WEEK 05 – 2019


Maandag 28 januari 2019

Gelukkig, het laatste slachtoffer is levend onder het puin vandaan gevist. Het ziet er, volgens de berichtgeving, niet naar uit dat er verder slachtoffers te betreuren zijn. (Je moet er overigens niet aan denken dat er gelijktijdig een tram had gepasseerd). Hulde aan de hulpverleners!!!

“Stiefmoeder” hier, “stiefmoeder” daar!! Daar begon de ochtend mee, de hele weg naar school kwam er niets anders uit dat kleine mondje. Wat was hij boos en overstuur!! In zijn ogen had ik hem zo verschrikkelijk veel leed aangedaan. Daniël noemt mij in een boze bui dus stiefmoeder, fijn is dat!! Naast die prachtige kreten op straat liepen er ook dikke tranen over zijn wangen. Het kon ook niet anders dan dat hij zijn leed uitgebreid moest delen met zijn juffrouw….. PPFFF, ik bleek gelukkig niet aan een kind gelinkt te zijn die als enige op de aardkloot met dit geestelijk onvermogen rondloopt. 1-0 voor juf Ank!!
Daniël heeft het nogal snel warm en denk dan ook best wel in een zomerse outfit naar school te kunnen. Daar komt, als het aan “mij” ligt, dan ook echt niets van in.
Als een trotse ouder, niet meer met een gebogen hoofd en ingezakt lichaam vol schaamte, liep ik weer naar huis, aangeklampt door een lieve oppas-oma, die het verhaal had meegekregen en vertelde dat zei vanochtend een van haar kleinkinderen ook in een Hawaiiaanse outfit aantrof.

Binnen een klein uurtje begeef ik mij weer richting de havens van Scheveningen om de maandelijkse marteling van het laseren te ondergaan. Het is vast door de FFS operatie’s dat mijn huid er veel minder goed tegen kan dan voorheen. Voorheen hoefde ik mijn bovenlip niet te verdoven als die alles vernietigende laser zijn werk deed, maar nu ga ik bij de eerst “tik” al door de grond. Lang leven de Lidocaïne / Prilocaïne crème!! (Waarvan het enige nadeel is dat je een uur eerder in de wachtkamer kan gaan zitten. Of ik zou de rit in de RandstadRail met een ingesmeerde lip moeten maken, dacht het niet….).

Back2Study 2019 - always

-Misschien is het voor het dagboek wel een idee om een nieuwe week te starten met een up-date over de medische status. Niet alleen de genderdysforie gerelateerde medische zaken maar ook die er in het algemeen spelen. Het is niet zo dat er wekelijks grote veranderingen merkbaar of zichtbaar zijn, maar er speelt altijd wel wat en kan het het delen wel waard zijn. En het is een blijft een dagboek, waarin ik zelf ooit eens terug kan lezen waar, wanneer en hoe iets speelde. Het is hoe dan ook een uitlaatklep, want het roerige bestaan, mijn leven op deze aardkloot is nog niet aan haar einde. (Dat weet je natuurlijk maar nooit, het zou zomaar kunnen dat week 05 de laatste in de reeks is). Het is een proefje, dus vooruit dan maar……-

TRANSJES:

“Het medische blok van deze week”



SRS (Sex reassignment surgery). Of wel: “Vaginaplastiek”.
Ik ben tevreden met het resultaat, al het verplichte onderhoudsrondje is nog steeds nodig. Hierbij bedoel ik het dilateren, als ik dat laat versloffen word het vanzelf heel erg onaangenaam daar beneden en wordt je wel richting de slaapkamer gedirigeerd. De diepte lijkt mij ietsje minder geworden, niet dat dit mij zorgen baart en de noodzaak ontbreekt ook!

