Vals-plat

Ooit, heel lang geleden, zo’n 27 jaar inmiddels, toen ik nog in een internationaal sportteam van defensie zat, klokte ik 29.2 aan bij een veldloop van 09 kilometer. (Eentje met veel vals-plat).

Foto: Pixabay

Ooit, ook heel lang geleden, toen ik nog een jongetje was, gooide ik het roer om en stopte met alcohol en roken. Dat was zeker wel een jaar of 4 geleden. Nu lukte het roken niet al te best, maar het hardlopen en werken aan mijn conditie ging des te beter. Natuurlijk had ik al het plannetje van een aankomend groter plan in mijn hoofd, maar op dat vlak was ik nog spelenderwijs, mijn conditie en levenswijze stonden voorop. Zo lukte het mij, in een relatief korte tijd, waarbij ik het heb over maanden in plaats van jaren, ruim 30 kilo af te vallen. Echt waar, van ergens rond de 110 naar de 80 kilo. Het laagste gewicht bereikte ik op 05 juni 2015, 77,2 kg!

Zo ging ik super fit en super gemotiveerd mijn transitie in en kon de hele wereld aan, op alle vlakken. Maar ‘helaas pindakaas’, zenuwpijn en een heel lang herstel na de geslachtsaanpassende operatie gooide roet in het eten. Daarnaast kreeg mijn psyche ook een flinke opdonder en bracht het leven mij uiteindelijk niet daar waar ik wezen wilde. De lat had ik dan wel extreem hoog gelegd, maar wel een die voor mij bereikbaar was. (Ik ken mijzelf redelijk goed). Bij ieder mens komt wel eens iets op het pad wat het leven drastisch kan veranderen en vraagt om alle zeilen bij te zetten. Dat heb ik dan ook zo goed als mogelijk geprobeerd te doen, alleen bleek dit verre van voldoende en gleed ik meer af dan dat ik weer opklom.

De vorige keer, die aanloop naar een gezond(er) leven en het besef dat het roer echt om moest, was er een die veel langer duurde dan nu en verschrikkelijk veel kapot heeft gemaakt. Maar goed, dat zijn oude koeien en die smaken dubbel zo vies als zij ook nog eens uit de sloot komen. Die tijd kon ik voorgoed achter mij laten, toch? Als ik het afgelopen jaar tegen het licht ga houden en heel kritisch naar mijzelf kijk, dan ben ik toch heel hard op weg naar het leven van een oude koe. Heb ik het daarvoor allemaal gedaan? Nou nee!! Er zit dus niets anders op dan een hele harde ruk aan ‘mijn’ roer te geven. Zo trek ik mij nu helemaal terug van iedereen en alles. Ik vraag niet om ruimte, ik neem hem. Goedschiks of kwaadschiks.

Nu had ik vroeger al een hekel aan ‘vals-plat’. Niets ergers dan heel stiekem omhoog te gaan, maar het gaf aan de andere kant wel weer de kick het toch te doen en hoe meer omhoog, des te meer ging je uiteindelijk ook weer naar beneden. Toch ging ik liever een berg op, dan zag je tenminste dat je omhoog ging! (Minus die ene keer in Zwitserland dan, die veldloop van 8 kilometer stijl omhoog voel ik nu nog in mijn kuiten).
Dat was toen en nu zag ik vals-plat aan alsof ik weer die berg in Zwitserland op moest. Ik was al moe bij de gedachte alleen al. Maar nu, nu ga ik toch echt naar die top.

Nagenoeg geen noemenswaardig vals-plat, een afstand van lik mijn vestje en een geklokte tijd om te huilen. Alleen deed ik het daarnet wel en het smaakte goed. Deze bijna doodde koe gaat weer terug naar een malse biefstuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.