WEEK 01 – 2019

GELUKKIG NIEUWJAAR


Dinsdag 01 januari 2019

00:00 uur Allereerst wens ik jullie een heel mooi en gezond nieuwjaar toe. Mogen wensen vervuld worden, lichamelijke en geestelijke pijnlijkheden opgelost worden, liefdes versterken en saamhorigheid omarmd worden. Het is tijd om vooruit te kijken, met opgeheven hoofd de toekomst tegemoet te gaan en de duisternis achter ons te laten. Ik gun een ieder het welverdiende licht.

Het is nu nul-zes-nog-wat. Wat? “Nul-zes-nog-wat! Dat krijg je nu met dochters die ‘wel’ de heenreis goed hebben geregeld, maar niet de terugreis. Dus daar ging vadertje Rianne om 05:45 richting ‘Siverdome’ om dochterlief op te halen…….. op het scootertje. Wat moet je anders doen op nieuwjaarsochtend? Het is dus nu nul-zes-nog-wat, bijna nul-vijf-nul-nul en muisstil in huis, iedereen ligt te slapen en ik zit achter een toetsenbord wezenloos te wezen. Oh en niet iedereen is thuis, van Justin ontbreekt nog ieder spoor. Het enige zorgelijke hieraan is dat zijn telefoon uit schijnt te staan, want dochterlief had eerst haar broer opgebeld voordat zij ons op de hoogte bracht over haar niet-goed-geregelde-terugreis.

Een van de kleintjes
Sale juli 2019

Maar ons begin van de nieuwe jaar is gezellig en knus geweest. Sowieso waren wij alleen met de kleintjes en zijn wij, na het proosten en nieuwjaarswensen, naar buiten gegaan om te kijken naar het vuurwerk. Dat kon overigens zonder enig gevaar voor eigen leven omdat er in ons stukje van de staat nagenoeg geen sterveling te bekennen was. Stil was het niet, maar als ik zeg dat er hooguit 10 omgevingsgenoten dichtbij genoeg kwamen om een hand te schudden, overdrijf ik niet. Het siervuurwerk had dit jaar echt de overhand en was overweldigend mooi. Af en toe hoorde je wel hele zware donderslagen (zo heette dat toch vroeger) en van dichtbij waren het de knalletjes van rotjes die Sebastiaan had gekregen. En dat waren overigens de oude vertrouwde “astronauten” van vroeger. Gelukkig waren dat de enige vannacht met een kort lontje, maar net lang genoeg om Sebastiaan heelhuids in bed te krijgen.

En daar zit je dan, klaarwakker te wezen en er is werkelijk geen ene moer te doen. Na wat digitale kranten te hebben gelezen en Twitter even snel doorgelopen te hebben, zakt de moed al weer langzaam in je schoenen. Dan zie je weer dat kerst en nieuwjaarsgedachten toch echt niet meer zijn dan een spreuk op een tegeltje, meer waarden hebben zij niet. Het geziek en gezeik gaat gewoon weer verder alsof er niets anders meer in het leven bestaat. Soms lijkt het mij helemaal niet zo gek om net zo als zo velen hier in de wijk te leven. Ook in een gouden cocoon en alleen buiten te komen om de labrador in het lokale groen te laten poepen. Zonnepanelen op het dak, kindertjes op het gymnasium en net doen of ons leven één groot groen en cultureel feestje is.

10:45 uur Nou heb ik toch nog heel even mijn oogjes kunnen dichtdoen. Nadat ook Justin rond een uurtje of nul-zeven-dertig thuiskwam ging alsnog de vermoeidheid opspelen. Waarschijnlijk ook door de geruststelling dat de laatste sterveling ook heelhuids binnen was. Over een paar uurtjes gaan wij wéér naar Scheveningen toe, niet om verlaat de nieuwjaarsduik te doen of om de naweeën van de vonken-ramp te bekijken, maar om Ama gelukkig nieuwjaar te wensen en zelfgemaakte ragout te eten. Als de planning blijft zoals die nu is, dan reizen Saskia, Sophie en ik alleen terug. Het is tenslotte vakantie en Ama gaat met de jongsten naar het Museon.

23:45 uur Het is een latertje geworden. Niet dat wij net pas thuis zijn gekomen, maar het was na negenen dat wij pas op het thuishonk arriveerden en zin hadden in een klein stukje Netflix. Ik ben voldaan van een leuke gezellige dag en zelfs nog niet moe. Niet dat er veel op de agenda staat, maar ik wil nog wel het e.e.a. deze week afgehandeld hebben dus ook al zijn er geen vroege vogels in huis, toch maar op tijd uit het bedje vallen. Zo moet er echt een bezoekje aan de huisarts gebracht worden. Het is nu al de zoveelste ernstige ontsteking op mijn lichaam die maar niet verdwijnt. Ze lijken een beetje op die van afgelopen jaar, die verschrikkelijk grote op mijn rug en er toen uitgesneden moest worden, alleen iets minder groot. Zorgelijk is wel dat deze niet vanzelf meer verdwijnen en, zachtjes uitgedrukt, niet bepaald fris zijn. Daarnaast verschijnt er ook een soort van uitbraak van op psoriasis gelijkende plekken. Misschien dat dit er aan bijdraagt dat ik mij al weken zo onbehaaglijk en zwak voel, wie zal het zeggen. En ach, misschien maak ik mij wel bezorgd om niets en doet een stootkuurtje wonderen. Voorlopig kan ik er nog een nachtje over slapen. Dus ook in dit nieuwe jaar sluit de dag wederom met een welgemeend ‘welterusten’.


Woensdag 02 januari 2019

23:45 uur Op de valreep: ‘voedselgroep, kledingbank, bank, C&A, Hema, Vietnamese loempia, koken, kippenlevertjes en bingewatchen’. Dat was de dag in vogelvlucht. Of C&A geslaagd was? Zou het eerlijk gezegd nog niet weten, de gekochte BH ligt nog op bed, nog niet gepast wel te verstaan! Misschien doe ik dat zo dadelijk nog wel even. De loempia smaakte goed en de levertjes waren ook niet onaardig. Het viel eigenlijk reuze mee, want die lekkernij had ik zeker al 23 jaar niet meer gegeten en het bakken van die dingen bleek nog niet helemaal in mijn vingers te zitten. Het bingewatchen was geweldig en zonder verstoringen konden wij 5 afleveringen kijken. (En dan nog afvragen waarom ik soms rugpijn heb…).
Ik heb een afspraak kunnen maken met de huisarts, die wil eerst de plekken zien en de ontstekingen beoordelen. Er zal dus nog niet gesneden worden, jammer hoor, ben inmidddels wel een beetje verslaafd aan het worden van snijden in gezond vlees (grapje). In ieder geval heb ik voor volgende week dinsdag een spoedafspraak kunnen maken, het lijkt de politie wel. Welterusten.


Donderdag 03 januari 2019

Gelukkig had ik mij mentaal en geestelijk voorbereid op de klap die komen ging, want na reeds enige dagen van gebruik, voelde ik al aan mij theewater dat het niks ging worden. Na een test periode van meer dan één maand en het dagelijks uitlezen van de apparatuur was het geen verrassing dat een “Night-Balance” (link) bij mij niet ging werken. Hier baal ik dus best van, er zit niets anders op dan met die beugel tegen de ‘ernstige’ apneu te slapen.

Hou je wel de glasplaat heel !!

Na dit slechte nieuws viel er even later gelukkig een pakketje op de deurmat, mijn nieuwe aanwinst van Marktplaats. Deze keer het startpakketje van de ‘bouwplaats’ serie. Gescoord voor de lieve som van €3,-.
Weet je wat het is, ik wil best wel veel en zo langzaamaan is het kwartje echt wel gevallen dat veel gewoon niet haalbaar is. Althans voorlopig niet! Dus focus ik mij nu nog maar op één ding, in plaats van vijf (of meer). Zo hebben Sebastiaan en ik ontdekt dat je met LEGO ook prachtige diorama’s kunt maken en laten wij daar nu allebei fan van zijn. Zo is het plan gerezen om een ‘bouwplaats diorama’ te maken, maar dan wel eentje waar hij samen met zijn broertje mee kan spelen. Mochten jullie nog ergens wat LEGO hebben liggen en er toch niets mee doen, wij zullen er heel blij mee zijn.

