasaus, bobotie voor de kids en nog een keer bobotie voor de volwassenen. Die aten wat later vanwege het sauna uitje van Saskia.

En die bobotie was me daar een partij lekker! Die had ik extra gevuld met groenten en abrikoos. Wat de gekruide rijst en de pindasaus gaan doen is nu nog niet te proeven. Het laurierblad en de steranijs moeten hun werk nog gaan doen. Van de week gaan er nog meer gerechten in de maak en als laatste het smoorvlees en de saté. Het meest spannende is nog wel het serveren, want men wil het ook nog warm hebben 😃.

Zo is het weekje weer voorbij en hoop dat er morgenochtend geen ziektekiemen meer door mijn lijf jagen. “Welterusten”.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

Een gedachte over “Dagboek week 28 – 2019

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.