WEEK 09 – 2019

Maandag 25 februari 2019

Dit toch maar even bovenaan gezet! Ik ben niet snel gecharmeerd van mannen die vrouwenkleding dragen, maar dit is toch echt wel heel erg mooi, kijk zelf maar: LINK

We gaan een heerlijk week met veel zon en dus gezonde vitamientjes tegemoet, echt heerlijk. Daarom wacht ik nog heel even met zonnepanelen op het dak, want voordat je het weet ben je mede verantwoordelijk voor het afkoelen van de aarde. Niet dat ik daar veel inbreng in heb met een huis in de vrije sector, maar juist dat gegeven, het huren van een particulier huis geeft bijna 100% zekerheid dat wij als een van de laatsten overgaan op energie-zuinig / klimaatvriendelijk. Niet dat wij op een hele dure gasrekening zitten te wachten, alleen kun je op je vingers natellen dat particulieren verhuurders nu niet echt staan te springen om hum 2e of 3e bezit voorrang te geven bij zulke kostbare investeringen. Het is ook sterk de vraag of zij dit ook wel kunnen bekostigen.
Het enige wat aantoonbaar is dat wij er in Nederland bij -10 graden straks het onbehaaglijkste bijzitten. Mijn inziens word die hele hype één grote flop. Ten eerste zijn de huizen nu al onbetaalbaar, laat staan als daar nog eens minimaal €75.000,- bovenop komt omdat deze energie neutraal zijn gemaakt. Ten tweede koop geen hond straks meer een huis dat niet aan de normen voldoet en ten derde komen er nu honderdduizenden huizen bij die met funderingsproblemen kampen. Dus die mogen eerst, voor eigen rekening, een kleine €100.000,- in de fundering proppen en als cadeautje straks ook nog eens klimaatneutraal worden. Onbetaalbaar, niet verkoopbaar en voor de doorsnee burger niet haalbaar.

Ik schrijf best vaak stukjes over dingen die mij emotioneel aangrijpen en het is niet altijd even makkelijk om daar niet gelijk op te reageren. Zo schreef ik het ‘Waratje’ al dagen geleden, maar begon veel bozer en stond het vol met verwensingen. Nu is het een kleine moeite om het ongenuanceerd te plaatsen, als net zo makkelijk te verwijderen. Alleen heb ik mijn standpunt hierover dan niet kunnen delen en aangezien het een item is dat nog lang niet is overgewaaid valt het nog gewoon binnen het kader.

Maar goed, we krijgen een zonovergoten week en daar gaan wij van genieten, toch? Een beetje veel fietsen, wandelen en nog meer van dit moois om maar buiten te kunnen vertoeven. Wellicht is het een goeie tijd om even lekker in de tuin te gaan rommelen. En dan uit de buurt van de AC-Tion te blijven, want daar zag ik dat de schappen al vol lagen met allerlei tuin hebbedingetjes…… En ik zag ook al de krokussen en narcissen opkomen en hun knoppen reeds de ruimte gaven. Die zullen binnen enkele dagen dan ook wel staan te stralen in de tuin, wat is het vervroegde voorjaar toch heerlijk.

Ook al ben ik een bouw-vrouw, Formido toch!!!

13:00 uur En wie wat bewaard? Na veel gegraaf en stapels met allerlei zooi te hebben verplaatst, met hulp van Sophie, konden zij en Sebastiaan van het mooie weer gaan genieten op skeelers. Ben benieuwd hoe lang zij het vol gaan houden en beiden kunnen sowieso wel wat lichamelijke oefening gebruiken. Helaas zijn die van mij niet te vinden al weet ik niet zo snel te zeggen of ik het had aangedurfd. Wellicht niet zo handig om dat te doen. Daarom zo maar op de fiets een tochtje maken en zie wel waar de reis naar toe gaat.

17:30 uur Dat was even heerlijk! Het lukte om een flink tochtje te maken, met af en toe een pauze aan een kabbelend watertje. Dit is echt genieten en morgen ga ik weer!!