Aansluitend aan het ziekenhuisbezoek reden wij nog even langs de dichtstbijzijnde ‘Appie’. Er waren nog een paar kleine ingrediënten nodig om een lekker bordje spaghetti te kunnen serveren. hiervoor hadden wij al de nodige dingetjes uit de vriezer gehaald, maar werden door een telefoontje van Ama toch een beetje van ons stuk gebracht. Het zat namelijk zo; ‘Ama bleek gisteren al met de jongens spaghetti te hebben gegeten’. Natuurlijk had zij ‘ja’ gezegd toen ik vroeg of zij wilde blijven eten, maar het voelde niet helemaal goed.
Eigenlijk stonden wij al in de rij bij de kassa, inclusief het mandje met benodigdheden voor het avondeten, toen ik een geweldig idee kreeg. Toen ik het aan Saskia voorstelde rende zij gauw naar de afdeling met oosterse korrels en zodoende kon ik met alleen een pakje gele rijst een verrukkelijke ‘paella’ serveren. Iedereen blij!! (In de vriezer lag ook nog een baal gamba’s en een zak met andere glibbers uit de Middellandse- en de Noordzee). Verder behoefd het geen verdere uitleg over de maaltijd van morgen.

Ik ga toch nog even terug naar het gesprek van vanmiddag bij de “Night-Balance-meneer”. Toen wij, de bewuste man, ik en Saskia de perikelen rondom dit apparaat besproken kwam ook het snurkgedrag ter sprake. Ik vertelde de beste man dat ik een keer zo hard snurkte dat Sophie (onze dochter) zei: ‘Pap, ik werd vannacht wakker van jouw gesnurk!’ De man zijn wenkbrauwen schoten omhoog en een hele diepe frons verscheen op zijn voorhoofd. ‘Verstond ik dit nu goed’, dacht hij….. ‘Mag ik u wat persoonlijks vragen’, vroeg hij. Natuurlijk vond ik dat goed en voelde de bui al hangen toen ik zijn gezicht zag vertrekken. ‘Hoe wilt u het liefst aangesproken worden?’ Puntje bij het paaltje: deze beste man had zich keurig aan het protocol gehouden, voor hem was ik niets anders dan een mevrouw, maar nu bleek hij op het verkeerde been te zijn gezet doordat ik mijzelf ‘papa’ had genoemd. Ach, het leverde een leuk en open gesprek op en dit keer moet ik zelf de stoute schoenen aantrekken, begon er immers zelf mee.

21:45 uur Nu iedereen weer thuis is en de rust alleen nog maar te vinden is tussen ‘gehoorkappen’ wordt het tijd om af te winden en het hoofd leeg te maken voor de broodnodige nachtrust. Zonder vibrator onder mijn borsten, zonder geknal in mijn hoofd maar wel zwijmelen over gestapelde blokjes die een diorama gaan worden. Dat is nu wel iets waar je rustig over kan dromen, die het dromen waard is. “Welterusten”.

WARATJE.

“Mega explosie midden in woonwijk”.


Als er een is die in de pubertijd (en jaren daarna) domme dingen heeft gedaan met vuurwerk en menig robbertje heeft gevochten voor de kerstbomenjacht, dan is ondergetekende het wel. Nog steeds vind ik vuurwerk fascinerend, al zou ik hooguit nog geld spenderen aan vuurpijlen of zoiets. Maar zoiets wat er in het filmpje word vertoond doet mij achter de oren krabbelen, gaat dit niet veel te ver? Ja, dit gaat veel te ver en heeft alle grenzen bereikt en overschreden.
Verder zal ik maar niet te veel zeggen over de ramp die Scheveningen bespaard is gebleven. En dat allemaal omdat er een groepje mannen strijden om de grootste!! Laat ik nu toevallig een ervaringsdeskundige kennen, zij zegt dat Scheveningers juist een ‘kleintje’ hebben :-).
Link naar het artikel in De Telegraaf


Vrijdag 04 januari 2019

Is dat bij jullie ook zo, dat er bar weinig nieuwjaarswensen worden uitgesproken? Als je zelf niets zegt dat komen er over het algemeen geen: ‘nog de beste wensen’ over de lippen van de ander.

Die Daniël! Die heeft de afgelopen dagen weer twee nieuwe woordjes geleerd en die wil ik toch even delen. Als eerste het woord ‘Ollie-bol’ en als tweede ‘Tam-poes’. Het eerste woord spreekt hij heel lief uit en wekt vertedering op, het tweede woord geeft meer een associatie naar een ander ding dan een tompoes.

