WEEK 03 – 2019


Maandag 14 januari 2019

Daar gaan we weer, nieuwe week, nieuwe kansen. Om de week maar goed en stevig af te trappen doen we vandaag een retourtje Essen, Duitsland. De reden en in welke condities zijn al eerder vermeld dus dat doe ik niet nog een keer. Dat het even afzien word ook niet, dat lijkt mij meer dan logisch na een zeer onrustige nacht van woelen en dromen. Die dromen over flitssnelheden over het asfalt zijn het niet geworden, hoewel er vaag flarden van een droom zijn blijven hangen kan ik er geen touw aan vastknopen. Net zoals doorgaans mijn tekst, dus zal ik jullie de moeite besparen.

Zo heb ik wel de keuze gemaakt om deze hele kleine aanzet van de week vroeg te publiceren. Er valt nog niets te lezen, maar het geeft mij de mogelijkheid om onderweg te kunnen schrijven. (Niet onder het auto rijden).

Over schrijven gesproken, door mij teveel te concentreren op een pakkend verhaal met een wezenlijke inhoud, tot zover je hier überhaupt over kunt spreken, vervaagde de inspiratie voor het neerpennen van zomaar gedachtespinsels en klinkklare onzin. Niet dat er ooit maar klakkeloos een potje fantaseren op los werd gelaten, want dat deed of doe ik niet. Anders zeg ik dit op voorhand wel, dat ik fantaseer over:. Het is wel zo dat het leven al lang niet meer in het teken staat van genderdysforie of geleid word door alleen maar trans gerelateerde zaken. Natuurlijk maak je als trans vrouw nu eenmaal dingen mee die een doorsnee huis-muts niet mee zal maken en dat maakt het leven alleen maar stukken leuker. Want zeg nou zelf, hoe velen zitten er niet vastgeroest in een systeem dat uitkijkt op niets. Aan de andere kant vraagt een turbulent leven ook om turbulentie. Je zou zeggen dat er vraag is naar rust, regelmaat en reinheid. Natuurlijk is dat er ook, maar dan ligt ook saaiheid op de loer en is het de kunst om daar evenwicht in te gaan vinden. Die turbulentie was nou niet altijd even leuk en goed voor de mens en mijn naasten. Daarin kun je stellen dat de verhoudingen een beetje 50/50 waren. Niet alles is een weerslag op wat jezelf bent aangegaan. Maar goed, hoe je het ook wend of keert, zoals het de afgelopen jaren ging was gewoon teveel van het goede en moet de balans nog steeds worden bijgesteld.

Back2Study 2019 - always

13:50 uur Goh gezellig, zo samen met Marion in een wachtkamer van een ziekenhuis in Essen. Het is hier precies zoals Marion eerder aan mij beschreef, saai, kil en het is inderdaad blijven hangen in de vijftiger jaren. Niets meer, niets minder. We waren ruim op tijd en bij aankomt hebben wij ons tegoed gedaan aan een met compote gevulde pannenkoek met appelmoes. Marion houd niet zo van gejaag, zodoende kon ik rustig aan rijden en onderweg nog even stoppen voor een kopje koffie en om te plassen. (Inmiddels is het alweer 14:20, het loopt uit). Niet dat ik er 30 minuten over doe om dit stukje te schrijven, maar tussendoor meldde Saskia zich nog even en Marion moet ook nog bezig gehouden worden😃.

Joepie, nu, 85 minuten later, is Marion aan de beurt. Ga zo meteen maar even lippenstift op doen voor de terugreis en mentaal voorbereiden op ellenlange files😥. Dit alles voor een goed doel en om gezellig in de auto te klessebessen.
Inmiddels tikt de klok bijna 16:30 aan, ik hoop maar dat Marion nog heel is en haar niet als bouwpakket mee terug krijg. Die arme vrouw krijgt wat te verduren zeg!!

Arme Marion, naast dat zij pas om 16:45 uur werd bevrijd uit de handen van de chirurg, was zij ook flink onder handen genomen en had zichtbaar veel pijn. Nog erger is wel dat zij opnieuw opgenomen moet worden. Nog voordat wij Essen verlieten sloeg de duisternis al in en gooiden de engeltjes bakken met water op ons neer. Het was al diep in Nederland voordat het eindelijk stopte met regenen, vind het altijd zo vermoeiend rijden in regen, zeker als het al donker is en de wegen niet verlicht zijn. Ondanks dat en dat de borden toch echt een adviessnelheid geven rijden er sommige debielen harder dan 200 kilometer per uur, echt onverantwoord. Dat hard rijden niet altijd loont, zagen wij wel op de heenweg. Op de A12 had iemand zijn duracell-autootje total-loss gereden.
In Zoetermeer aangekomen trakteerde Marion ons tweetjes op een heuse reuze loempia en een bak Chinese bami, jammie!! Alleen daar al om is het leuk om voor Marion een stukje te sturen……. (Nee hoor lieverd, vond het reuze gezellig vandaag!).