WARATJE:

“Jihad-bruidjes”



Uit eigen koker: “Jihad-bruidjes”. Dit keer geen link met een verwijzing naar een krantenartikel, domweg omdat nagenoeg ieder dagblad er wel iets over te melden heeft. Ik stoor mij wezenloos aan het woord alleen al: Jihad-bruidjes. Net alsof het onschuldige naïeve lieverdjes zijn die ergens in verzeilt geraakt zijn en door ons gered moeten worden.
Zouden zij ook zo zielig zijn als het kalifaat wel had gewonnen en Syrië nu één groot IS-bolwerk was geweest? Waarom hoorde je deze vrouwen overigens de afgelopen jaren niet? Echt niet omdat zij geen communicatiemiddelen hadden. Nee, zij zaten prima waar zij zaten en hadden het er prima naar hun zin. Nu zij echter worden geconfronteerd met de harde werkelijkheid van een nederlaag trekken zij geen boetekleed aan, wel nee, ze werpen zich op als onschuldige zielige wezens die willen vluchten van iets waaraan zij zelf bewust hebben deelgenomen. Om dat ook nog eens te willen bewerkstelligen duwen zij hun kinderen naar voren, in de wetenschap dat het beschaafde thuisland zwicht voor kinderleed. Zij weten als geen ander de media te bespelen en mede dankzij sluwe, tot op het bot verrotte, advocaten vinden zij mazen in de wet om terugkeer te bewerkstelligen. Eenmaal terug in het thuisland zullen diezelfde wetten er voor zorgen dat zij er zonder al te veel kleerscheuren vanaf zullen komen. Maar waar ik nu niemand over hoor, ‘wat nu met al die Syrische vluchtelingen die wij in Nederland zo liefdevol hebben opgenomen?’ Waren wij niet allen geschokt van het geweld dat deze mensen is aangedaan, geweld dat wij via de beeldbuis keer op keer kregen ingepeperd. Geweld wat deze lieve “Jihad-bruidjes terroristen’ verheerlijkte. Die mensen laten wij dus nu vallen door de daders van hun leed ongestoord binnen te laten en te behandelen alsof het eveneens slachtoffers zijn. Eigenlijk kan je wel op je vingers natellen dat dit niet goed gaat vallen en mijn god weet wat voor spanningen dit gaat opleveren.

(Schiet mij ineens te binnen dat je die ‘bruidjes‘ terroristen ook als fundering kunt gebruiken, een win-win situatie dus).