FFS (Facial feminization surgery). Of wel: “aangezichtschirurgie”.
Dat gaat ook de goeie kant op. Naast dat ik ook verschrikkelijk gelukkig en blij met het resultaat ben heeft het mijn zelfverzekerdheid een enorme boost gegeven. Het trekt met enige regelmaat, soms lijkt het wel of de huid op mijn voorhoofd zichzelf corrigeert en eventjes heel strak zit. Daarnaast is het nare gevoel in de bovenkaak minder geworden. Nog steeds voelen enkele tanden aan alsof je ze in ijs duwt en de kin + kaak zijn soms wat stijfjes. Het ziet er allemaal geweldig uit!!

Algemeen:
Over het algemeen ben ik over de rest niet zo tevreden met mijn lichaam en geest. Nu ik weer ben gaan “spuiten” en slikken van al die reuma-rommel nemen de navenante klachten af, maar leveren de medicaties wel een gevoel van onbehagen op. Daarnaast blijf ik mij maar verschrikkelijk moe voelen, val om de haverklap in slaap en moet mij echt overal heen slepen. Er ontbreekt hierdoor weinig animo om ook maar iets aan te pakken en veel is al teveel.

22:00 uur Vloeken mag niet, maar wat is het behelpen zonder goed werkende pc. Het oude ‘bakkie’ waar ik nu mee werk heeft flinke nukken. Zo komt deze niet meer uit zijn slaapstand en moet er iedere keer lang gezocht worden om verbinding met het internet te krijgen. Daarnaast is de beheerder iemand anders geweest en die weet de inlogcode niet meer. Dus valt er voor mij weinig te veranderen…..

Het uitje aan “Briez” was daarentegen wel weer gezellig en pijnlijk. Iedere keer lijkt het wel of de pijnprikkels minder goed verdraagzaam zijn. En ik moet nog tientallen keren, hellup. Als ik dit voorjaar de laser behandelingen maar achter de rug heb, het elektrisch ontharen is wel net zo pijnlijk, alleen kan er dan ook eens uitgeweken worden naar plekken die minder pijnlijk zijn en niet alleen maar gefocust op mijn boven- en onderlip.

23:00 uur Een kleine onderbreking voor deel 2 van het nieuwe Star Trek seizoen, dat kan ik niet laten schieten, wel het geschiet op mijn gezicht. En zo ging ik vandaag van een boze stiefmoeder naar een cliënt die behandeld werd met een apparaat waarvan ze in de eerste aflevering van Star Trek alleen maar konden dromen. Hoe lang zal het nog duren dat we kunnen beschikken over computers die nooit meer kapot gaan en cabine’s die ons DNA in warp-snelheid doen schakelen tussen man of vrouw. Altijd blijven dromen, dat houd je jong! “Welterusten”


Dinsdag 29 januari 2019

160x50x01

Hé hé, even 25 minuutjes voor mijzelf. Na Daniël naar school te hebben gebracht, die overigens in een wel heel erge leuke bui was, ging de reis naar MeVe. Aldaar weer nuttige etenswaar gekregen en in het bijbehorende winkeltje een paar mooie oorbellen kunnen scoren. Echt oorbellen die helemaal mijn ding zijn, lekker anders en vooral heel erg lang!
Wat echt veel minder is dat ik heel vaak bijna onderuit ga. Het gebeurt nu om de haverklap dat ik sta te tollen op mijn benen en het gevoel heb onderuit te gaan. Dit gaat niet goed zo. En als ik nu iets zou doen wat verkeerd zou zijn? Ik eet met mate, drink best veel, maar dan alleen koffie (3 tot 4 pd), thee en water. Bewegen doe ik veel te weinig, dat dan weer wel….. Nog heel even en dan hoop ik te kunnen starten met fietsen, daar kijk ik echt naar uit!!

22:30 uur En daar zat ik dan, bij de huisarts en morgen word het een zsm afspraakje met een neuroloog…… FUCK. Ik mocht een dozijn testjes doen en meerdere gingen niet zoals het zou moeten gaan, er zit dus ergens iets niet helemaal lekker. Alleen ga ik Google niet verder raadplegen, ben toch niet gek!! :-). Het ging vanmiddag zo slecht dat ik niet eens meer overeind kon komen en het onbehagen bleef, zelfs nu nog. Dus maar even duimen.