17:00 uur Nadat Saskia en Marijke vertrokken naar ‘Lookhill’ voor een fikse strandwandeling, hield ik mij aan de afspraak met de jongens. Op de laatste vakantiedag zouden zij getrakteerd worden op een € knaller, een frietje voor slechts één Euro. + De nodige sausjes kwam dat uit op €,3-, vooruit dan maar weer. Eerlijk gezegd at Daniël altijd de helft op en kon ik mij tegoed doen aan de rest, al hoewel hij een flink portie kreeg, ging het bakje deze keer schoon leeg. (De volgende keer geef ik hem wel eerst twee bruinen boterhammen met pindakaas).
Na nog even samen de Jumbo te zijn ingerend voor wat gehakt, was het thuis tijd om een verse pastasaus in elkaar te draaien. Dat is toch wel het lekkerst voor Spaghetti. Dat wilde ik eigenlijk gisteren al klaar maken, maar door de komst van Ama aan de dis werd dit op de valreep wat anders. Wat minder slim van mij was, was dat ik het gehakt niet had aangebraden, dus die kon vandaag aan de palingen in onze sloot worden gevoerd.
Inmiddels heb ik uit de whatsapp berichten begrepen dat zowel Justin als Sophie niet mee-eten, blijft er des te meer over voor de gast van vanavond.

23:00 uur Het is niet slim om je druk te maken, toch? Dat is slecht voor je hart! En ik schreef en nota bene afgelopen maandag nog over, over die ingesneeuwde bakfiets types. In plaats van een leuke wens uit te spreken was het eerste wat er uit die met biologische tandpasta gepoetste mond kwam niets anders dan grachtengordel braaksel. Of de harde muziek een voortvloeisel was van de door hun zoon bezorgde overlast? Nu was dit niet tegen mij, want ik zat op het toilet, maar omdat ons ‘schijthuis’ aan de voordeur grenst hoorde ik ieder woord. Terwijl de vrouw des huizes mijn eega de beleefde doch van binnen kokende buur netjes en beleefd te woord stond, was mijn enige antwoord: ‘wij hebben geen last gehad’. Waarna ik mij weer verdiepte in het voorkomen van klevende spaghettidraden.

Wat was nu het geval: vlak voor het eten ging ik samen met Daniël even uitbundig dansen en had de muziek een tandje hoger gezet. Oke, best een flink tandje, maar nog niet zo erg dat vliegtuigen last kregen van turbulentie, maar rond 17:00 uur, nog 15 minuutjes?? Maar om dan met zo’n glad gestreken soja smoel te beweren dat ik uit wraak de muziek hard zou zetten! Goed, ik had door de serene stilte kunnen weten dat het modelgezinnetje weer compleet was en gedwee aan de rauwe spinazie en uit een moestuin ontvreemde aardappel zat).
Kijk, zij zijn een model gezin (zonder labrador) en de zoontjes genieten goed onderwijs en zijn met waarden en normen opgevoed. Zo goed zelfs dat je gerust op vakantie kunt gaan zonder een van de boys. Wat zij niet meekrijgen is dat zodra zij de deur achter zich dichttrekken, zoonlief alle registers van het feestvieren opentrekt. Hordes jongeren die al hossend door het huis trekken en massaal alle vegetatie in de omgeving voorzien van geestverruimende wolken nederwiet. Uiteraard worden er dan diverse geluidsboxen gekoppeld, zodat ons glaswerk minimaal 20 uur per dag trilt. Ach, wij zijn ook jong geweest en hebben er tot op heden nog niets van gezegd, ga zo’n jonge knul, eindelijk los van dat tirannieke juk, niet verraden.

En dat lucht weer eens ontzettend op, bedankt voor het lezen van deze zware kost. Het is wat, weinig tot geen wensen, nieuwe woordjes geleerd en van de friet zo in de pasta gedoken. En als afsluiter nog was elitair geneuzel terwijl wij niet eens aan een gracht wonen maar aan een doodgewone boeren sloot. “Welterusten”.

Sale juli 2019

WARATJE

“Groene haast Rob Jetten zet kwaad bloed”

Ik heb wel een voorstel hoor: ‘gewoon alles van tafel vegen en opnieuw beginnen’. En dan gaan wij het met z’n allen doen zoals met het scheiden van afval. Beetje bij beetje verandering(en) doorvoeren en de innovatie een tandje harder laten draaien, zodat het milieu er uiteindelijk alleen maar beter op word.
Uiteraard heb ik wel mijn zegje over het huidige beleid: ‘Ik vind het meer dan slecht en absoluut niet uitvoerbaar’. Daarnaast is het gewoon een van de domste en belachelijkste plannen ooit!