En dan toch nog een leuke afsluiting van de dag, deze keer liep alleen Daniël mee met de avondwandeling en wij hebben mij daar veel beleefd!! Het begon al toen wij net het eerste bruggetje hadden overwonnen en ik in mijn ooghoeken iets zag bewegen. Dat was voor Daniël het uitgerekende moment om de, in zijn zakken brandende, zaklantaarn tevoorschijn te halen en te schijnen op de plek waar beweging vandaan kwam. ‘Hé een pad’, zei ik, waarop hij natuurlijk vertelde dat dat niet kon, want het was een kikker. Een kleine kilometer verder had ik hem wel kunnen overtuigen dat er zowel een kikker, als een pad bestonden en dat zij best wel op elkaar lijken. Hij nam het helemaal voor lief, tot dat ik hem sommeerde om op het ‘voetPAD, te blijven lopen. ‘Huh, een pad is toch een kikker en daar kan je toch niet op lopen?’ Oké, volgende probleem (.). Maar ook dat was binnen de kilometer ook duidelijk voor hem, links was een fietspad, wij liepen op het voetpad en de pad liep rechts in het gras, als je dat maar weet!
En toen kwamen wij bij het donkere park aan. Daniël, nog zeker niet vermoeid en nog zo helder als de nacht, leek het wel slim om een nieuw paadje uit te proberen. (Want misschien was het dan ook gelijk een stukje korter). We liepen voorzichtig over het wildrooster en begaven ons op een smal kronkelend paadje, alwaar het steeds donkerder werd. ‘We hebben nog niet gelezen wat er op het bord stond bij de ingang’, en daar stoof hij weer terug naar het wildrooster. ‘Daar staat: kinderen vasthouden i.v.m. wolven’. Dat was misschien niet zo heel erg slim van mij, doch durfde hij het wel aan als hij maar gedragen werd. Het leek wel of ik een grote iPhone droeg, eentje die alleen op trilstand stond. Maar eerlijk is eerlijk, hij was zeker dapper en toen hij weer iets bekends ontwaarde, kon ik hem weer neerzetten en lichtte hij ons vol trots bij.
Gisteren moesten Sebastiaan nog wat spelletjes verzinnen om hem met beide voetjes op de grond te houden en hem te motiveren zelf te lopen i.p.v. gedragen te worden. Ik deed dat onder andere door een soort van indianendansje te doen en vanavond hoefde ik hem dan wel niet te motiveren, het dansje moest natuurlijk wel gedaan worden…… Dat deden wij allebei zo fanatiek dat het mij echt verbaasde dat het niet spontaan ging regenen. En ja, de laatste 50 meter moest er weer een wedstrijdelement aan worden toegevoegd, ik was dus weer een ‘gebakken ei’.

Ik kan gerust zeggen dat ik mij nu ook wel zo voel, een gebakken ei en omdat morgenvroeg het wekkertje gaat, zeg ik uit volle borst: “welterusten”.


Dinsdag 26 februari 2019

Het was nog net geen douwtrappen, alleen voelde het voor mij wel zo aan. Eigenlijk te koud voor de ochtend gekleed, doch kreeg ik het gelukkig snel weer warm op de fiets en had echt zin in mijn eerste ochtendje als vrijwilligster in de kledingwinkel van MeVe.
En het is een hele leuke ochtend geworden! Ik werd deze ochtend ingewerkt en heb inmiddels wat meer over kledingmaten geleerd. (werd ook wel eens tijd). Mijn taak word die van alles ordelijk houden, terug hangen wat gepast is of uit de rekken is gehaald, de schoenen schikken en veel vouwen, vooral veel vouwen. Maar heel veel onder de mensen en dus lekker klessebessen. De enige spelbrekers waren toch wel de reuma en de zenuwpijnen, die hadden het na een kleine anderhalf uur echt wel gehad met mij en gingen luid protesteren. Nou, zij konden mij wat en heb gewoon gedaan alsof mijn neus bloedde. Dus vanaf heden val ik onder de vaste teamleden.

18:00 uur En nu even een klein beetje uitbuiken. Wat kan gezond eten lekker zijn, al ruim een week (bijna) geen koolhydraten meer en nagenoeg een ongezonde vetten. (Het enige is dat je dan wel alleen moet eten, de rest gaat doorgaans voor wat meer koolhydraten en iets waar je niet genoeg mayo of ketchup op kan smeren). Vandaag stond een bedje van kastanjechampignons op brood op het menu. Gebakken in de knoflook/chili olie, verse knoflook en peterselie, afgeblust met een beetje sherry. Eet smakelijk! En de weegschaal is hier ook nog eens reuze blij mee.

23:30 uur Vreemd, ik plaatste vanavond een stukje over onze Nederlandse trots, de KLM en nu is foetsie. Zou dat een voorbode zijn? Ik schreef het spectaculaire nieuws dat de (r)overheid zich in de belangen van dit bedrijf heeft ingekocht d.m.v. aandelen. Op zich niets mis mee natuurlijk. Alles wees er op dat Schiphol/KLM door de Fransen van de kaart zou worden geveegd. Nu word dat op het eerste oog wat moeilijker, al denk ik wel dat de Fransen reeds morgen al met een tegenoffensief komen en Hollands glorie uiteindelijk door het afvoerputje gaat wegspoelen.

