Advertenties

Retrospectief 04

Wellicht was vroeger de “AZIVO Apotheek” in ‘s-Gravenhage heel erg vooruitstrevend. Zover ik mij kan herinneren waren zij destijds de enige in mijn omgeving die op bestelling aan huis bezorgden. Her en der in de wijken hingen “receptenbussen”, waarin je je recept kon deponeren en het gewenste medicijn dan nog diezelfde namiddag / avond keurig aan huis werd bezorgd.

Turquoise = “Krantenwijk
Geel = Apotheek bezorgdienst

In de zomermaanden kon je een leuk centje bijverdienen in de nabijgelegen ‘glazen stad“, waarin de functie van tomatenplukker het meest vervuld werd. Zoals gezegd zat daar echter geen continuïteit in, dus om voldoende stap- vakantiecentjes bij elkaar te rapen liep menigeen ook een krantenwijk. Zo reden mijn maatje en ik iedere ochtend, voor dag en dauw, naar een uitdeelpunt en bezorgden de lezers van de dagbladen “Het Vaderland” en het “Algemeen Dagblad” trouw hun gewenste leesvoer. (Destijds werd er veel meer in “Het Vaderland” gesnuffeld dan in het “AD”). Het was toen niet ongewoon om aan het einde van de week een werkbrief te ontvangen, een briefje waarmee je op zaterdag je wedde kon ophalen. Voor ons, mijn jeugdvriend en ik, was het niet anders dan zaterdagochtend, direct na het stappen en zo kachel en verrot als wat, de krantenwijk te lopen en aansluitend richting de Haagse binnenstad te rijden. Aldaar kregen wij bij inlevering van het begeerde briefje een enveloppe met ongeveer een kleine vijfentwintig gulden aan vergoeding. Een klein deel van deze zuurverdiende centjes ging dan gelijk op aan een broodje bal in de Boekhorststraat. 

Volgens mij was ik een jaar of zeventien toen mij te oren kwam dat er plekjes vrijkwamen om bezorger voor de AZIVO Apotheek te worden. Dit was even andere koek, maar het gebeurde niet anders dan hoe nu de bekende pizzakoerier het doet. Ook met een grote (rieten) mand achterop, weliswaar niet op een scooter maar op een brommer, het bezorgen was gelijk. 
Aan het einde van de middag reden wij (moi met mijn grootste maatje) naar de rand van centrum Den Haag, om daar in de centrale apotheek de klaargezetten medicijnen te rangschikken in de grote rieten mand. Naast flessen met vloeistoffen waren het voornamelijk pillendoosjes en tubes. Deze deden wij in van die handige zakje met snelhechter en een voorgestanst gaatje zorgde ervoor dat de zakjes aan een touwtje konden worden geregen. Zodoende hoefde je niet te zoeken naar de uit te geven medicijnen en wist je ook de af te leggen route. (Wat inhield dat je heel goed de weg moest weten in jouw wijken). 
En als alles netjes in de mand was opgeborgen was het tijd voor een patatje bij Harry, elke dag weer! Leo, want zo heette de eigenaar, die zijn eerste patatzaakje tezamen met zijn broer runde in de ‘Boterstraat‘ (wat niet meer is dan een piepklein steegje aan de Grote Markt), verkaste later naar een vaste kraam aan de “Grote Marktstraat”, niet ver van waar nu het standbeeld van Haagse Harry staat. Niet verwarren die twee, want ‘onze’ Harry’s Patat was niet dezelfde Harry als die plat sprekende Haagse cartoonheld. Maar ‘onze’ Harry Leo maakte zijn patat van verse aardappelen en die smaakten goddelijk. Helaas kreeg hij ruzie met de vrienden van de belastingdienst en werd het voor hem niet leuker, dag Harry Leo!

Maar nu weer even terug naar het bezorgen van de kranten en de medicatie. Zag je de lezers van de ochtendkranten meestal enkel en alleen in zeer ontstemde toestand, want te laat komen of een natte krant door die gleuf duwen werd altijd beloond met boze woorden. Dan was het met de ontvangers van de medicijnen wel anders, die mensen respecteerden jouw inzet enorm en bij de meeste bezorgingen kreeg je wel iets toegestopt. Ik lieg niet als ik zeg dat de fooien meer opleverden dan het hele maandsalaris. Is dat eigenlijk nu nog zo? Dat je het beste kunt bezorgen in de arme- en middenstandswijken?  Domweg omdat die mensen guller zijn!  Destijds was het een gegeven feit, hoe chic-er de wijk, hoe minder je aan fooi kreeg. Er ging een gerucht rond dat de bezorger in de  roze buurt zich een slag in de rondte verdiende aan fooien. De dames van plezier zouden zeer gul geweest zijn. Bij ons in de chique wijken zaten deze dames natuurlijk ook, alleen mocht niemand dit weten. Ik wist ook niet wie het waren hoor!!

Aan al die prachtige fooien kwam wel een einde, want vlak voor mijn burgerplicht om het land te dienen in den vreemden, werd de “medicijnknaak” ingevoerd. Wat inhield dat iedereen twee gulden vijftig moest afdragen voor de medicijnen. De fooien bereidheid daalde net zo snel als het vertrouwen in de politiek :-). Hedendaags zou dit allemaal niet meer kunnen, ze beroven bezorgers immers al voor de prijs van één pizza en laat staan dan je onderaan een portiek of flat een open mand met medicijnen kunt laten staan.

KerstKerst

Van dit nostalgisch alles is niet veel meer over. Althans in dit gezin. Vanaf de leeftijd dat studiefinanciering automatisch wordt bijgeschreven werden bijbaantjes afgeschreven. Een recent voorstel om eens de handen uit de mouwen te steken, bijvoorbeeld in de kassen, werd met rollende ogen beantwoord. En als je er moe van word, of te maken kunt krijgen met natuurelementen, verklaren zij je ter plekje voor gek.


MobileMobile
Advertenties

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: