Dagboek week 23 – 2019

Vandaag ben je alles, morgen ben je niets

Marion wees mij op de documentaire reeks van Beau Erven van Dorens, “Beau en de Veteranen”. (Ik had al via Libanon veteranen vernomen dat Beau was meegereisd tijdens het laatste “Weerzien met Libanon“, maar had verzuimd mij beter te informeren). Zodoende keek ik gisteravond laat de aflevering van afgelopen woensdag.

Heftig zeg, zo herkenbaar en dan vooral de beleving(en), emoties en frustraties van de Libanon veteraan. Ieder woord van hem zou ik bij wijze spreken ook kunnen zeggen, alleen ga ik er anders mee om. ‘Denk ik’. Want hoe kan het anders dan zo zijn dat ik alles herken, maar niet naast hem zit. Wat mij, op dit moment, uit de docu zo bijblijft is het gesprek over het dis-respect van militairen in Nederland en hoe anders dit in overige landen is. ‘Nederland schijnt het enige land ter wereld te zijn waar militairen worden uitgelachen als zij geüniformeerd over straat gaan’.

Ook vertelde deze veteraan hoe raar er in Nederland met uitgezonden militaire (word) werd omgegaan. ‘Vrijdags nog in oorlogsgebied en ‘s-maandags aan het vakken-vullen in een supermarkt’. Het klinkt totaal absurd, maar laat ik vertellen dat het toch echt zo was gegaan. (Daar heb ik al vaker over geschreven en het laat mij ook niet los). Hét: Vandaag Ben Je Alles, Morgen Ben Je Niets” syndroom.

Vanaf nu zit ik de komende weken op de woensdagen aan de buis gekluisterd.

En dan nu over tot de orde van de dag. Zomenteen proberen om als 1e klant de Lidl binnen te komen om niet naast een super aanbieding te grijpen en daarna een check bij de reumatoloog en een haar-wissel bij Het Haarhuis. En als er dan nog een splintertje tijd over blijft stop ik waarschijnlijk nog wat energie in mijn opruimwoede. Tot vanmiddag.

Back to school NL

Ere wie ere toekomt:
https://www.ad.nl/den-haag/zonder-hetero-ben-geen-haagse-pride~a9f8fc0a/

  • Klokslag acht uur vanochtend stoof ik met het winkelwagentje de Lidl in en wist het enige aanwezige exemplaar te bemachtigen. Het oude dametje met haar rollator was net niet snel genoeg en viste dus achter het net.
  • Bij de reumatoloog bleken de bloeduitslagen in orde. Door de artrose en een lichte slijmbeursontstekingen in wat gewrichtjes gaat de ene medicatie wat omhoog en de ander wat naar beneden. Anders zou ik vermoedelijk scheef gaan lopen.
  • Bij het haarhuis was het weer gezellig als altijd en vanwege de geplande feestelijkheden koos ik vandaag voor een ‘grote beurt’. (Inclusief hoofdmassage, kleurstof in de grijzen lokken en het terugplaatsen van het nieuwste haarwerk i.p.v. het oude exemplaar).

Dan duiken we nu maar, met nieuw haar en stramme ledematen in het gevarieerde avondmaal. De één eet wat eerder dan de andere, weer een ander eet ook wat anders dan de ander. Je kent dat wel: ‘lust ik niet + moet werken + moet EHBO examen doen en als je vraagt wat Saskia en ik dan eigenlijk willen is het antwoord: ‘geen tijd voor!’ Snel wat naar binnen proppen dus en met met een posse naar het examen van Sebastiaan. (Vanwege mijn BMI mag ik geen slachtoffer voor en van hem spelen).

Wij voelen ons nu volkomen veilig thuis. (Stiekem wel meer door zijn kickbox skills)

20:30 uur Alle kinderen van groep 8 zijn met vlag en wimpel geslaagd voor hun jeugd EHBO! En Sebastiaan, altijd haantje de voorste, mocht één van zijn ouders uit de groep trekken voor een demonstratie ‘stabiele zijligging’. Nu dat voor het oefenen thuis met mij absoluut niet lukt door mijn eerder genoemde zwembanden, koos hij wijselijk voor moedertje 01. En daar ging Saskia dan, lekker stof-happen en alle vaders een plezier doen vanwege haar korte jurkje. (Sebastiaan heeft nog niet de leeftijd dat hij zich met dat soort bescheidenheid bezig houd, dus die rolde Saskia door het lokaal heen en weer alsof het een Annie was.

En dan is het weer tijd om de eerste dag van de week af te sluiten, net als altijd en vandaag weer lekker kort: “Welterusten”


Dinsdag 04 juni 2019

Hand in hand de vuilnisbak in

Gisteren stond er een respectvol interview in de Telegraaf. Het levensverhaal van deze vrouw sluit aan bij die wij al zo goed kennen en de reacties waren op dat vlak gelijk aan iedere publicaties. Echter kwam ook haar politieke kleur aan bod, een rechtse kleur in dit geval. En dan zijn schijnbaar de rapen gaar, want dat kan natuurlijk niet. Dan vind je reacties tussen de reageerders die verre van fris zijn. Van NSB-er tot nazi-hoer. En dat is nu precies de reden dat mijn stemwijzer ook naar rechts wijst.
Het rechts niet links laten liggen resulteert alleen in sterke veroordelingen en vooroordelen die kant nog wal slaan. Natuurlijk hebben je extreme excessen, hebben beide flanken die niet dan? Wat mij persoonlijk zo verschrikkelijk tegen de borst stuit is de directe afkeer, rechts is per definitie fout en moet terstond worden verketterd, afgebrand en verstoten worden. Dat terwijl ik dit vanaf de andere kant niet ervaar. Het blokkeren van enig dialoog lijkt mij één van de oorzaken dat de spanningen zo hoog oplopen. Nu kan ik hier nog wel even flink op doorzagen, alleen doe ik dit niet, want heeft dit enig zin? nee, helaas voorlopig nog niet.

Het is inmiddels al avond, vroeg in de avond nog en zitten met erwtensoep en dekens te wachten op het noodweer. De door mij opgeblazen roeiboot hangt er wat wat verloren bij aan de schoorsteen. Je weet maar nooit! Het aanhoudende mooie weer gaf een extra duwtje om opnieuw de blokhut met een shovel uit te ruimen en de bolderkar op te knappen. Tussendoor bezochten Saskia en ik nog even de voedselgroep en stortte gezellig, hand in hand, wat oude meuk bij de vuilstort. Wat moet je anders op zo’n mooie dag doen? Ama heeft op verzoek van de kinderen tonijnschotel nummer 433 gemaakt. Ik sloeg vandaag maar een rondje over. De van de voedselgroep verstrekte ketjap salade en champignon goedje was anders ook heel goed weg te werken. (Misschien hadden jullie het door dat ik probeer om tijd te rekken, in afwachting van het nadere onweer. Extreem weer is anders super geweldig, zolang er maar geen slachtoffers vallen en er geen noemenswaardige schade is.

22:30 uur Was dit het nu, ‘code rood’ gaf Weather Pro aan? Goed, het werd hel even donker en het rommelde wat, maar geen angstige kindertjes tegen elkaar gekropen op de bank. Het enige is een plons water aan de dorstige plantjes en dat was het dan. “Welterusten”.


Woensdag 05 juni 2019

Nog maar 3 nachtjes slapen

De ‘left-overs’ van de Lidl hadden hun beste tijd gehad en ondanks de liefdevolle verzorging gingen ook de allerlaatste ten ziele. Met aarde en al gingen de uitgebloeide viooltjes de groencontainer in en kwam er verse aarde voor in de plaats. Vervolgens gingen de, twee weken geleden, aangeschafte Petunia’s gerangschikt op kleur en geslacht de potten en bakken in.
Wat nog fraaier en mooier is, is dat de Passieflora het buitengewoon goed doet en de strengen vol met knoppen zitten. Dat word binnenkort genieten van een kleurrijk entree. Tussen de buien door werd er ook nog opgeruimd in de blokhut en omdat het weer nu iets minder is geworden, zijn de eerste laden in het kantoor ook uitgemest. (Nog even en dan kan je hier van de vloer eten…..).

Zojuist kreeg ik via Twitter een routebeschrijving van de koetsenparade aanstaande zaterdag, komen jullie ook zwaaien?? (Saskia en ik zwaaien echt wel terug als wij voorbij hobbelen). En dan nu uitrusten voor de spannendste dag van 2019!! Nog maar drie nachtjes slapen. “Welterusten”.


Donderdag 06 juni 2019
75 jaar na D-DAY

Receptioniste oogheelkunde zei meneer tegen mij?!

De eerste Amerikaanse vlag die aan land werd gebracht bij D-Day. (Foto uit eigen archief).