En het ziet er naar uit dat ik te vroeg heb getuigd als het gaat over het uitzwaaien van koude. Ik dacht echt dat het voor mij opzat dit jaar en de wintergarderobe tot aankomende november in de mottenballen kon doen verdwijnen. Ik ben al helemaal klaar voor het voorjaar en de zomer. Zo heb ik gisteren nog ijverig de entree lekker fris en schoon gemaakt en lonken de bloembakken naar verse aanwas.
Tot dat ik vanavond een (nood) vraagje kreeg om ergens bij te gaan helpen. Ik zei uiteraard geen nee, meer een ja en nu mag ik dus snel naar een oord vertrekken waar het nog wél heel erg koud is. (Hoe dom kun je zijn). Ik heb er wel zin in, dat dan weer wel, dus zullen jullie mij een poosje moeten missen. Nee hoor, ik neem de antieke laptop mee en zie wel weer wanneer ik de contouren van Zoetermeer weer in het zicht krijg. Het enige wat ik ga missen zijn de lagen spek op het lichaam, bbrrrr. En de mottenballen zullen nog even moeten wachten tot eind maart.

Helaas zat een avondwandeling er niet in, het leuke uitje van vanochtend is beloond met een wel hele erge pijnlijke knie. Deze geef ik 10 uur de kans om zich te herstellen en dan kan die wat mij betreft de boom in, want ik ga morgen toch echt weer hyperactief doen. En dan is het nu tijd voor een korte terugblik op de dag: “welterusten”.


Woensdag 27 februari 2019

20:45 uur De status van de knie? Niet best! Zit muurvast, is heet en lijkt te ontploffen. Dus als jullie straks iets op teletekst voorbij zien komen, dan was ik dat…… Verder zit er weer eenzelfde maaltijd in het maagje als gisteravond, alleen nu rijkelijk aangevuld met een halve paprika. Morgen nog maar een keertje, want het zou zonden zijn om de rest van de ingrediënten niet op te maken. Hoezo zuinig. Voor de verandering had ik er overigens wel een eenpersoonssalade bij. Een zogenaamde ‘Amsterdamse uitjessalade. Zelf een beetje komkommer bij gedaan en een druppeltje slasaus om het af te maken.
Omdat ik vanochtend vroeg reeds een afspraak had was ik al vroeg uit de veren en heb ik voldoende vitamine-D kunnen happen. Het is dat ik geen foto van mijn gezicht kan plaatsen (voor de rapportage in het AD), maar ik heb mij daar toch een lekker kleurtje!! Over afspraken gesproken, die voor de psychologische fysiotherapie heb ik vandaag geannuleerd, dat gaat het voor mij echt niet worden.

23:00 uur “Endeavour” (Morse). Al veel van gehoord, maar nog geen aflevering van gezien, tot vanavond dan. Mijn eerste indruk is goed, al vond ik de stukjes met geweld slecht geacteerd en niet realistisch. Slim natuurlijk, om een moordenaar het mijnenveld in te lokken, maar niet handig als deze achter je aan rent! Nog onwaarschijnlijker is dat jij niet op een mijn gaat staan en de moordenaar wel. De arme ziel spat op enkele meters van onze geliefde inspecteur, hoe tragisch is dat. En hoe wonderbaarlijk is het enkele minuten later dat onze held weer naast het mijnenveld staat zonder één spatje moordenaar op zich. Maar goed, spannend was het wel. Einde bericht. (Maar wie van de leuke kleding in de sixties houd moet zeker kijken, ga ik ook weer doen).