23:15 uur Vandaag weer een ervaring rijker geworden en dat is dat ik nimmer in Essen wil wonen. Vermoedelijk hebben ze daar in WW2 flink huisgehouden en bestaat de architectuur daardoor uit stokoude, blinden architecten, wat een troosteloze zooi daar, bah…. Verder was de reis in het luxe autootje van Marion helemaal geen onaangename tour, zo hoorde ik eindelijk ook eens wat het Transgender-koor allemaal uitspookt. Voor nu ben ik blij dat het bedje opgemaakt is en ik daar nu een snoekduik in ga nemen. Morgen verteld Saskia maar hoe de Netflix serie is afgelopen want mijn ogen stonden vanavond grotendeels op standje: ‘dicht’, “welterusten”.


Dinsdag 15 januari 2019

21:15 uur He he, eindelijk ging het hartvriendinnetje van Daniël eens een keertje met ons mee lunchen, in plaats van andersom. Al vanaf de eerste school week na de zomervakantie gaat Daniël bijna dagelijks bij ‘Dyana” lunchen en hoe wij ook aan het jeugdige stel en haar ouders trokken, er was geen spelt tussen te krijgen, maar vandaag was het eindelijk zo ver, zij ging met ons mee. Nu konden wij de twee tortelduifjes ook nog eens verblijden met overheerlijke poffertjes!! (Net gescoord bij de voedselgroep). Maar helaas, Dyana mocht van haar moeder alleen maar een gezonde boterham tussen de middag en ondanks onze inspanningen om haar om te praten, zij bleef bij de boterham. Gelukkig konden wij haar wel verrassen met ‘hagelslag’. Nadat wij dit op haar boterham hadden gedaan was zij hier zo verschrikkelijk blij mee. Zij had dat ooit wel eens bij haar oma gegeten!! Volgende keer smeer ik pindakaas op haar boterham, kijken of er dan weer zo’n reactie komt. Die twee hebben trouwens ontzettend leuk gespeeld samen en onderweg terug naar school had ik de grootste moeite om ze een beetje in gareel te houden te al die buurvrouwen die hun kind met de auto brengen. Auto brengen? Jawel hoor, wat zal het hemelsbreed zijn? Ik denk toch zeker wel 300 meter!!

Daarna ben ik wat gaan bloggen, één daarvan is inmiddels gepubliceerd en de volgende staat inmiddels klaar. Verder bracht ik nog een bezoek aan een homo en niet veel later appte mijn hetero contact bij het AD mij, gelukkig kon het haar doorverbinden met een homo van de hetero en was mijn rol als trans bemiddelaar weer compleet.

Na Jensen – Wilders kreeg Netflix nog heel even de ruimte, toen schoot ik wakker en was het inmiddels twaalf uur geweest. Nog even snel iedereen een goede nacht wensen en dan de koffer in “welterusten”.

WARATJE

“Vlees moet op rantsoen”

Uit de Telegraaf: “Vlees moet op rantsoen“. Ja hoor, dat kan er ook nog wel bij, hoe gek wil je het maken!? Meer ging er eigenlijk niet door mij heen. Het zat er natuurlijk wel aan te komen want deze geluiden hoorde je al een tijdje en de milieu beweging heeft nu ook een stok achter de deur om iedereen aan het biologische voer te krijgen. Nog even en dan krijgt onze parkiet nog meer vrijheden dan wij! Of gezellig met de parkiet uit eten, we krijgen straks immers hetzelfde voorgeschoteld. Oh nee, huisdieren zijn volgens dezelfde hobbyisten net zulke vervuilers. Nu daar ook al over voorzichtig over geroerd word zal dit binnen enkele jaren vast ook een voldongen feit zijn. Iedere dierenvriend mag straks zijn of haar huisdier bij de plaatselijk vuilverbranding inleveren. Wat gaan ze straks eigenlijk doen met mensen die meer vervuilen dan de ander?