Daar zitten wij dan, wachtende op het inwerken van de oogdruppels. Het lag in de planning om Daniël zijn ogen een klein uurtje geleden al te hebben besproeid met een goedje en dan op afspraak in het ziekenhuis te verschijnen. Dat zagen wij even verkeerd, met geen tien paarden liet hij mij niet bij zijn ogen komen. Zodoende mocht ik, in overleg met de receptioniste, eerder komen en zou de oogarts de druppels toedienen. Zo gezegd zo gedaan en Daniël vind het dan helemaal geen probleem meer, die lachte er zelfs bij 🥴. Enige nadeel is dat hij nu, gezellig met mij, lang in de wachtkamer mag zitten en geen steek meer ziet. Dat is dus minder leuk voor hem. Tja en omdat nu alles uitloopt mag hij hier nóg langer rondhangen. Want ik heb een afspraak om 10:30 bij de longpolie, even checken of alles rondom de apneu goed gaat.

En als na de lunch meneertje hoog en droog in de klas zit ga ik mijzelf even laten verwennen bij de kapsalon. Niet voor de blonde bos maar voor de wenkbrauwen. Die waren sowieso al aan een grondige snoeibeurt toe. En ze moeten uiteraard voor de koetsen-parade tip-top in orde zijn.

19:00 uur Zó, de burrito’s zitten en in. (Vond er zelf niet zoveel aan, eigen merk Jumbo). Maar Daniël? Die heeft nog steeds super grote pupillen en kan gelukkig weer normaal kijken. Wij zijn natuurlijk reuze blij dat zijn ogen verbetert zijn en het bril dragen zijn vruchten afwerpt. Maar ook stiekem blij dat er geen nieuwe glazen aangeschaft moeten worden. De wenkbrauwen zien er ook weer geweldig uit, waar willen we nog meer? Daar heb ik nog wel een antwoord op: ‘dat ik minder pijn krijg aan mijn kont’.

23:10 uur We staan met 2-1 voor, nog iets meer dan 10 minuutjes te gaan (hoop ik). Mijn ogen vallen nu al dicht en als het toch nog 2-2 word, jammer dan, dat ga ik niet uitzitten. “Welterusten”.


Vrijdag 07 juni 2019

Fiets naar de sloot dragen

Vandaag staan er een paar belangrijke zaken op de agenda. Allereerst de vurige wens om morgen normaal te kunnen zitten en daar gaat de huisarts hopelijk voor zorgen…. Als tweede er voor zorgen dat wij er morgen ook nog een beetje feestelijk bijzitten. Omdat wij geen party-animals zijn is dat best wel een opgave, voordat je het weet ben je de clown van de dag. En ten derde komt Marion vandaag thuis. Dat ging nog zo onverwachts dat het onmogelijk was om iemand te regelen die haar op kon halen. Hierdoor reist zij per trein en zal ik haar het laatste stukje begeleiden. Te gek voor woorden eigenlijk, te sneu voor haar, maar helaas waren de mogelijkheden op.

13:15 uur Of het zitten nu aangenamer voelt? Nee, niet echt…. Maar ondanks dat ben ik toch vol goede moed snel op het scootertje van Sophie naar de feestwinkel in de dorpsstraat geraced om wat regenboog dingetjes te halen. Er was ons gevraagd morgen iets feestelijks aan te doen. Nou hebben wij allebei geen feestelijke kleding dus een klein beetje regenboog frutsels moeten het gaan doen.

En dan rijd je terug langs de boerenvaart en terwijl ik met duizelingwekkende snelheid (25 km p.u.) langs iets schoot waar mijn oog op viel. Dus keerde ik zonder aarzelen het motorische gevaarte en keek nogmaals. Ik hoef eigenlijk niets meer te zeggen, toch? Oh, wel dus. Nou, welke hersenloze ambtenaar plakt nou zo’n sticker op zo’n wrak om de ‘eigenaar’ de kans te geven het weg te halen. Iedereen kan toch op zijn of haar vingers natellen dat dit fraais weer in de boerenvaart verdwijnt.

Over een klein uurtje gaat Marion in Rotterdam Alexanderpolder ‘landen’. Zij is, logisch, kapot van de reis!! Vanaf het station is het de bedoeling dat ik haar naar haar huisje ga brengen. Dat arme mens krijgt het wel heel erg voor haar kiezen en wij allen hopen maar dat het uiteindelijk een plek gaat krijgen, want hoeveel kan een mens hebben?!

