Gedoofde blikken

Toen 3 jaar geleden de Real-Live-Fase begon, was het doel mij duidelijk en besefte mij redelijk goed waar ik mee bezig was. Hoe snel en hoe bijzonder de reis ging, er waren obstakels die overwonnen moesten worden, die gebagatelliseerd werden en te makkelijk werden weggewoven. Een van die weggewoven en gebagatelliseerde obstakels was de mannelijke uitstraling, mijn gezicht wel te verstaan.

Je bent je er goed van bewust dat je een mannelijk verleden hebt, maar in het begin van de transitie is dat niet boeiend. Dat komt later pas, als de tijd daar is, de tijd dat het ‘echte’ leven als vrouw begint. (Dat begint pas als er berusting is en de euforie, de ontdekking van jezelf en de scherpe randjes van je transitie achter je liggen). En die tijd komt er, de tijd dat je vrouw bent, niet mag zijn, nee bent! En dan kan herkenning naar je mannelijke verleden wel eens een kwelling worden in plaats van een vervelend issue. Voor mij werd het meer dan een kwelling, het werd een regelrechte nachtmerrie.

24 Uur per dag jezelf te moeten bewijzen, met een rechte rug lopen alsof het jou niet deerde, doen alsof het erbij hoorde en vooral bovennatuurlijk trots blijven. Nu zal ik de laatste zijn die gaat zeggen vies te zijn van aandacht, maar dan wel graag de aandacht die ik zelf opzoek en niet die ik er onbewust heb bijgeroepen, heb bijgekregen. Het dagelijkse ge-meneer, de verbaasde blikken, de bespottende blikken, de blikken vol walging en zelfs die van haat, hoe sterk ik ook dacht te zijn, het vrat aan mij. Zelfs zo erg dat er momenten bij waren dat ik mijzelf met heel veel moeite in bedwang kon houden, alsof ik terug was in Libanon, er een constante dreiging was. Het werd voor mij een ‘jij of ik’. 24 Uur per dag alle vezels in opperste paraatheid, achter iedere steen of rots kon wel eens……

Daarom is de juiste keus gemaakt om voor aangezichtschirurgie te gaan en niet anders.

Ik was er al zo op bedacht, zo gespannen alert op dat moment van onmacht en woede dat ik niet eens doorhad dat het aan het verdwijnen verminderen was, dat de vervrouwelijking van mijn aangezicht haar vruchten aan het afwerpen is. Ik had niet eens meer door dat die door mij zo vervloekte blikken zo sterk zijn afgenomen dat ik er gisteren juist mijn best voor moest doen om die blikken te krijgen. Het lukte niet, het lukte ons niet. Het lukte Saskia en mij niet om tijdens de reis in de RandstadRail, de trein, de metro, in de stations en op de perrons ook maar één blik te bespeuren. Wellicht is dit wel het dogma waar wel meer transseksuelen last van hebben: ‘ik ben echt niet veranderd hoor!’

Zomer 2019 - Zomer Vieren

(Dat ‘jij of ik’, die boom of rots, dat past niet bij een vrouw, dat is een onbehaaglijk gevoel dat bij niemand past. Ik dacht dat dit door of bij de transitie ook wel zou verdwijnen, mispoes dus, dus werk aan de winkel).

‘Deze website is gearchiveerd door de KB, nationale bibliotheek’
Advertenties

2 gedachtes over “Gedoofde blikken

  1. Walgend blikken en soms haat? Ik kan daar niet bij met de pet. Iemand die zijn best doet om uit te stralen wat hij of zij is, te pesten? Schaam je mens die zo’n gebrekkig inzicht heeft!
    Laat iedereen in zijn of haar waarde. Kan je dat niet? Kijk dan zelf ook even in een spiegel, niemand is perfect!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.