Thuis aangekomen zat er een kleine ‘zoete’ verrassing bij de post. Het is nu te laat om er nog een foto van te plaatsen, dat houden jullie nog tegoed. Was gebak nuttig? Vanochtend wel en dat daarbij een paar fraaie oorhangers zaten maakte de rit meer dan succesvol. Die veren wapperen zo leuk om mij heen als ik sta te tollen op mijn benen, het harde en het zachte zoet doen daar geen afbreuk aan. Het ligt niet aan de levenswijze, ook niet aan enig slaapgebrek of de apneu. Misschien beleef ik alles wel in een droom, is morgen alles anders. Er zit geen eelt meer op mijn knieën, alleen op mijn ziel. Voordat ik zo ga slapen smeer ik ze wel in, die psoriasis plekken, die kreeg ik er gratis voor terug. Smeren en dromen maar. “Welterusten”.


Woensdag 30 januari 2019

De afspraak met de neuroloog is gemaakt, die beste man ga ik aanstaande maandag bezoeken. (Het is overigens niet dezelfde als waar ik eerder zo’n aanvaring mee heb gehad, weten jullie het nog? Die figuur die na 1 seconden mij aan een risicogroep verbond en derhalve met HIV de deur uitstuurde).

Zoetigheid

Om verder de dag mee te beginnen, één leuke en één minder leuke? Laten we maar met de laatste beginnen, al is het weer een klaagzang over mijn telefoonstem. Ik snap echt wel dat ik absoluut niet als vrouw overkom als ik aan de telefoon hang (wanneer wel :-), maar na twee keer in één week een ellenlange discussie over mijn geslacht vind ik het wel weer leuk geweest. En dan nu het tweede: via een Marktplaatsgroep kon er weer een verzamelobject in de vitrinekast bij. Het zal nog wel even gaan duren voordat Sebastiaan en ik aan een echt diorama kunnen beginnen, maar het sparen en verzamelen hiervoor is net zo leuk. Het zoete waar ik het gisteravond over had betreft een straat-verkoop-wagentje voor popcorn. Ik houd niet van zoute popcorn, dus dit is er voor mij gewoon een die alleen zoete verkoopt.

22:30 uur Sorry, maar ik houd het door omstandigheden even kort maar krachtig en welgemeend. “Welterusten”.


Donderdag 31 januari 2019

Nou nou, het houd niet op. Opnieuw een waardeloze nacht achter de rug en als een gebakje uit de veren. Gisteravond moesten Sophie en ik het even alleen redden. Omdat ik het echt niet zag zitten om ook maar één vin te verroeren koos Sophie voor haar eigen prakje en trok ik de laden van de vriezer maar open. Voor haar een “kapsalon” voor mij een kant en klare pasta, gelukkig lag er nog een stukje parmezaan in de koelkast! Rond een uurtje of negen kwam Saskia met de kids thuis, helemaal in hun nopjes van het verjaardagsfeestje, alleen Saskia lijkt een nierbekkenontsteking te hebben, dus houden wij vandaag elkaars handje maar vast. Kort samengevat waren dat dan ook de ‘omstandigheden’ waarom wij er zo abrupt en vroeg indoken.

13:15 uur Omdat er wat voedsel over was werd ik alsnog uitgenodigd voor de voedselgroep en was het even haasten naar MeVe, God, was was het koud en glad. Het leverde wel een bak mosselen en zuivel op. De mosselen gaan in het mondje van Saskia en die van mij en de kids krijgen een boomstammetje, friet en iets van groente, alleen weet ik nog niet wat. Vanwege de gladheid adviseerde ik Sophie vanochtend maar om met de RandstadRail naar haar stageadres te gaan en omdat het nu wel weer gaat op de weg zal ik haar dus mogen ophalen. En ik kon mijn, als nieuw maar 2e hands, fiets ophalen. Die had ik gekregen voor mijn verjaardag van mijn broer Edwin, mijn schoonmoeder en de kinderen!!