21:00 uur Niet meer als een dubbeltje gaf ik voor haar, zo slecht ziet zij er uit. Sterk afgevallen en geen sparks meer. Voorlopig dan, want aan de andere kant is het gelukkig ook wel een taaie die er weet uit te klimmen. (Het laddertje word alleen wat erg hoog). Annet ving haar liefdevol op en zij zal er alles aan doen om het Marion zo comfortabel mogelijk te maken. Ook een andere huisgenote ontfermd zich over haar en verwelkomde de zieke met gebak en een moei boeket. Het boeket heb ik heel gelaten, de taart smaakte voortreffelijk.

Het gewone leven gaat ook verder, zo zijn wij in volle spanning voor morgen, voor de allereerste Pride Koetsenparade door Den Haag. Voor wie het nog niet doorhad, Saskia en ik zijn één van de genodigden op een van de koetsen. Deze keer lopen wij niet, maar worden wij statig gereden en zal ik als een queen wuiven naar de honderdduizenden toeschouwers langs de route. (Of alle tien, zou zomaar kunnen nietwaar). Tot, hoogstwaarschijnlijk, overmorgen, “welterusten’.

Ik kan het niet laten om een reactie te geven op de politieke rel die vanavond is losgebarsten. Of je nu wel of niet een tegenstander van Geert Wilders bent, dit kan echt niet door de beugel en persoonlijk vind ik dat dit de druppel is na de zoveelste blunder van dit kabinet.


Zaterdag 08 juni 2019
The Hague Pride

22:45 uur Natuurlijk was het verre van leuk dat de Pride in zijn geheel werd weggeblazen door het noodweer wat Zuid-Holland teisterde. Het mooiste evenement van Den Haag werd afgelast, een enorme domper voor duizenden mensen. Maar de meesten herpakten zich en maakten er alsnog een feestje van. Zie: Rainbow-City.
En wat zal ik zomenteen lekker uitgeput gaan slapen!! “Welterusten”.


Zondag 09 juni 2019
Pinksterdag

Is dat jouw dochter…..

Wat is het ongelooflijk stil in huis. Normaal gesproken word ik op dit tijdstip reeds vergezeld door minimaal Daniël, die met zijn lieve stemmetje mij vooral vraagt naar “Drinken-maken-zoet”, zijn lievelingsdrankje. (Grenadine siroop van het bekendste merk en geserveerd in een tuit-beker). Sebastiaan komt meestal beneden om wat te eten of te drinken te pakken en verdwijnt dan weer naar boven, naar zijn game’s. Saskia is ook nooit een vroege vogel en schuift meestal rond een uurtje of halfelf de traptreden af. Maar nu helemaal niets van dit alles, al is het nog geen halfelf natuurlijk. Sophie en Justin dan? Nou nee, die zie je in het weekeind pas ergens in de middag, meestal vlak voor het avondeten…..

Toen wij gisteren bij café Achterom stonden werden wij blij verrast door een stelletje dat een soort van handcrème met glittertjes op onze palmen aanbracht. Ik, zo dom als ik was, dacht dat het mensen van De Pride waren, maar het bleken medewerkers van ‘Rituals’ te zijn. Zij waren in het kader van de Pride hun producten aan het promoten en boden ook een hoofdmassage en een opleuk dingetje aan. -Opleuk dingetje omdat ik niet weet hoe je het anders moet noemen- Mijn allereerste reactie was dan ook Saskia naar voren te duwen en vervolgens gingen zij drieën naar de naburige winkel. Vervolgens werd ik een klein half uurtje later uit het publiek gepikt om Saskia te mogen komen aanschouwen. WAUW! Die hadden haar super verwend en daardoor straalde zij zo super dat zij vervolgens ook nog eens jaren jonger werd geschat. Dit weer met als gevolg dat wij niet veel later een moeder-dochter relatie kregen toebedeeld……. De volgende keer dus geen opleuk momentjes meer.

Sale juli 2019

22:45 uur Dat ik vandaag nog iemand kon laten watertanden met slechts één foto, wie had dit ooit gedacht! Die lekkere maaltijd werd ons aangeboden door Ama en ging als gewoonlijk ‘schoon-leeg’.
Voordat wij bij Ama aankwamen zijn Saskia, Sophie en ik gaan wandelen in Meer & Bos, je weet wel bos. Aldaar hebben wij heerlijk genoten van het doorgebroken zonnetje en genoten wij ook van elkaar. Maar ondertussen bereikte mij ook het bericht dat Marion nog verder is verslechtert en nu in het Rotterdamse in een ziekenhuis ligt. Morgen ga ik met Annet bij haar op bezoek en hoor ik vast meer.

