Veteranendag 2019

De voorbereiding

Enkele dagen voor Veteranendag lagen er twee klusjes te wachten, er moesten vlaggen van een nieuwe constructie worden voorzien en het ‘oud-groen’ moest opgespoord worden. Het stoort mij namelijk enorm als een vlag door de wind om haar mast rolt en er vervolgens als vaatdoek bijhangt. Vier jaar geleden, na Veteranendag 2015, ging mijn gevechtstenue in de mottenballen en verspreidde zich de afgelopen jaren her en der in dozen.

Een jaar of tig geleden was mijn vocabulaire wat minder genuanceerd dan nu (.) en was de reactie vast als volgt geweest: ‘je lijkt wel een wijf’. Nu mocht ik de eer aan mijzelf houden en was alleen mijn koppie getuigen van het moment dat ik het in mijzelf zei; ‘mens, wat een zeikwijf was je de afgelopen dagen’. Na eindelijk al mijn oude gevechtskleding bij elkaar te hebben gevonden, paste het voor geen meter. In ieder geval niet op de manier zoals ik het wilde zien. Met wat kunst en vliegwerk leek het te gaan lukken, totdat ik er werkelijk uitscheurde……. Ook al werd dit snel door buuf Ellie opgelost, het vergrote wel mijn onzekerheid.

Door die onzekerheid werden de onderscheidingen en frutsels meerdere keren van het gevechtspak gehaald en op een colbert gedaan. Om niet veel later weer op dezelfde plaats te belanden. Om toch in het ‘oud-groen’ te kunnen verschijnen had ik een trucje bedacht wat mijn inziens wel door de beugel kon. Althans, dat dacht ik de avond vóór vertrek. Na een nachtje slapen haalde ik het er vroeg in de ochtend weer af en net voordat wij eigenlijk zouden vertrekken ging het roer wéér om, het werd toch maar het gevechtspak. Dit besluit was mede te danken aan de positieve opmerkingen van Saskia en de kids, hierdoor kon ik mijzelf in de spiegel goedkeuren. (Volgens Saskia dacht ik nog aan het beeld van mijzelf in gevechtstenue in de jaren 80 en zagen de kinderen enkel hun held om trots op te zijn).

Het defilé

Enkele maten proberen mij bij elke Veteranendag over te halen om met het defilé mee te lopen. Ook afgelopen weken werd ik hieraan herinnert en oud-groen is hiervoor nu eenmaal een vereiste. En hun verzoek werd gehonoreerd, dat mag duidelijk zijn. Om dit te kunnen en willen doen zat er nog een veel groter addertje onder het gras. Namelijk mijn eigen zelfbeeld, ik heb altijd gezegd dat ik ‘toonbaar’ voor de koning wilde zijn: op en top vrouw zeg maar. En dat is dankzij een geweldige vrouw (dr. B. Meijer) nu eindelijk zover.

Back to school NL

Onderweg groeide mijn vertrouwen nog meer door de positieve blikken, de opgeheven duimen en kinderen die mij vol bewondering bekeken. Op het Malieveld werd ik direct gespot door bevriende Libanon Veteranen en voor ik het doorhad stond ik netjes in het gelid voor het defilé. Door de spanning viel de warmte en klamheid van het weer absoluut niet op en was ik meer gefocust op hetgeen ik vroeger zoveel had gedaan, kon ik nog wel netjes marcheren? Na een lange periode wachten kwam dan eindelijk het bevel: “voorwaarts mars”. Een vol uur door een haag van klappende mensen heen marcheren volgde en als klap op de vuurpijl bracht zelf de koning zijn groet aan mij, wat wil een mens nog meer. Het gevoel dat er dan door je heengaat is echt niet te beschrijven, daar krijg je vleugels van. En dat was zeker niet alleen de koning, nee die enorme haag van eer bewijzende mensen deden iedere vezel strak staan. Niets, maar dan ook niets speelt meer een rol als je dit mag beleven. (Ergens tussen minuut 20 en 22 ben ik zelfs duidelijk in beeld geweest bij de live uitzending op NPO1). Wat marcheerde ik daar, zonder bril, trots tussen allemaal Libanon veteranen. (Hierbij zeker geholpen door de oh zo bekende kreten van een onderofficier: ‘links, links twee drie vier….,houd die pas vast, link twee, drie vier’).

Het Malieveld

Terug van de wandeling door het Haagse was het tijd voor ontspanning, weerzien met bekenden, lekker eten en allemaal stands bezoeken. Om even bij te komen van de trip, want hoewel mijn geest vol euforie en adrenaline zat, zei mijn lijf wat anders en zochten wij eerst schaduw en verkoeling op. In een van de tenten nuttigde wij een ijsje en een stuk watermeloen, dank je wel Ama, Marion & Defensie. Toen wij even later gezellig aanschoven aan een tafel gingen de biertjes gretig over de tafel, militairen onder elkaar lusten wel een drankje. (Wij hielden het op een sapje). Hierbij genoten wij, dankzij bonnen van een vriendin, van een heerlijke rijsttafel.

Eerlijkheidshalve had ik nog graag drie uur op die stoel willen blijven zitten, maar ook de kraampjes moesten nog bezocht worden. Ook dit was een geweldig leuke beleving waarbij de kinderen heel erg verwend werden met allerlei prullaria. Het was zoveel dat ik van Saskia de opdracht kreeg om ergens een tasje te ritselen. Dit lukte bij het Veteranenplatform en ook die tas ging niet leeg de stand uit, pepermuntjes en notitieboekjes werden aan de berg met leuks toegevoegd. (Net als ieder jaar keek ik weer vol bewondering naar de oh zo, door mij, fel begeerde zegelringen van Jaco Bastemeijer).

Het rijdend defilé

Nog een defilé? Jazeker, Zoetermeer had ook een uitgebreide Veteranenavond voor ons in petto! Dat hield voor ons in dat wij, tussen de twee evenementen door, maar anderhalf uur hadden om ons op te frissen en bij te komen. Eigenlijk helemaal stuk en met voeten vol met blaren bracht Sophie Sebastiaan en mij naar het startpunt voor het rijdend defilé. Daarna zou zij zich bij Saskia en Daniël voegen om ons tijdens de tour toe te juichen. Hoe kan het ook anders zijn dat Sebastiaan en ik in een heuse witte Unifil DAF YP408 terecht kwamen. Het voertuig waarin ik heel veel kilometertje heb doorgebracht. Met die vermelding dat dit bewuste voertuig, door motorpech nooit in Libanon is aangekomen. Het is ieder jaar een lange tocht door meerdere wijken in Zoetermeer, onder andere ons eigen wijkje. En wat is er nu niet leuker dan deel te nemen aan een rijdend defilé door je eigen wijk, vlak langs je eigen huisje! Allemaal bekenden van ons die dan staan te juichen en klappen. Allemaal vriendjes van Sebastiaan die helemaal uit hun dak gaan en Sebastiaan haast doen opstijgen.

Het marktplein

Na ruim anderhalf uur kropen wij uit de YP408, omringt door tientallen legervoertuigen en Saskia die zich met Daniël bij ons kon voegen. Na een welkomstwoord door de burgemeester namen wij wat consumptiebonnen in ontvangst en nuttigde hiermee wat lekker koud drinken. (Ik trouwens eerst een kopje koffie). Daarna genoten Saskia en ik zelfs van een biertje! Ik ben dus echt van de drank af! Ik houd het nog steeds vol om één keer per jaar, met Veteranendag, één biertje te drinken, YES!
Ook hier volgde weer weerzien met oude bekenden en uiteraard veel kennissen uit Zoetermeer. Ook onze burgemeester kwam nog even een praatje met ons maken. En Daniël, die genoot van alle aandacht en liet zich schminken tot een stoere soldaat. Na de aftocht van de oude voertuigen, het Unifil materieel en de blikvanger, een Leopard tank, kwam er een einde aan deze geweldige dag.

Resumé

Het was een geweldige dag, we hebben echt genoten van alles wat er was georganiseerd, van het respect, van de aandacht, van alle zwaaiende mensen, van het geklap, de vele knuffels van maten, het samenzijn van ons als gezin en het enthousiasme van de kinderen. Wist je dat Sophie ook de hele dag aan mij hing, zo trots als een pauw was en dat aan iedereen en alles liet merken! Dat Daniël het wel van de daken schreeuwde dat zijn ‘mama’ ook een van de soldaten was. Dat Sebastiaan niet van mijn zijde week, alles mee-beleefde en uiteraard vol trots een blauwe baret droeg.

Deze Veteranendag werd ik meerdere keren door kinderen en volwassenen gevraagd om samen op de foto te gaan. Het leukste fotomoment was nog wel op de laatste slopende meters lopend naar huis. Toen werd ik door een groepje mensen aangeroepen en bleek een van de aanwezige vrouwen graag met mij op de foto te willen. Terwijl ik met haar innig samensmolt voor de foto vertelde zij verbaasd te zijn. Zij vond mij namelijk wat jong voor een Veteraan, ik was volgens haar ergens begin veertig!! Die vrouw kreeg van mij nog een extra dikke pakkerd!! (Niet aan Saskia vertellen hoor).

Sale juli 2019

P.s: Uiteindelijk bleek het toegepaste trucje aan de vlaggen niet te werken en leken ze bij het strijken inderdaad op een opgehangen vaatdoek….. Volgend jaar beter, beloofd.

Advertenties

11 gedachtes over “Veteranendag 2019

  1. Het was een magische dag. Elk jaar is dit wel echt een hoogtepunt voor ons om trots te mogen zijn op de veteranen. Op onze eigen veteraan Rianne! Ze liep voor het eerst mee met de defilé. Wauw, ondanks agressieve reuma, zenuwpijn en artrose en als vrouw tussen al die mannen. Haar verleden is gelukkig nog steeds haar en ons heden! Mooi geschreven en mooi dat we ook deel mochten uitmaken van al dit bijzonder fijns! Mooie foto’s ook! Love you!

  2. Dat is een super dag geweest voor je Rianne je ziet er super uit en is een dag om nooit te vergeten.Ook voor het gezin.Geweldig.Ik ben trots op je.Liefs Annet💋

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.