WEEK 07 – 2019



Maandag 11 februari 2019

Voor de aller, allerlaatste keer in mijn leven ga ik mijn voorgenomen boek voor de 5e maal op papier zetten. Liefhebber kunnen meelezen en reageren. Wat er vandaag staat geschreven kan morgen weer veranderd zijn, houd daar rekening mee! Hier de link naar “Wissels“.

Griep, dat is wel zo’n beetje het enige wat er te melden valt. Daniël kreeg het vannacht ook te pakken en al hoewel wij van onszelf wel dachten dat het zo minnetjes bleef, is ook een helaas pindakaas geworden. Zo liggen wij nu gezellig gevloerd in de woonkamer. Daniël lag vannacht tussen ons in zocht meerdere keren mij als laatste redmiddel op om zich aan vast te klampen. Of ik nog een beetje geslapen heb? Wat dacht je zelf……. Het enige voordeel was dat ik nu een goed tijdverdrijf heb gevonden voor de loze uurtjes, het boek dat al ruim 24 jaar op de plank ligt. Daarnaast ben ik mij aan het inlezen voor een koolhydraten-arm leven. Er moeten nodig nog wat pondjes naar de vuilverbranding en Sophie heeft mij gevraagd om dit samen met haar te doen, zij heeft immers alleen maar een scooter en geen fiets. Ik vind alles best, maar ga de rest van de huisgenoten niet verplichten om net als Sophie en ik één doperwt per dag te eten. Ook geloof ik niet in zo’n streng dieet wat je uiteindelijk toch niet kunt volhouden. Daarom ziet mijn menu er voor vanavond als volgt uit:

-Rode pastasaus met groeten / waarvan extra broccoli,
-Verse broccolisoep,
-Komkommers in het zuur.

Sophie en ik zullen ons moeten redden met de basis van de soep en enkel en alleen voor de ‘bijt’ en klein kommetje met pasta tot ons nemen.

23:45 uur Het is de hele dag een ziekenboeg gebleven en door elkaar een beetje te helpen hebben wij deze dag overleefd. Het eten was ondanks de griep toch geslaagd en ik ben eigenlijk wat blij dat er een start is gemaakt met een boek, waarvan ik denk dat het nu wel gaat lukken.
Door dat gehang de hele dag en de daarbij gepaard gaande hazenslaapjes lukt het mij nog niet om te gaan slapen, maar morgen moet ik toch echt op pad voor de apneu-beugel en de reuma-consulente, twee hele belangrijke zaken en voel er weinig voor om die twee afspraken te verzetten. Zo ga ik nog maar even door het boek bladeren en zeg ik jullie alvast “welterusten”.


Dinsdag 12 februari 2019

Wie mij al langer dan vandaag volgt kent mijn gedachten over de euthanasie wetgeving nu wel zo’n beetje en menigeen zal zich daarbij wel achter de oren hebben gekrabbeld. Laat die rare muts maar brabbelen. Hetgeen er door Groen-Links gisteren werd voorgesteld is oud nieuws en word al veel langer in de wandelgangen gefluisterd. In het kort komt het er dus op neer dat we nu wat meer duidelijkheid hebben gekregen over de straks in te voeren maximale leeftijd om voor zorg in aanmerking te komen. Het klink natuurlijk wel aantrekkelijk om de zorg voor 70-plussers heel kritisch te gaan bekijken want in de lagere klasse van de samenleving zitten tenslotte de meeste mensen met slijtende beroepen. Nu je ze eerst tot hun 68e laat werken hoef je ze straks nog maar 2 jaar AOW en pensioen uit te keren, een win-win situatie van heb ik jou daar.

Ik ben best een beetje trots op mijzelf, in plaats van de scooter pakte ik vanochtend de fiets om naar de gespecialiseerde tandarts te gaan voor de controle van de apneu-beugel. (MRA). Deze is nu bijgesteld en zou beter moeten werken, ben benieuwd vannacht.
Aan de ene kant was de fietstocht net iets teveel van het goede, aan de andere kant heb ik het toch maar gedaan en het ging zó goed dat ik de terugweg via een omweg deed. HOERA!! (Voor mijzelf 🙂 ).