Woensdag 16 januari 2019

Is het verstandig om over iets te gaan bloggen waar je op voorhand al weet dat daar (veel) kritiek op gaat komen. Over de politiek iets schrijven, op wat voor manier dan ook, je word sowieso de oren gewassen en als je niet uitkijkt wacht je hetzelfde lot als Robert Francois. Daar komt bij dat mijn vooropleiding niet correspondeert met de wijze waarop dialogen momenteel worden gevoerd in columns en reguliere talkshows, waarin het mondsnoeren en niet uit laten praten toch wel de boventoon voert. (Mits je 100% deugkots uitkraamt). Deugkots? Ja, van die klepels die je linea recta naar de kolenmijnen van hun vrienden uit Siberië verbannen als je niet terstond drie windmolens uit Saudi-Arabië in je achtertuin zet. En erger nog, die figuren die je direct al de mond snoeren als iemand gebroken-wit is, of als in mijn geval: “niet genoegen doorbakken”.
(Nu heb ik eigenlijk nog niets gezegd en toch puilen er al oogjes uit en komt er rook uit sommige gehoororganen!).

20:45 uur Ama had een goeie tip: ‘wandelen’. Dat helpt tegen een heleboel dingen en daar heeft zij volkomen gelijk in!! Alleen helpt dan niet mee dat de zenuwpijn dat minder leuk vindt en meestal direct gaat protesteren. Daarnaast is naar buiten kijken al niet bevorderlijk voor enige motivatie dit te gaan doen, wat een pokkenweer. Als het noodzakelijk is om er op uit te gaan laat ik mij echt niet tegenhouden, ben best wel een slecht weer mens, maar om nu gezellig en doelloos een beetje te gaan wandelen, nee.
Vandaag was het wel weer een zo’n dag waarop ik met mijn ziel onder de arm rond liep (deels ook buiten 🙂 ). De planning liep weer eens helemaal in de soep en op een gegeven moment ben ik maar op de bank geploft. Met Ama was het zeker gezellig en vandaag had zij een pasta met zalm bereid, dat was smullen. Justin gaf nog door dat hij iets later zou aanschuiven, tot op heden hebben wij hem nog niet gezien. Het is echt problematisch aan het worden en het is zo frustrerend dat je aan handen en voeten bent gebonden als je kind de 18 is gepasseerd. Je mag je werkelijk met niets bemoeien en alle deuren blijven dicht. Verder snap ik er niets van dat hij maar credit blijft krijgen terwijl hij nergens meer aan deelneemt. Niet naar zijn verplichte stage of school en toch maar centjes blijven ontvangen van DUO. Ik kan er met mijn pet niet bij………..

23:30 uur Na het lezen van een schaamteloos blog is het echt tijd om mijn bed ik te duiken en schaamteloos diep in slaap te vallen. Ik denk niet dat er een schaamteloze droom boven komt drijven want het schaamteloze gevoel heeft mij nog niet bereikt en kan er dan ook nog niet schaamteloos over schrijven. Een prachtig blog van Sandra!! Laten er nog veel schaamteloze momenten komen, maar wacht even totdat ik lekker lang heb geslapen, “welterusten”


Donderdag 17 januari 2019

Als het zulk weer is als nu, wanneer het met bakken naar beneden komt, dan verlaat ik het huis toch altijd met een extra knuffel en kus aan een van mijn dierbaren die veilig achter de geraniums blijft zitten. ‘Ga nooit heen zonder te groeten’, want je weet immers niet of je elkaar nog in levende lijve terugziet.
‘Sterk overdreven!’ Nou echt niet!! Wie eens de moeite zou nemen om de taferelen rond de school van Daniël en Sebastiaan vast te leggen, zal op zeker financieel gesponsord gaan worden door Joetoep of de oplage van het registrerende dagblad zien verdubbelen. Wat een ongelooflijke gevaarlijke soep van, door condens, geblindeerde auto’s, allerlei fietsen, bakfietsen, scooters en leveranciers, waartussen zich wandelende voetgangers bewegen die hun kind naar school proberen te brengen. Tot twee keer toe moest ik Daniël tegen mij aandrukken om er voor te zorgen dat hij niet geraakt zou worden door een auto, bestuurd door een moeder die toch echt met spoed maar Basic-Fit moest. (Althans, die het in mijn ogen toch echt wel waard was). De plaatselijke boswachter? Oh, die zie je zeker wel eens pols-hoogte nemen dan wel een verbaliserende vinger opsteken, toch zeker ieder schrikkeljaar wel één keer.

En dan nu maar hopen dat wij zo meteen worden uitgeloot voor de voedselgroep. Uit voorzorg ben ik mij al aan het voorbereiden: 1 x iso-jas (overgehouden uit de dienstplicht -1981-), 1 x wax-jas (recent verworven bij de kledingbank -2018-), 1 paar maan-schoenen (denk Lidl -2014-) en 1 x regen-broek (onbekend, wel zwart, dus na -2000-). Die maan-schoenen doe ik niet tegen de koude, want zo koud is het niet, maar ze blijven zo lekker droog en dat de voetjes warm blijven is alleen maar mooi meegenomen.
(En even later bleken wij helaas niet uitgeloot…..).

23:55 uur Woest was hij, boos was ik. Tot aan de voordeur hield ik zijn pols vast, soms stevig en soms wat losser. Zo liepen wij samen naar huis, als je het lopen kon noemen want van vrijwillig meekomen was geen sprake. Zoals ik al reeds eerder vertelde luncht Daniël heel vaak bij een klasgenootje en wuift mij al weg als hij mij op het schoolplein ziet staan, maar dit keer moest hij mee, mee voor de oogarts. Hij wist dat wel, maar was dit zogenaamd even vergeten. Na dikke tranen nam hij ineens de rit, foetsie, weg, zo achter de moeder en het meisje aan. De weg naar onze voordeur was daardoor niet echt gezellig te noemen en eenmaal binnen ging hij stampvoetend naar boven en smeet zijn kamerdeur achter hem dicht. Het leek mij wijs om hem maar niet te vragen wat hij op zijn boterham wilde.
Na een kleine 15 minuten: ‘Rianne, mag ik drinken maken zoet?’ Niet veel later hadden wij dikke pret in de wachtkamer van de oogarts en deed hij keurig aan alle onderzoekjes mee. Wat was ik trots op hem dat zijn ene slechte oogje iets verbeterd was, puur en alleen omdat hij nu zijn billetje met enige regelmaat op zijn neus zet en niet ergens verstopt. Daniël word al bijna een jaartje ouder en dat merk je in alles, ook de conflicten met zijn broer worden minder, de hele avond waren zij gezellig samen in hun kamer, weer een mijlpaal!! “Welterusten”


Zaterdag 19 januari 2019

Foto ter illustratie

Wij hebben het gisteren zo verschrikkelijk leuk gehad en zo iets unieks meegemaakt! Aan het einde van de middag werden wij door vrienden opgehaald voor een gezellig avondje bij hun thuis, inclusief een heerlijke maaltijd. Wat zij mij echter nooit hadden verklapt, was dat zij, eigenhandig, een Finse Kota in hun achtertuin hadden gebouwd. En zij hebben echt geen joekel van een achtertuin hoor, als je dat misschien denkt, maar wel een die gelegen is aan een smal slootje van nog geen 3 meter breed, het slootje dan. En achter in die tuin, verscholen achter dichte begroeiing en half hangend over het slootje, bevindt zich nu een heuse Finse Kota!!
Na het eten doken wij gezamenlijk de reeds voorverwarmde Kota in, ging de grill/haard aan en dronken wij een kopje koffie. Je waant je dan echt in een hele warme knusse andere wereld, ver weg van het drukke westerse leven. In één woord: WAUW!! (En als bouw-vrouwtje keek ik mijn ogen uit, want hoe onze vrienden dit hadden ontworpen en zelfstandig helemaal hebben gemaakt is zo prachtig gedaan!!). Maar Google eens op Finse Kota zou ik zeggen en zie met eigen ogen eens hoe leuk dit is. Dat is weer een andere koek dan zo’n standaard blokhutje in je tuin.

En na al die ontspanning, rust en ongekende Finse eenheid met de natuur, moesten wij helaas huiswaarts keren. Alwaar wij in alle rust verder konden genieten van onze voorliefde voor Scandinavische series. Dat dachten wij tenminste, het werd helaas anders, want niet veel later dropen de eerste vriendinnen van Sophie binnen en nam Justin een schare aan vrienden uit de krochten van Zoetermeer mee. Weg rust, weg serene gevoel met alles wat maar naar Ikea rook. Daarom zit ik er nu maar een beetje wezenloos achter de computer bij, het enige wat mij nog enigszins laat voelen wat ik gisteren heb ervaren zijn de Noorse sokken aan mijn voeten en de walmen die van de Elanden-poep-thee komen. Puur voor de aroma trouwens, het drinken daarvan durf ik niet aan.


