Zat, spuug zat!

Moest het als een soort voetnoot ergens verdwijnen of mag het wat meer aandacht krijgen? Het werd het laatste, al schreef ik het met gemengde gevoelen en zelfs met lood in de schoenen.

Diegene die mij al langer kennen weten dat ik al diverse malen op de barricade van de transgender-muur ben geklommen. Daar rolde ik zomaar in of trok mij de ellende van vriendinnen dichtbij heel erg aan. Zo was ik een jaartje geleden heel strijdlustig toen mijn dierbare psychologe haar praktijk failliet ging en menig transgender in een emotionele rollercoaster terecht kwam. Ik heb toen wel geleerd dat het heel moeilijk manoeuvreren is tussen meerdere partijen die je aan het hart gaan.

Heel de transgenderwereld stond op zijn kop toen de MSM berichte dat er tientallen patiënten volledig genegeerd werden en zich ontzettend in de steek gelaten voelden. Het zal de belanghebbende niet ontgaan zijn dat zij, die hadden verzaakt om de belangen van de gedupeerde transgenders goed te behartigen, de aandacht deden ombuigen naar de wachtlijstproblematiek bij het Amsterdam UMC (Het voormalige VUmc). En zoals ik in het heetst van de strijd ook zei: ‘nu de aandacht naar de wachtlijsten gaat en niet specifiek gericht is op de gedupeerde cliënten van het failliete bedrijf, gaat dit een stille dood sterven en zal de wachtlijstproblematiek met knippen en plakken zich volgend jaar herhalen’. En dat deed het ook.

Sale juli 2019

Zo las ik vandaag dat krant numero zoveel zich het lot van de gedupeerden op de lange wachtlijsten heeft aangetrokken. In de NRC verscheen een indrukwekkend artikel, een artikel wat echter net zo goed afgelopen jaar geschreven had kunnen zijn, of het jaar daarvoor, het jaar daar weer voor en zo kunnen we teruggaan tot kort na de eeuwwisseling. Er is dus gewoonweg niets veranderd. En ook nu weer kloppen de belangenorganisaties zich op de borst over de ondernomen acties en geschreven brandbrieven aan beleidsmedewerkers. Ik zou zeggen: ‘tot over één jaar maar weer’.

Sale juli 2019

Natuurlijk zijn diverse knelpunten makkelijk aan te wijzen, natuurlijk wijst iedereen weer naar een ander en is zijn of haar idee net even iets beter als dat van de ander. Ik weet ook wel waar een groot deel van de schoen wringt, daar praat ik in stilte met mensen over, mensen die ‘daar zijn geweest’. Dat moet ook wel, dat stilletjes, want als er ergens verdeeldheid is dan is het wel in dit toch wel vreemde wereldje. En daar is het niet goed vertoeven als je mensen met hun neus op bepaalde feiten drukt.

Zeg nooit: ‘nooit’, er is immens veel verborgen leed binnen onze gemeenschap en dat maak ik van heel dichtbij mee. Genoeg zelfs om de wapenen op te pakken. Maar nu even niet, niet op een stoel gaan staan waar de eigen gelederen de poten onder vandaan zagen, nee dank je….. Dan breng ik liever, zelfs graag, een positieve boodschap over. Daar voel ik meer voor, daar voel ik mij meer als een vis in het water. Laten zien wie wij zijn, wat wij kunnen en hoe mooi wij wel niet zijn. Ik blijf daar bij, met drammen en drama kom je er niet meer, dat zijn de mensen zat, spuug zat!

Advertenties

4 gedachtes over “Zat, spuug zat!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.