15:00 uur Ik blijf geen HOERA roepen, maar ik doe het toch lekker nog één keer: HOERA!!
De bloedwaarden zijn sterk verbeterd en er zijn geen reumatische symptomen aangetroffen, yes! Met alleen de kanttekening van de zenuwpijnen in de onderbenen en voeten. Die dingen met die tenen eraan zijn pijnlijker geworden, in plaats van een plekje hier of daar, waren het nu bijna alle tenen. Maar het staat los van de reuma en daar werd ik vandaag op gecontroleerd. (Wat overigens niet inhoud dat ik wéér mag stoppen met de medicatie, nee juist niet).

21:30 uur ‘Lief dagboek’. Oh, laten we dat maar niet doen, anders staat er binnen een uur een GGZ busje voor de deur en krijg ik zo’n rare jas aan. (Ook al zouden er meer dan genoeg zijn die dat graag zien). Net alsof ik zo gek ben om tegen een dagboek te praten, ben je mal, ik praat alleen tegen een toetsenbord. En tegen het toetsenbord vertel ik heel uitbundig dat het een fijne dag was, dat er eindelijk wat schot is gekomen in het grenzen verleggen. Het was verslavend, want aan het einde van de dag sprong ik nogmaals op de fiets, zelfs met twee volle boodschappentassen. Je moest een weten wat ik hier dagelijks voor de afval-scheiding verzamel. De eerste meters gingen nog wat onzeker met die ondingen aan het stuur, maar toen de vaart er eenmaal inzat was ik reeds op de plaats van bestemming. Na het legen van de tassen knalde ik nog even toen naar een van de velen winkelcentra voor wat flesje vloeistof om de e-smoker op dreef te houden. Stoten die dingen eigenlijk ook CO2 uit?

Het heeft jaren geduurd eer ik mij overgaf aan de reuma en leerde te leven met mijn beperkingen, zover ben ik nog niet met de zenuwpijnen, domweg omdat die nog steeds geen halt zijn toegeroepen en af en toe door alle pijnmedicatie heen van zich laten horen. Net als vanmiddag bij de reuma-consulente. Maar ik ben er bijna hoor, nog maar een klein stukje te gaan en als je mij straks voorbij ziet fietsen dan steek je maar even je duim omhoog. Droom maar lekker verder, aan mij zie je niets en ik ben dan wel een zuurpiet in mijn dagboek, maar daarbuiten zul je mij niet snel betrappen op huilie-huilie. En daar is een toetsenbord tenslotte voor, om lekker even tegen te spuien! Dank je wel toetsenbord, dat je mijn gezeik weer even aan wilde horen en dan geef ik je nu een paar uurtjes rust, “welterusten”.


Woensdag 13 februari 2019

Niet dat ik ook maar aan iemand ga verklappen dat ik ook op Twitter actief ben, maar daar moest ik net och wel even kwijt dat Sebastiaan zijn leraar moest vertellen dat Pearl Harbor in Hawaii lag. Maar voor de rest heeft Sebastiaan een heel mooi “schooladvies”. Ik heb zojuist met Sebastiaan een goed gesprek gehad, tezamen met zijn twee leraren en de directeur. In dat gesprek ging het onder andere over de kennisvergaring van Sebastiaan als hem iets triggert, zoals WW2. Daar kan hij zich dan zo in verdiepen dat hij zelfs volwassenen volledig kan overdonderen. Weet je nog, het bezoek afgelopen jaar aan het museum in mijn oude kazerne? Daar waar de vrijwilliger maar stopte met vertellen omdat Sebastiaan er bijna meer over wist dan iemand die er nota bene werkte. En nu vertelde een van de meesters in het gesprek dat hij ook van Sebastiaan had geleerd. Nu deed ik dat heel netjes na het gesprek en buiten de school, maar ik moest weten wat Sebastiaan dan aan hem geleerd had. Mijn mond viel werkelijk wijd open toen hij mij vertelde dat de meester niet wist waar Pearl Harbor ligt en er wel les over geeft……….

Puntje bij het paaltje: we gaan hem inschrijven bij twee scholen en vragen daar ook een individueel gesprek uit, teneinde er voor te zorgen dat hij de voor hem prettigste keuze kan maken.