Dan is het nu tijd om er over na te gaan denken hoe en wat straks in het grote bed op zolder. Mijn linkerbeen is zo stijf als een plank, de knie zit muurvast en qua gevoel ook niet om over naar huis te schrijven. Dat word dus lachen vannacht, of niet. En morgenochtend maar even zien of ik alle gemaakte afspraken kan doen. Tussendoor ook nog even het koppie erbij houden, zo belde vanmiddag de vrienden van de belastingdienst, echt waar! Ik bleek een blanco formulier te hebben ingestuurd voor een spoedje en dan bellen ze je binnen één dag netjes op i.p.v. maanden te laten liggen. Wel netjes dat zij dit zo snel oppikken en de snel gewenste behandeling begrijpen. Al kijkt het voor mij niet op één dag.
Oh ja, het bed. Zal ik dat maar voor morgenochtend bewaren :-). “Welterusten”


Donderdag 28 februari 2019

Het viel allemaal wel mee, dat naar bed gaan met een zere knie. Niet dat het nu voorbij is, helaas lijkt het erger geworden dus zit er wéér een bezoekje aan de huisarts aan te komen. Het is nog vroeg en kijk wel even wat de dag gaat brengen. Sebastiaan krijgt vandaag zijn inlegzolen en zal dan hoogstwaarschijnlijk binnen 10 weken beter gaan lopen. Of hij stopt met het op zijn tenen lopen is niet helemaal zeker, het zal wel mooi meegenomen zijn.

Het is zo leuk en dankbaar om met Sebastiaan even de stad in te gaan. Hij is zo fijn in de omgang met andere mensen en zijn hulpvaardigheid naar andere mensen toe is echt noemenswaardig. Nu ging ik met hem naar het centrum voor zijn steunzolen, maar zo’n mannetje misgun je ook geen hamburger van de nabijgelegen MC Donalds. Tussendoor keken wij nog even onze ogen uit in de LEGO schappen van de Intertoys en hadden gewoon schik over van alles en nog wat. Maar Sebastiaan zegt het personeel netjes gedag en wenst ze een fijne werkdag, ziet hij iemand die hulp kan gebruiken, dan doet hij dat meteen en hij heeft veel empathie met bijvoorbeeld gehandicapte mensen. Toen wij onze weg weer wilde vervolgen op het scootertje viel er in de nabijheid een fiets om. Sebastiaan sprong direct van de scooter af om deze weer netjes overeind te zetten, van dit soort dingen krijg ik een heel warm hart!!

Wat even minder was, was dat de rekening voor de steunzolen veel hoger uitviel dan ik had gedacht, eigenlijk het dubbele zelfs. Nu kan ik de rekening ‘ter plekke’ wel gelijk declareren, maar dan nog duurt het meestal een week voordat de verzekeraar het uitgekeerd. Hopelijk gaat dat goed, want anders komen wij nog dieper in de penarie. (En Sebastiaan zag de factuur natuurlijk ook. Daarom zei hij uit zichzelf om de MC Donalds maar voorbij te lopen! Al moet ik gras eten, die hamburger krijgt hij gewoon.

23:15 uur “Welterusten”

WARATJE:

“Dit is een heel triest familiedrama”


Uit het Dagblad v/h Noorden: “
Dit is een triest familiedrama“.
Dit is ook in en in triest, maar had de krant het volgende nu niet anders kunnen formuleren:
‘In Leens reageren mensen geschokt en zeer emotioneel op de dood van de vrouw. Ze spreken van een ‘hartstikke leuk stel’. Een buurman wil geen kwaad woord horen over het stel. ,,Je mag hopen dat alle nieuwe Nederlanders zo goed integreren als deze mensen.”
Met andere woorden mag er dus ook geen kwaad gezegd worden of de moordenaar en tevens, zo komt het op mij over, hopen ze dat iedere geïntegreerde nieuwkomer zijn vrouw vermoord!!!.