23:00 uur Werkelijk waar, 0,0000 conditie! Na een heel klein stukje fietsen kon ik de astma-spray uit het stof halen en mijn benen insmeren met tijgerbalsem. Ik wist dondergoed dat het zo zou lopen en schrok er ook echt niet van, alleen de te behalen snelheid viel wel heel erg tegen, want alles wat zich ook maar op een fietspad mag en kan voortbewegen haalde mij in. Alleen laat ik mij niet kennen, ga het gewoon winnen van die prachtige fiets, ga straks als “Flits” door Zoetermeer en zal menig toupet doen afwaaien.
Maar dat is gekheid natuurlijk, laat ik eerst maar die diepvries maaltijden overslaan, op tijd naar bed blijven gaan en niet te veel van die mosselen eten. Ik denk dat ze deze nog ergens onderin het ruim vonden en de klant het vanwege de luchtdichte verpakken toch wel zou meenemen….. Oei, kijk ik nu een gegeven paard in de bek? Uh, sorry, maar het zag er allemaal zo lekker uit, je dekt de tafel dan ook extra gezellig , met van die zelf in elkaar gebreide sausjes en dan stuitert zo’n mossel door je mond alsof het de eerste worm is die zich door een doodkist heeft gewurmd. Jakkie! Daarom ga ik maar in een flits naar boven en dromen over een lange fietstocht door neerlans duinen, alwaar ik de zee verover met een avontuur onder water, met zo’n zeemeerminnenstaart aan mijn voeten zwevend over verse oesterbanken. “Welterusten”.


Vrijdag 01 februari 2019

Nog geen week geleden was ik een doemdenker, fantast, spoorde echt niet en was het verstandig als ik mij zou aanmelden bij een psychiater. Ik was namelijk gesignaleerd mee een heuse slee, weet je wel, zo’n houten ding met twee lange ijzers er onder, waarmee je je kinderen kunt vermaken als er sneeuw zou liggen. Volgens de oudste kinderen binnen ons gezin (die spijbelen voor het milieu) zouden de jongsten nimmer meer sneeuw zien en restte hun alleen nog maar een surfboard. Dus jullie kunnen het hoongelach wel voorstellen toen ik met dat ding kwam aanzetten. Goed, het ging wel sneeuwen en Daniël en Sebastiaan speelden voor hun leven in de sneeuw. Naar school werden zij al zittend op een slee gebracht. Het bracht de oudsten tot zwijgen. Dat ik de slee echter in de gang liet staan, er overtuigd van zijnde dat er spoedig weer gesleed kon worden, werd volledig de grond in geboord en kon ternauwernood voorkomen dat de slee in de paletbrander van ene Jesse zou belanden. En nu kwam ik vanochtend uit bed vallen in een witte wereld. Zomenteen breng ik de kids weer op de slee naar school en krijgen de oudsten koude voetjes in hun Nike-Jerusalem’s. (Ondertussen is een van onze buren, links van ons, druk bezig met wat diversiteit aan te brengen door zwart zout over de sneeuw uit te strooien).