Zondag 20 januari 2019

Een MRA beugel

Zonder het echt door te hebben is het gevoel in de huid op mijn voorhoofd redelijk goed terug gekomen, aan het terugkomen. Want hoewel ik al eerder merkte dat bij het epileren van de wenkbrauwen pijnsensatie duidelijk weer aanwezig was, legde ik deze link naar jeuk niet. Ik heb nu eenmaal redelijk veel last van de ‘lijmrand’ van het haarwerk. Na een hele stevige ‘tape’, waarvoor ik uiteindelijk echt allergisch werd, stapte ik over op een anti-allergene soort. Omdat die dagelijks vervangen moest worden en daardoor ook de huid wat lucht kreeg, was de bijbehorende jeuk ook minder. Na de operatie aan het voorhoofd had ik daar maanden helemaal geen last vast, ik voelde daar immers niets. Nu kan ik niet eens zeggen hoe lang de jeuk al terug is, zeker al velen weken en automatisch het gevoel dus ook. Nogal logisch!! (Nu alleen mijn tanden nog, al hoewel het ietsje minder gevoelig lijkt te zijn kan dit net zo goed komen door de gewenning).
Over tanden gesproken, er is weer wat in gang gezet. Vrijdag viel er een verwijzing op de deurmat om weer een kritisch naar de MRA te laten kijken. Dit maal door een ander instituut, het ‘Silent Centrum’. Nou, ben benieuwd.

17:30 uur Wat ik de laatste uurtjes heb gedaan? Nou, zegt sparen en Jumbo jullie iets? De afgelopen dagen kwamen er ineens allemaal stickervelletjes op tafel en vanmiddag een kookboek. Rianne, wil jij ze even netjes inplakken? Hebben jullie die oude plakboeken nog? Voetbal, dino’s enz. enz. Voorlopig zie ik het nog niet gebeuren dat ik bij de kassa sta en ze doorgeef aan smekende kinderhandjes of fanatieke oma’s en opa’s. Daniël is pas 4, dus nog vele jaren plakken te gaan……… hellup!! En nu, hup de keuken in. Vandaag worden het rund saucijzen, bloemkool (met sausje) en gekruide aardappelschijfjes.

23:00 uur We gaan vooruit, steeds een klein beetje eerder naar bed :-). Na een rustig avond voor de buis, met als voorgerecht de laatste aflevering van ‘Beck’ en als hoofdact ‘The Punischer’, gaan zo dadelijk de laatste lichtjes uit en werp ik nog een blik bij de ronkende kindertjes. Die trouwens heel leuk samen hebben gespeeld, dat gaat ook steeds beter. Dit keer heb ik weinig stof om over te dromen en hoop dat de vieze smaakjes uit de MRA zijn verdwenen. Daar gaan namelijk nogal veel bacteriën inzitten en als dat ding dezelfde geur afgeeft als de visafslag, dan is het echt tijd om hem in een badje allesreiniger te gooien. Alleen dat smaakt ook weer niet zo lekker. Dus dromen nee, slapen ja! “Welterusten”.

Beautyweken

WARATJE

“Aan rapper Boef”

Uit ‘briefje van Jan’: “Aan rapper Boef (2)“. Op de vrouw af: “Ophangen die gast!!”. Alleen kan ik zulke dingen niet zeggen aan tafel, als de kinderen erbij zijn, want dan word ik opgehangen. Figuurlijk dan wel, de oudste twee kunnen geen verkeerd woord over onze Algerijnse held horen. Voor hun is ‘boef’ zowat een afgod……… Ben ik nou echt zo’n ouderwetse afgestompte muts geworden? Schijnbaar wel. Mijn ouders vonden ‘mijn held’ ook maar niets en nog steeds schiet ik in de vlekken als iemand maar iets verkeerds durft te zeggen over ‘mijn Mick’. Tevergeefs kaart ik nog aan dat het mij niet om de “muziek” en de teksten van het boefje gaat, maar om zijn hele ‘zijn’ en gedrag. Kansloos!! (Ook al vind ik zijn muziek bagger).

Los van dit alles begrijp ik echt niet dat zo’n randfiguur nog podium krijgt ook. Het staat nagenoeg vast dat hij die vergrijpen heeft gedaan en daar uitermate trots op is. Draag dan ook je verantwoordelijkheid, wees daar ook een held in. En dan geven sommige omroepen hem dus podium, dus geld, om die verkeersboetes te vereffenen. Tja, als je in de schijnwerpers staat wordt je ook eerder ergens tussenuit gepikt. En zeg nou zelf, hoe hij met ome agent omgaat vraagt ook om reactie, die laten je echt niet met rust als zij de kans krijgen. Vooralsnog schaam ik mij de ogen uit de kop dat mijn bloedeigen kids het doden van een huisdier, het bedreigen en het in gevaar brengen van mensen bagatelliseren.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

Een gedachte over “WEEK 03 – 2019

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.