Vrijdag 01 maart 2019

Een ontstoken spier of zoiets in mijn linker knie. Door het gebruik van Humira mag er geen antibiotica naar binnen worden gewerkt, dus daarom een ouderwets potje ‘Tijgerbalsem’ in mijn handen gedrukt en is het verdere advies om de knieband te gebruiken en het voorval veel rust te geven. Die eerste twee gaan nog wel lukken. Voor de rest weer eens een lichte longontsteking, en ook daar geld weer hetzelfde voor, geen antibiotica maar ook geen Tijgerbalsem. Met diverse puffertjes gaat het ook vast wel lukken om daar ook vanaf te komen.

Maar even wat anders: als ik zo in de vroege uurtjes door dagbladen en andere mediazaken worstel, dan kom je de gekste dingen tegen. Het lukt mij (nog) aardig om niet te snel n de vlekken te schieten, maar af en toe staat het huilen nader bij dan het lachen. Al moet ik zeggen dat als je het even laat bezinken en het voor de 2e maal leest moet het wel lachwekkend zijn, want hoe krijgen ze het voor elkaar. Nu las ik vanochtend iets over integreren en aanpassing in de samenleving, iets dat best actueel is en een ieder zich wel ik kan vinden, toch?? Maar stel je nou eens voor dat de overheid er serieus een studie op los laat om dit anders te gaan vertalen, niet de nieuwkomer moet zich aanpassen, maar U!! (U krijgt nu even de tijd om heel hard te lachen………). Klaar met lachen? Lees dan dit maar even: “Een Syrisch gezin komt naast je wonen, hoe pas jij je aan?” Uitgelachen, of moet u de reacties onder dit stuk nog lezen?

En om het nog leuker te maken, in verband met alle stress over het klimaat schieten de klimaatpsychologen als paddenstoelen uit de grond!!! Echt waar!! Als je gebukt gaat onder klimaatstress kan je hiervoor een therapie en zijn er hele cursusdagen voor te vinden. Nu lijkt het mij best wel iets om op te anticiperen en bijvoorbeeld een studie te doen naar de haalbaarheid om klimaatstress georiënteerde klachten te verhelpen en van de patiënt een klimaatgoeroe te maken. Dit uiteraard vanuit een klimaatvrij gebied, ik dacht aan iets tropisch. Als de overheid mij nu voor de komende 5 jaar ook een subsidie geeft van 2,5 miljoen, krijgen jullie van mij de folder: “Help, mijn buurman is een klimaatfanaat, hoe pas jij je aan?”.

Dat haar, dat kan toch niet??!! Zomaar mijn look gestolen!! Grapje natuurlijk, maar wat een geweldig mens is dit!! Klik maar eens HIER.
Ik heb echt genoten van (dit stukje) uitzending.

Kunstmatige inseminatie is een recht voor alleenstaande vrouwen en lesbiennes. Werkelijk belachelijk dat dit uit de basisverzekering is gehaald. Ik heb dan ook gelijk de petitie van het COC getekend.

22:30 uur Dochterlief is naar een verjaardag en gaat daarna met een grote groep naar Rotterdam. Het zijn de vriendinnen waarvoor zij meegaat want zij heeft net zo’n hekel aan die stad als ik. Zij is dan wel 21 jaar en een grote meid die zich niet zo snel van haar stuk laat brengen, toch maak ik mij ongeruster dan als zij in het Zoetermeerse gaat stappen. Hier is het net zo min veilig alleen zijn de grote steden hier toch echt wel vele graadjes erger. Ze gaan gezamenlijk terug met een taxi, dat is dan misschien het enige pluspunt, dat zij voor de deur word afgezet. Ik heb haar in ieder geval aangeboden om haar op te halen binnen Zoetermeer, mocht dat nodig zijn. We zullen het wel gaan zien vannacht, iets verteld mij dat het in ieder geval geen uitslapen word. “Welterusten”.


Zaterdag 02 maart 2019

Er moest nodig wat aan de tuin gebeuren en daar heb ik vandaag dan ook niks mee gedaan. In plaats daarvan trok ik er samen met Sebastiaan op uit. Stiekem was dit wel om weer zo’n ouderwets lekkere Vietnamese loempia te scoren, alleen verpakten wij dit onder de noemer boodschappen doen en beloond worden met wat lekkers. Ja ja. (Het thuisfront kreeg het even later toebedeeld in een papieren zakje met wat saus erbij, dus die zijn uiteindelijk ook verwend.