Nu is deze week bijna voorbij en is er iets gepasseerd wat zo buitengewoon lief in dat wij/ik te overdonderd zijn/ben om er iets zinnigs over te schrijven. Maar toen wij gisteren uit Den Haag terugkwamen stonden er twee grote dozen in de gang. Dozen boordevol met verwennerijen, lekkers, nuttigs, moois, passendst, fraai en nog veel meer, er kwam geen einde aan. Natuurlijk weten wij wie ons dit alles gunt en uit het diepst van haar hart heeft opgestuurd. (Zelfs het vogeltje van Sebastiaan zingt nu het hoogste lied, die werd met lekker en speelgoed ook niet overgeslagen).

“Welterusten”


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

4 gedachtes over “Dagboek week 23 – 2019

  1. Ha Rianne, ook ik volg de nieuwe serie over “Beau en de Veteranen”. Het is zeker interessant te meer omdat het ergens vergelijkbaar is met de Vietnam veteranen jaren 60-70. Ook zij waren uitschot maar in dit geval omdat de oorlog niet gewonnen was, en daarnaast zijn er verschrikkelijke dingen gebeurt waarvan ik me afvraag of onze psyche dit wel aankan dus ook datgene wat in Libanon is gebeurt. Ik kan er niet over oordelen maar er is een tijd geweest van “niet zaniken maar doorgaan”. Waarbij je moest doen alsof je een held bent maar niet kon omgaan met trauma’s want je was toch een stoer iemand ? een held?

    Zo vraag ik me af hoe dat was in de WOII, het lijkt me zo toe dat er vergelijkbare situaties zijn geweest zoals met recente conflicten waar militairen en burgers trauma’s hebben opgelopen maar je leest er weinig of niets over terwijl ik wel degelijk de geschiedenis en het verloop van WOII van op de hoogte ben en met name van de Slag om Arnhem waar mijn moeder min of meer burger oorlogsslachtoffer is geworden samen met mijn grootouders en oom’s.
    Ik heb samen met mijn broers later wel degelijk de negatieve gevolgen meegemaakt van onze moeder in de dagelijkse omgang maar ook in die tijd was er voor de burgerlijke oorlogsslachtoffers geen hulpverlening. “niet zaniken maar doorgaan”. Het land moest weer opgebouwd worden!
    Mijn moeder kreeg poeders om zichzelf rustig te houden, wat niet altijd lukte.

    En ja, we weten ook wel dat vroeger niet echt een hoge mate van professionele GGZ aanwezig was.
    Sterker nog vroeger werden ze opgesloten in inrichtingen omdat men niet vaak wist hoe hier mee om te gaan. Zo was mijn grootvader verpleegkundige in de Psychiatrie in Wolfheze die dus gebombardeerd werd door de Engelsen tijdens de Slag om Arnhem.

    • Hoi Monique,

      Tja, die goeie ouwe tijd van ‘niet zaniken maar doorgaan’. Zo herkenbaar en in die tijdgeest ben ik ook opgegroeid. Zo heb ik dan ook een hele lange tijd tegen mijn uitzending aangekeken en er naar gehandeld. (Stiekem nog wel een beetje). Daarnaast hield ik mij redelijk netjes aan de zwijgplicht en aan mijn eigen stoerheid van ‘op-en-top-man’ zijn.

      Ik had ik mijn familie ook de nodige mensen die onder oorlogstrauma gebukt gingen. Diverse hadden onuitgesproken trauma’s van de razzia’s, hongerwinter, tewerkstelling in Duitsland, Jappenkampen, Birma spoorlijn, noem maar op. Sommige namen die trauma’s mee in het graf. Het was taboe om daarover te spreken. (Wellicht dat dit mij weerhoud om dieper op dingen in te gaan, een soort van schaamte. Of aan de andere kant misschien: ‘mijn belevenissen in Libanon staan tot niets in verhouding met hetgeen zij hebben meegemaakt. Is ook wel zo).

      Volgens mij weten ze binnen de professionele GGZ nog steeds niet hoe hier mee om te gaan. Tanja van Hengel was van alle psychologen de enige die regelmatig vroeg naar de uitzending. Trouwens: in de huidige tijd weten de hulpverleners van transgenders net zo veel als een groenteboer van slachten, m.u.v. transgerelateerde hulpverleners dan.

      Het is goed dat er steeds meer over de ervaringen van Libanon Veteranen naar buiten komt. Nog velen denken dat wij daar een geweldige surf-vakantie hebben gehad.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.