Neem nou die elektrische auto. Waarom zo pushen terwijl die markt al groeiende is en er uiteindelijk toch wel op een andere brandstof word overgegaan. Ik kan mij echt niet voorstellen dat binnen tien jaar iedereen rondrijd in een Duracell auto. Zo vraag ik mij af of wij dan nog wel op vakantie mogen, een caravan kan je simpelweg met een elektrische auto niet trekken en met de huidige actieradius kom je net de grens over, hoe zit het dan bijvoorbeeld met al die campings en vakantieparken. Leuk als je het op de een of andere manier toch lukt om je bestemming Istrië te bereiken, maar je geloofd toch zelf niet dat je aldaar aangekomen op je mega-camping, je massaal aan de stekker kan!! En dichter bij huis, bijvoorbeeld naar een festival of evenement, waar je vaak bent aangewezen tot een of ander groot veld waar je je auto mag parkeren. Je kunt dan niet aan de stekker, dus terugkomen ho maar.

Zoals ik dit stukje relaas begon, gewoon van tafel vegen, om te beginnen met die Rob(ot) Jetten en consorten
.
Link naar het artikel in de Telegraaf.


Zaterdag 05 januari 2019

Foto ter illustratie

17:00 uur Jeetje, even de kerstversiering opruimen! Het is bijna vijf uur en kan eindelijk even een stukje schrijven. Het enige waarvoor ik vandaag naar buiten stapte was een tripje naar de vuilcontainers. Als je zo aan het opruimen bent zie je steeds meer wat aangepakt kan worden en uiteindelijk lijkt de woonkamer zowat leeg. Ineens is het zo kaal, maar wel heerlijk overzichtelijk!!


Zondag 06 januari 2019

Is de dag van gisteren niet eens met een welterusten afgesloten? Schande! Het was ook echt wel een noemenswaardige dag, die zaterdag van gisteren, not….
Wordt vandaag dan wel zo’n geweldige dag? Er kan nog veel gebeuren vandaag, het is nog geen 12:00 uur. Maar ik zie het alleen niet gebeuren, als je hier in het Zoetermeerse naar buiten kijkt dan ziet het er niet uitnodigend uit. En binnenshuis? Ach, Daniël is meestal wel een vrolijke stuiterbal die overal wel iets leuks in ziet, zelf om nu de weide wereld in te trekken. Sebastiaan is op de leeftijd gekomen dat een spelcomputer of I-Pad meer vreugde geeft dan een Nerf-gun of een hengel. (Gisteren moest ik zover gaan met sancties tegen die twee eerste levensbehoeften, anders zou er nog niets aan zijn huiswerk zijn gedaan en het vuurwerkafval er nog steeds hebben gelegen). Sophie en Justin kijken nog naar de binnenkant van hun ogen. Sophie is twee jaar ouder dan Justin en dat verschil zie je wel. Als Sophie 1 dag per week gaat stappen, heeft zij er 6 nodig om bij te komen, bij Justin is het juist andersom :-).

Nu zat mij wel iets dwars, dwars over een nieuw stukje Nederlands gal en een gehoord item waar mijn nekharen recht overeind gingen staan. Omdat ik dit niet wilde laten ondersneeuwen in een stukje tekst onderaan in een dagboek stukje op een Zondagmorgen, heb ik alvast een deel van het morgen te verschijnen WEEK 02 geschreven. Dan krijgt het iets meer aandacht……
Verder kwam ik nog een oud “openstaand”, niet openbaar gepubliceerd blog tegen. Deze is ‘nu’ openbaar gemaakt. “Utrechtse nonnen”.

En het was weer een enerverende zondag, naast nikt te hebben gedaan, hebben wij ook bar weinig beleefd. Het grootste avontuur vandaag waren wel twee ritjes naar twee verschillende afval-verzamelpunten. De één nog voller als de ander. Na twee dagen vrij ligt héél Zoetermeer plat! Het is inmiddels veel te laat geworden en er zit niets anders op dan na twaalven pas in bed te duiken. Mens, ik ben zo moe dat ik geeneens meer weet wat ik nu eigenlijk type en toch moet er netjes worden afgesloten. Ik haat het namelijk om als ik uit mijn bed van gelijk oude zooi te moeten opruimen. Het is zo heerlijk om in een opgeruimde woonkamer de dag te starten. En die start komt morgenochtend al best aan de vroege kant, het gewone leven gaat weer beginnen, godzijdank! Dus deze vermakelijke fijne week, met nog 30 minuten te gaan, sluit ik af met: “Welterusten”,

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

Advertenties

7 gedachtes over “WEEK 01 – 2019

    • Dank je wel lieverd, voor jou hetzelfde!! (Jammer dat je niet kon genieten van de oliebollen en alleen maar het beslag hebt zien rijzen 🙂 ). We geen er een mooi jaar van maken…….

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.