23:00 uur Sophie heeft maar één tik, echt waar. Zij eet bijna overal appelmoes bij!! En geen appelmoes in huis betekend voor haar dan ook echt niet eten……
Ding dong, de buurman hier! ‘Kijk eens, allemaal voor jullie’. En plotsklaps waren wij twee kratten met overrijpe appelen, een zak met 50 kilo penen, een doos met limoenen en een doos mango’s rijker. HELLUP!! Het kwam uit een heel goed hart, maar ik zal toch echt een klein beetje moeten gaan verdelen anders eten wij de hele maand alleen maar peen.
Sophie, ons appelmoes monster wist mij al gelijk te vertellen dat ik het niet in mijn hoofd hoefde te halen om de appelen daarvoor te gaan gebruiken, want dat was op voorhand al goor en onmogelijk. Dus het enige wat ik haar vanavond vroeg was: ‘Sophie, proef eens even?’ En zij vond het meer dan lekker!!! Vier keer!! 4 x een soeppan vol met appelen gekookt en gepureerd, 4x. En blaren op mijn handen van het schillen en snijden, wat een werk zeg. Maar het eindresultaat is exact 5 hele liters appelmoes en inderdaad nog heel erg lekker ook. (Inmiddels liggen er 8 zakjes van 600 gram in de vriezer en de resterende 200 gram ligt in de koelkast.
Toch knap van mij, om met die reuma handjes nog zoveel geschild te krijgen (ook Saskia hielp op een gegeven moment mee hoor) en dan nu nog zo’n lap tekst te typen. En nu weet ik eigenlijk niets om van te gaan dromen. In sneeuw?, sleeën?, appelen, echt niet, of van het avondje uit met Sebastiaan? Daar vertel ik morgenochtend wel over want de luiken gaan nu echt dicht. “Welterusten”.


Zaterdag 02 februari 2019

Goedemorgen vroege vogels. Ik zou nog even terugkomen op gisteravond, mijn avontuur met Sebastiaan. We bezochten de Open-avond van het Erasmus College, de oude school van Justin en Sophie. Waar Sophie haar prachtige diploma behaalde en waar Justin het eerste jaar middelbaar onderwijs ingeschreven is geweest.
Desalniettemin had ik al wat stapjes liggen in deze school, dus alles was mij al redelijk bekend. Voor Sebastiaan was het een heuse openbaring, zo’n enorm grote school en omdat hij echt zijn ogen uitkeek, met alles mee wilde doen, zagen wij dan ook maar de helft. Het was ook ontzettend druk, je kon werkelijk over de hoofden heenlopen en het was ook niet verwonderlijk dat wij vele bekenden tegenkwamen. De twee leukste dingen die er voor Sebastiaan wel uitsprongen waren de handvaardigheid lokalen en de speurtocht langs diverse MAVO lokalen. Aldaar deed hij mee aan een prijsvraag. Het was de bedoeling om in voor ieder vak een mini-toets te maken en tot dat wij bij het wiskunde lokaal waren beland ging dat ook heel erg goed. Bij wiskunde braken wij allebei ons hoofd over de X- en de Y-as. Net toen wij het op wilden geven zag ik ineens het militaire licht! Het was niet anders als met kaartlezen en coördinaten. Binnen een minuutje toverden wij een prachtige ster tevoorschijn :-). In het handwerklokaal koos Sebastiaan voor het kleien en hoe kon het ook anders dan dat zijn creaties met vliegtuigen en oorlog te maken hadden. Over twee weekjes mag hij terugkomen, dan zijn zijn vormen afgebakken.

Het enige wat Sebastiaan echt niet leuk vond was dat ik nu een fiets heb en dol enthousiast op de pedalen spring. Net terug gekomen van kick-boxen, een goed gevulde erwtensoep in zijn buikje en dan niet lekker achterop een comfortabele scooter. Hij had niet verwacht dat er op vrijdagavond nog enige inspanning van hem werd verwacht. (Hij vond mijn fiets wel prachtig, dat dan weer wel!).

Inderdaad, er is geen verschil in de blogs te merken, of ik nu op een bijna-dood pc aan het werken was of nu op een laptop die het eveneens niet zo lang gaat volhouden. Alleen zien jullie de aanloop niet om er überhaupt één letter uit te persen. Wordt er onderhand een beetje moe van maar ik ga strijdend ten onder :-).

