Klapperboom

Afgelopen week las ik een online-brief van de heer #Wally Soute. Zijn ongezouten weergave van zijn leven greep mij erg aan en liet mij niet meer los.

Mijn (pleeg)ouders, wat een naar woord eigenlijk, waren rasechte Hollanders. Mensen die WW2 hadden meegemaakt en wisten wat armoede en ellende was. Zij maakten deel uit van een generatie die ons land weer opbouwden en leefden zoals de kerk en de regerende macht van hen verwachtte. In onze ogen wellicht saai. Het woord pleegouder heb ik nooit willen horen en gebruik het nu alleen maar om mijn positie in dit blog te verduidelijken. Het waren voor mij mijn ouders, niets meer en niets minder.

Het moge duidelijk zijn dat ook mijn opvoeding puur Hollands was. Nu ben ik wel geboren in de roerige jaren 60, maar daar krijg je als kind niet zoveel van mee. Wij leefden thuis conform de destijds geldende waarden en normen en het is door privé omstandigheden anders gelopen dan dat mijn ouders voor ogen hadden. Doch waren zij, mijn inziens, voor die tijd best liberaal. Mijn vader, waar ik de meeste binding mee had, hoorde ik nooit over zaken praten waar ouders zich in de huidige tijd druk over maken, laat staan dat hij zijn politieke of christelijke overtuigingen opdrong. Mijn vader was een mensen-mens, had theologie gestudeerd en was in zijn werkend bestaan een gedreven journalist. Als mens had hij ruimte voor de alsmaar exploderende ommekeer in de maatschappij, mits de waarden en normen niet werden overschreden. Zo was mijn opvoeding, zo werd ik destijds gevormd. Een Hollandse opvoeding, zonder roots.

Want dat is wat ik miste, wat mijn ouders mij niet konden geven. Wat de heer Wally Soute heeft meegemaakt, maakte ik ook mee, alleen wisten mijn ouders hier absoluut geen raad mee. Op straat was ik anders, maar thuis ook en het is zo onbeschrijfelijk raar als je niet weet waar je roots überhaupt liggen. Ik kon overal wel bij horen, maar paste werkelijk nergens tussen. Altijd was er wel een gevoel, een onbehaaglijk gevoel dat zijn herkomst vond in mijn roots en door de zaken die rondom mijn privéleven speelden. Net als de heer Wally Soute werd mij meerdere keren te kennen gegeven dat ik uit een ‘klapperboom’ was gevallen, alleen niet welke, niet waar die klapperboom dan zou hebben moeten staan. Totaal nog niet bewust van enig politiek of wat er speelde op de wereld werd mij bijvoorbeeld door een vriendje geadviseerd op de letters R.M.S. op het rugpand van mijn jas te schilderen. Later begreep ik de boodschap uiteraard wel, een begripvolle ouder was vast op het idee gekomen dat ik zou afstammen van één der treinkapers. Het had voor mijn gevoel zomaar gekund, de reinste kul en het absurdste vooroordeel kon waar zijn want ik wist mijn roots niet. Toen meneer Glimmerveen zijn ideeën over de ‘buitenlanders’ begon te ventileren, schoof mijn vermoedelijke herkomst naar die van de Turk en niet veel later naar die van een Marokkaan, inclusief de voor-oordelen.

MuziekMuziek

Het is slechts een kleine greep, een groot stuk gemist van grond onder je voeten. Want ik kreeg wel een Hollandse opvoeding en had/heb een 100% gedachtegoed over het wel en wee in ons klompendorp. Ik ben van binnen net zo’n kaaskop als welke andere “Blanda” dan ook. Mijn roots? Liggen die uiteindelijk dan toch hier en niet, zoals later bleek, in Indonesië? Mijn DNA zegt dat ik een Indo ben, mijn verdere alles een Hollander. Je zal mij niet betrappen dat ik mijn biologische roots zal ontkennen of er enigszins kwaad over zal spreken. Ik ben er op mijn manier ook meer dan trots op. Maar er echt bij horen, nee.

En dan ben je ook nog eens een transgender, hoe krijg je het voor elkaar!!

Gek hé, als ik zeg dat het er in de jaren 60 tot en met de jaren 90 veel beter aan toe ging. Toen waren alle vooroordelen, veroordelingen, stigmatisering, racisme enzovoort enzovoort er ook wel, maar nooit zo erg als nu. Nu al deze hokjes tegen elkaar aan het strijden zijn, dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Zo pas ik niet in het hokje van een links-denkende, pas ik niet in het hokje van een gediscrimineerde kleurling, want ik ben niet zwart genoeg en ook nog eens door witte opgevoed, word ik verguist omdat ik niet van het gas af wil, maar wel voor een gezond klimaat ben, ben ik geen echte transgender omdat ik niet volledig mee ga met de diversiteitshype en pas ik niet in het rechts denkende hokje omdat ik getint ben, omdat ik niet “alle” bontkraagjes het land uit wil gooien, omdat ik niet “alle” vluchtelingen wil weigeren, omdat, omdat omdat. Omdat ik vind dat iedereen recht heeft op een mening, omdat iedereen recht heeft om gehoord te worden en omdat ik vind dat wij het samen moeten doen en niet alleen volgens de leer of wet van welk hokje dan ook!!

MuziekMuziek

En nu leef ik niet meer een leven als iemand zonder roots, maar als een gekleurde trans-vrouw, doe voor niemand onder en toch krijgt men het voor elkaar om de grond onder mijn voeten opnieuw te doen laten wankelen en mij mijn roots af te pakken. Geef mij maar 10 Wally’s.

Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.