En dit is een filmpje van een droomtuin. (Eén rotsblok heb ik inmiddels al).

De een klikt het filmpje direct weg en de ander zwijmelt weg, ach en ik behoor tot de laatste. Alleen vind ik het zo verslavend dat ik er dan geen genoeg van kan krijgen en een hele reeks ga kijken. Tussendoor kwam Sebastiaan nog even kijken, die vindt het namelijk ook super en dan die kleine Daniël, die zag wel ruim een half uur op schoot en keek zijn ogen uit. Wat Daniël nog niet zo goed kan onderscheiden is perspectief, wat is nu een echt huis en wat een kleintje. Wat is echt miniatuur en wat is ons formaat…. Er zijn modelbanen bij waar ik soms ook het onderscheid niet meer zie :-). Er is er onder ons dak niet een die het niet leuk vindt, dus die winst heb ik al. Ik zal maar niet verklappen wat ik nu ga doen en waar ik van ga dromen. “Welterusten”.


Zondag 03 maart 2019

Niet alleen om het magische koolhydratenarme eten vol te houden, maar ook door de ondankbare houding en nog wat andere zaken, maakte het dat er geen zin was om voor het gezin te koken. Nog steeds niet, alleen wilde ik vandaag een goed gevulde groentesoep maken en dat gaat je niet lukken in een eenpersoons hapje. Dus één iemand was reuze blij dat ik weer in de keuken stond. Vervolgens stond er binnen een uur wéér een of andere bezorger voor de deur om er voor te gaan zorgen dat iemand op zeker het hoogste bommetje tijdens de vakantie gaat maken. Weer een ander wist niet hoe snel naar de plaatselijke snackbar te rennen.
Ook zo’n leuke die we erin moeten houden: ‘ik heb binnen een paar dagen al mijn geld er doorheen gejaagd en eigenlijk kostgeld moest betalen. En je hoeft mij niet te vertellen dat ik in mijn eentje meer te besteden heb dan het hele gezin bij elkaar. Je hoeft trouwens niet te rekenen op welke excuus dan ook voor mijn buitensporige gedag dit weekeind, mááár………, kan ik even wat poen lenen?’ Ik heb werkelijk waar nog steeds pijn in mijn kaken van het lachen.

Eigenlijk is het om te huilen, niet waar? Anders wel mijn eigen gedag en inbreng hierin! Want ik leef al tien hele dagen als een levende geest in huis. Lijfelijk aanwezig en dat is het wel zo’n beetje. Alsof je als een geest door het huis zweeft een aanziet hoe het gezin verder kabbelt zonder jou. En dat gaat helemaal super. (Af en toe kan ik het stoffelijk overschot in beweging brengen, mocht er nood aan de man zijn, zo erg is het nu ook weer niet). Ja, inderdaad, helemaal gelijk, ik doe nóóit wat!!

23:45 uur En wat is er niet leuker dan 3 aflevering achter elkaar zien van de Luizenmoeder? Ik heb daar even geen antwoord op, is dat erg? Het was op sommige momenten best wel lachen, hihi. “Welterusten”.

WARATJE:

“Gezocht: een alternatief voor katoen”


Uit de Correspondent: “
Gezocht: een alternatief voor katoen“.
Ik breng dit artikel onder de aandacht omdat ik daar eerlijk gezegd best wel van schrok. Let wel: ik ga nu echt niet demonstreren voor een klimaatneutraal Nederland, echt niet. Maar ben reuze benieuwd hoe snel ik in de stad katoenneutrale deugmensen ga aantreffen? Of zie je die alleen maar op nudistencampings.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

2 gedachtes over “WEEK 09 – 2019

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.