Weemoed

Het is vandaag precies 37 jaar geleden en bij het te persen gaan van dit blog op de seconden af dat het vliegtuig boven Beiroet hing.

Hoe verder het verleden, hoe dichterbij het einde, des te meer bekruipt mij de angst dat een terugkeer naar Libanon er niet meer van gaat komen.

De al jaren gekoesterde droom lijkt met de dag verder af te nemen en het wrange is wel het gevoel dat ik daar een paar jaar geleden zo uitgesproken over was. Zo uitgesproken over het leven als vrouw en het verlangen “Weerzien met Libanon” definitief voorbij was. Die wrangheid heb ik getracht te corrigeren door mijzelf in te beelden dat je als ‘nieuwe vrouw’ ook gerust naar een land als Libanon af kunt reizen. Wellicht is dat ook wel zo en moet ik dat hele gendergeneuzel naast mij neerleggen en kijken naar de mogelijkheden.

Het maakt mij echt verdrietig, het raakt mij tot diep in mijn ziel en ik pinkte letterlijk een traantje weg tijdens het bladeren door de fotoalbums. Ik ben ook boos en teleurgesteld in het leven. In 2015 lachte alles mij toe, waren de trans-goden mij goedgezind. 30 kilo aan ballast verdween als sneeuw voor de zon, mijn gezondheid vloog met sprongen vooruit en maakte de transitie “appeltje-eitje”. Wat ik geestelijk opbouwde werd overschaduwd door zenuwpijnen, reuma, apneu en nu weer artrose. Iedere keer dat het lukt om mijzelf te herpakken komt er wel weer wat nieuws om dat af te pakken.

Back2Study 2019 - always

Maar goed, 37 jaar geleden stapte ik in een vliegende doodskist (want ik was doodsbang voor vliegen, nog steeds trouwens) en vloog naar een verre bestemming. Een bestemming waar je je als 19 jarige totaal geen weet van hebt. Tot die tijd was Rimini mijn verste bestemming geweest en was het westerse mooie leven mijn voorbeeld. 4 Uur later stap je uit in een wereld die niet de jouwe is, waar werkelijk alles anders is, waar jouw voorbeeld in een keer word weggevaagd. Iets wat je nog nooit hebt ervaren, wat ze je niet geleerd of verteld hadden overviel mij. Ik was ineens een nietig klein wezen in een volstrekt andere cultuur en in een heuse oorlog. Het eerste wat op mijn netvlies verscheen was vernietiging en mijn oren hoorden alleen geweld. En toch wil ik zo graag terug.

Natuurlijk wil ik terug, want gaandeweg werd Libanon mijn thuis en ik vraag mij af of ik ooit wel weer thuis ben gekomen in Nederland. Het zou zomaar kunnen van niet. Daarom wil ik perse terug, terug om thuis te vinden.

Beautyweken

Gek he, maar als ik zo de berichten van teruggekeerden Unifillers lees dan lijkt het wel of “ik” heb bijgedragen aan de wederopstanding van Libanon. (En dat is naar alle waarschijnlijkheid ook zo). Hoe het gebied in Zuid-Libanon, waar ik zes maanden heb vertoefd, herrezen en gegroeid is tot wat ik nooit voor mogelijk heb gehouden. Door de ogen van een destijds negentien jarige was die enclave onleefbaar en moet je nu eens zien! Dat wil ik met mijn eigen ogen zien, horen en voelen. Nog één keer terug naar het mooiste deel van de wereld.

Advertenties

4 gedachtes over “Weemoed

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.