21:15 uur Die Sebastiaan voelde zich zo happy met al die positie geluiden dat hij mij daar ook wel een portie van gunde. Zo stelde hij voor om een eindje te gaan fietsen en samen de boodschappen te doen….. uh, echt waar hoor. (Het maandje online gamen wat ik voor hem als beloning regelde staat daar helemaal los van). Ondanks de toch wel griep en het gesnotter was het heel gezellig met z’n tweetjes. In het familieberaad was al besloten om pannenkoeken te maken en het is maar goed dat ze niet zagen dat ik met mijn loopneus boven het beslag hing. Misschien was dat wel de reden dat het mij echt niet smaakte. Alleen arme Daniël heeft het echt slecht, die heeft ook de hele nacht weer tussen ons in gelegen, soms huilend, soms de dekens weg trappend van de warmte en af en toe een vinger in je oor of wat blonde lokken in je oog.
MAAR: volgens Daniël was ik wel heel erg stil vannacht en schijnbaar had hij geen snurkje gehoord. Hoe kon ik nou snurken met hem naast mij, ik kreeg de kans niet eens. Het zou in ieder geval wel heel mooi zijn als het inderdaad zo is dat het onderhoudsbeurtje gaat helpen.

Welterusten


Donderdag 14 februari 2019

Echt handwerk!!

Was er vandaag niet iets? Een blik in de agenda wijst mij op de afspraak bij de fysio en vaste loting voor de voedselgroep, wat is het nou ook al weer? Oh ja, “Valentijnsdag”!! En als ik ergens niet aan mee doe, dan s het Valentijnsdag, keihard en vastberaden. Reeds vanaf het begin, wat ergens in de jaren 70 startte met een actie van bloemisten in Friesland en later door een nieuwsblad werd opgepikt, doe ik er niet aan mee. En al 24 jaar krijg ik met Valentijn allemaal liefs toegespeeld van mijn eega. Zo heeft zij op haar knutselclubje een prachtig hart gemaakt, speciaal voor mij en doe ik niets terug. Dat gaat al 24 jaar zo.

Sylvana Simons…. wie? Sylvana Simons, je weet wel, die mevrouw van BIJ1. BIJ1??. Die mevrouw die een schietincident naar haar eigen demonen toetrekt, die. Ik heb mij er zo over op zitten vreten dat ik er (nog) niets een woord meer over kwijt kan.

23:00 uur Het bezoekje aan de fysio heeft een vervolg. Ik mag aan de Ergo- en haptotherapie, ook dat nog…..
Maar vandaag wel uitgeloot bij de voedselgroep en dat betekende weer twee dagen eten!! Vandaag heb ik hiermee een gezonde hap op tafel kunnen zetten en morgen worden het hamburgers met friet en appelmoes. Die appelmoes is nog steeds van de 5 liter die ik zelf heb gemaakt. Aan het einde van de middag leverde een bezoekje aan de podoloog ook heel veel op voor Sebastiaan, hij krijgt over twee weken inlegzolen en bij goed gebruik zal hij eindelijk van zijn vervelende loopje af zijn en ook zijn lichaamshouding aanzienlijk gaan verbeteren. En Daniël? Met hem leek het ietsje beter te gaan en is het aanhangsel (toch) met hem naar buiten gegaan….. nu hoest hij de longen uit zijn lijfje, dus of hij morgen naar school kan? Ik vind van niet. Sophie heb ik vanochtend ook ziek mogen melden, het gaat hier dus niet zo lekker allemaal. Maar ik knap gelukkig een klein beetje op en genoot vandaag van de kleine stukjes op de fiets. En dan nu: “welterusten”.


Zondag 17 februari 2019

Is het geen plaatje?

Wat was de beste remedie om de afgelopen dagen van mij af te schudden en lachend verder te gaan met ademhalen? Juist, genieten van het prachtige weer en zo kon het gebeuren dat ik vanochtend op de fiets sprong en de weide wereld in trok. Nou zou je, door dat plaatje, denken dat het mij inmiddels lukt om tientallen kilometers te fietsen, want in de randstad is het vast helemaal volgebouwd. Zal ik verklappen dat het mij zeker lukte om wel een kleine 15 minuten op de pedalen te staan en toen nodig een bankje op moest zoeken. En daar zit je dan, hemelsbreed nog geen 3 kilometer van huis, op een heerlijk zittend metalen bankje en dan is dit zo’n beetje wat je voor je ziet.

Er is niks aan de hand verder, wat door elkaar gehutselde emoties, verder niets, je hebt wel eens van die dagen. Fijn om achter mij te laten en morgenochtend weer fris en fruitig aan een nieuwe week te beginnen. Een feestelijk begin want mijn kleine Sophie word morgen 21 jaar. “welterusten”.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

2 gedachtes over “WEEK 07 – 2019

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.