Fietsen 02

Fietsen (01) was nog vers van de pers en er rolde al een uitnodiging uit om ergens in ‘the middle of nowhere’ af te spreken. De uitnodiging kwam van een lotgenote en het bracht een brede smile op mijn gezicht. Niet alleen ‘hetzelfde zijn’ geeft verbinding, fietsen dus ook. Nou lijkt zij mij ook een leuk mens, dus die afspraak staat en haar voorstel om dat ergens in het hart tussen ons beiden woonplaatsen te doen, lijkt mij ook geweldig. Ik heb zo’n vermoeden dat dit wel eens het ‘Delftse Hout’ gaat worden.

Om die afspraak te maken zal ik mijn best doen om die afstand te kunnen fietsen, als ik dit nu zou doen dan lig ik voor Pijnacker reeds in een traumaheli.

En dan te bedenken dat ik vroeger, als jonge God, stad en zelfs land af fietste. Al staan de tochtjes van heel lang geleden mij bij als een soort therapeutische ritjes. Om frustraties en verdriet eruit te fietsen. In mijn eentje reed ik gerust naar Hoek van Holland en soms ook naar ‘boven’, naar Egmond aan Zee. Wel altijd langs de kust. Dat deed ik op een oude vouwfiets en een later in elkaar gebreide racefiets, van onderdelen die ik bij het grofvuil vond. (Ik was best wel handig hoor!). De verste tocht in mijn jeugd was die naar Friesland, met de voetbalvereniging op kamp.

De mooiste fietservaring was die wel met mijn ex, op de fiets naar Bastogne en terug. Geheel ongeoefend en veel te zwaar beladen reden wij vanaf Rijswijk naar de Ardennen, van camping naar camping. Bloedheet was het toen en iedere ochtend en middag hadden wij ons vaste ritueel, zij verzorgde het eten en de koffie en ik deed de tent afbreken en opzetten. Wat een heerlijke vakantie was dat. (Mijn ex fiets nog steeds veel, die doet nog op haar sloffen, inclusief haar moeder -!!-, de Fiets vierdaagse).

Foto ter illustratie (maar destijds ook zo op vakantie geweest).
Back2Study 2019 - always

Nou lijkt het mij best wel geweldig om dat nog een keer te doen en als het aan Saskia zou liggen, dan zou dit ook zeker gebeuren. De haalbaarheid voor mij zit er niet meer in, of wij zouden de lange afstanden met de trein moeten doen en het ontbijt en avondmaal aan een creditcard over moeten laten. Saskia en kamperen is al een hele ontluikende ervaring voor haar geweest, laat staan als dit nu nog primitiever zou gaan.

Oké, ik zal jullie het verhaal verklappen: ‘Saskia, die de hele wereld heeft afgereisd (x2) was niet anders -ver-ge-wend dan minimaal 5 sterren in de plus aan accommodaties. Mijn voorstel destijds om er met een tent op uit te trekken werd dan ook niet echt goed ontvangen. Maar ik gaf haar de keus om alleen thuis te blijven of gezellig mee te gaan. Zij koos voor het laatste, maar groot was mijn verbazing toen ik mij bij de receptie van de camping meldde en te horen kreeg dat de ‘trekkers-plek’ was omgezet naar een huisje. Jullie snappen wel dat de eerste nacht niet echt gezellig was en ik de volgende dag, zo woest als ik was, alles weer terug zette naar de oorspronkelijke planning. Saskia kreeg van mij een treinkaartje. Eind goed, al goed. Saskia bleef toch maar wel en heeft toen zo genoten dat zij al haar ster-allures heeft ingeruild voor het burgerlijke bestaan.’
Het is nu zelfs zo erg dat als ik haar zou laten boeken, ik steevast in een tent beland. En zeg nou eerlijk, op je 56e wil je toch niets liever dan in een goed bed slapen en minimaal roomservice tot je beschikking hebben?

Beautyweken

Nu maar op mijn knietjes hopen dat Saskia dit niet leest, anders weet ik wel wat mij te wachten staat……..

Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.