21:00 uur Vanmiddag sprong Sebastiaan heel wat enthousiaster op de pedalen, ik hield hem namelijk een Vietnamese loempia voor. En ja, ook ik sprong weer dapper om mijn nieuwe ros, geheel aangedreven door spierkracht in plaats van elektra. Nou vraag ik mij alleen serieus af of dit straks nog wel mag, want op de fiets verlies je energie en door de versnelde ademhaling stoot je dus ook meer CO2 uit…. oh jee. Maar aan de andere kant zal herboren energie leiden tot meer fitheid en dat leid weer tot minder medisch lijden, wat geleidelijk weer zorgt voor minder medicijnen en het afbouwen van medicatie leid weer tot verlies voor de farmaceutische industrie, welke op haar beurt weer vervuilt en minder vervuiling is ook weer minder uitstoot van CO2. Ik heb dus een sterk vermoeden dat er straks spontaan iemand naast mij komt fietsen en vraag: ‘mag ik een stukje met je meefietsen?’ (Nou nee, want ik kan niet alsmaar rechtdoor fietsen en als ik moet afslaan doe ik het wel volgens de New Yorkse regels en niet de Amsterdamse).

Het was weer eens ouderwets lekker, die loempia en het gepluk aan mijn wenkbrauwen, want die hebben helaas niet te lijden onder de afwezigheid van testosteron, wat groeien die krengen toch snel aan. Na de kunsten met het draadje en wat verfmengsel zagen zij er weer piko-bello uit! En wat was het lekker om het stukje te fietsen, elke dag een stukje verder en ook een stukje harder.

Na de was van Justin te hebben geneutraliseerd, want dat moet echt met beschermende kleding aan, ging het pad naar de keuken. Ik had er zin in, in een lekkere maaltijd. Dit keer werd het kip Tandoori met een extra bedje van champignon mix. Een zelf in elkaar gebreid goedje in de knoflookolie en veel sambal en lekker dat het was. Nu ik het eten heb verteld kan ik wel weer verder over dat wasgoed. Meneertje had vannacht iets teveel in het glaasje gekeken en schijnbaar ook veel vettigheden tot zich genomen. Ik kan mij niet herinneren dat ik dat over mijn bed heen verspreidde, maar schijnbaar doet de jeugd dat van tegenwoordig, schijnt iets met CO2 te zijn….

Sebastiaan heeft straf, dat had ik nog niet verteld, maar hij had zich op school zo misdragen dat wij een standje van zijn meester kregen. Voor straf mag hij nu een hele week niet meer gamen of achter zijn tablet en televisie kruipen. Zo, wat heeft die jongen het slecht, het lijkt wel iemand die in een dwangbuis moet afkicken van de heroïne. Om die reden hebben wij zijn straf iets bijgesteld en mag hij dit weekeind elke dag één film uitkiezen. Vandaag werd dit de nieuwe “Transformers”. Wow, wat een spectaculaire film!! En nu kijkt het span naar Beertje Paddington, niet echt mijn ding, dus probeerde ik de laptop uit haar slaapstand te krijgen, wat niet lukte en uiteindelijk tot een reset leidde, waarna er eindelijk weer wat op het beeldscherm gebeurde. Nu dat allemaal weer achter de rug is en ik straks met 0,00007% meer lucht kan gaan slapen wens ik jullie alvast een goede nachtrust toe, “welterusten”.


Zondag 03 februari 2019

Daar zit je dan, even voor 06:00 uur beneden, klaar wakker omdat zoonlief zigzaggend door het huis liep en diverse meubilaire ondersteboven liep. Eerst maar aan de koffie, waarvan ik denk dat ik het mij vastgelegde minimum van 5 kopjes per dag vandaag niet ga redden. Er waren nog tijden dat ik door zoiets heen kon slapen dan wel mij om kon draaien en weer als een lammetje verder kon slapen.

11:30 uur De meesten zijn inmiddels al weer een paar uurtjes op, zit het ontbijt er in en ben ik de dooie uurtjes doorgekomen door Fietsen en Fietsen 02 neer te plempen. Zomenteen breng ik Saskia naar haar ontspanningsclubje, met wie zij gaat bowlen, ga ik eerst met Sebastiaan naar de AC-Tion voor een 3D-pen (?) en dan er op uit met Daniël. Genoeg te doen dus. En het eten voor vanavond? Al schiet je mij helemaal lek, vooralsnog geen enkele motivatie dan wel zin, het liefs serveer ik een broodmaaltijd. We gaan het meemaken vandaag.

Beautyweken

17:45 uur FF snel er tussendoor. Ik schreef vanochtend nog dat het eten een raadsel was en nu zit er alsnog een verse lasagne in de oven. Nog een kleine 15 minuten en dan gaan wij aan tafel. MAAR: toen ik alles bij elkaar aan het rapen was in de koelkast kwam ik een onbekend pakje met vlees tegen?? Kwam daar nu die rare lucht vandaan? Oeps, ik had gisteravond laat een kilo runderlappen uit de vriezer gehaald en ben deze helemaal vergeten. Deze liggen nu te genieten in de kruiden en gaan straks de pan in en dan mogen zij een kleine vier uur sudderen. Dat zal lekker ruiken.

22:15 uur Het zit er weer bijna op, week 06 staat alweer voor de deur en ik ben best wel toe aan een paar uurtjes slaap. Helaas is er vandaag van fietsen niets gekomen, omdat het wegbrengen van de eega per scooter ging en ik aansluitend een AC-Tion afspraak met Sebastiaan had, daarna was het de bedoeling om met Daniël er op uit te trekken, dat werd een uitje met allebei. Vervolgens alleen naar de Kruidvat een wijk verderop. Toen weer eega opgehaald, weer naar huis en tot slot nog en laatste maal voor de boodschappen. Dat had het niet geworden op de fiets, voor nu nog niet. In ieder geval waren er geen onder gekotste lakens vandaag, los van alle rumoer bij thuiskomst. Het vlees is inmiddels boterzacht en de lasagne ligt nog zwaar op de maag. Geen geslaagde missie voor Sebastiaan zijn 3D-pen en dat gaat het sowieso nog niet worden, die dingen zijn achterlijk duur! Ik ga dromen dat het met een oude vriendin goed gaat komen, ja, daar ga ik vannacht over dromen, dat zij het gaat redden en de kanker gaat overwinnen. (Ik zag haar vanmiddag strompelen, lijkbleek en na een kort babbeltje: ‘darmkanker’). “Welterusten”.

WARATJE:

“Ik weet het even niet meer”



Uit de laptop van Rianne: “Ik weet het even niet meer”. Het is best leuk om regelmatig even een reactie te geven op dingen die je ziet of leest in de media. Maar de afgelopen dagen kan ik geen blik werpen of er is wel iets wat om aandacht vraagt. Heb ik het één al in mijn hoofd uitgewerkt, bied het andere zich al weer aan. Neem nou het laatste uur, tussen 06:00 uur en 07:00 uur: ‘divers vuurwapengeweld, waarvan die in de trein mij het meeste raakt. Een plofkraak waarbij doodleuk omstanders bij betrokken waren en dan lezen dat er een verdachte van 10 TIEN recente plofkraken gewoon weer vrij rondloopt. Evacuatieplannen voor koningin Elisabeth om mogelijke Brexit rellen. Een luipaardje in een koffer. Een geïndoctrineerde klimaatkleuter die de halve wereld overvliegt, enz. enz. Zodoende, “ik weet het even niet meer”. Al zou ik graag wat dieper in die klimaathysterie in willen gaan, maar dan word ik nog eerder gelyncht dan dat ik als transgender op vakantie ga naar de Gazastrook.


 Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

4 gedachtes over “WEEK 05 – 2019

  1. Wat balen van je gezondheid en je niet fit voelen. Hoop dat ze wat vinden. Nee, ik bedoel natuurlijk dat ik hoop dat het niets is maar dat je wel weet waar het vandaan komt. Sterkte.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.