Retrospectief 02


In de hoogtijdagen van de discotheken was de “Marathon” in Loosduinen wel een van de grootste en meest bezochte in de Haagse regio. Een discotheek die in de zomervakantie iedere dag open was!

In het paars, de locatie van de ‘Marathon’
Met Ben, Veteranendag 2018.

Voor menig leeftijdsgenoten uit mijn oude trouwe omgeving en ver daar buiten is de marathon een legende, een van de belangrijkste plekken uit hun tienerjaren. Niet verwonderlijk dat er in de deel 01 genoemde Facebook groepen ook een marathongroep zit. Als je daarin een kijkje neemt ervaar je al snel hoeveel mensen daar wel niet geweest zijn, die daar een tweede leven hadden. Dat zij er nog alles gedetailleerd over kunnen vertellen, zegt al genoeg. Zo is een bekende Hagenees een oud portier van de Marathon en gaat menig oud bezoeker trots met hem op de foto. Kijk, dat zou ik nou nooit doen, maar omdat het in juni al bekend was dat er in dit blog over werd geschreven, is er voor de zekerheid een foto gemaakt…. En hij is ook een Libanon veteraan, dat schepte toen al een band. 

Zou je na 36 jaar nog blind, letterlijk blind, je weg naar een bepaalde locatie kunnen vinden? Het zo zo maar kunnen, in mijn geval waarschijnlijk wel. Bij elkaar opgeteld liet ik in zeker 5 jaar geen seconden verloren gaan om de marathon te bezoeken en zeg nou zelf, hoe dichtbij woonde ik wel niet! (Zie de rode lijn). Hierdoor kon ik de weg wel met dichte ogen dromen, dicht van de drank, van verliefdheid, van een verdwaalde vuist, of van een bierglas. Jawel, een bierglas welke door onbekende krachten ineens in mijn oog zat. Dat ging trouwens niet opzettelijk, dat ging na 2 meter geheel vanzelf.

Stokvis, Beeldbank Haags Gemeentearchief.

De avonturen die ik daarbinnen en daarbuiten heb beleefd zijn niet te beschrijven, althans niet even in een blogje. De Marathon lag ook in een gebied dat om avontuur vroeg. Zo lag aan dezelfde weg de grootste camping van Europa, waardoor wij in de zomermaanden genoodzaakt waren om ‘vloeiend’ Duits te spreken; ‘immer gerade aus en ich liebe dich.’ Meer had je niet nodig, verder dan die twee zinnetjes ben ik dan ook niet gekomen. (Mijn ouders hadden de oorlog meegemaakt en daardoor was Duits destijds niet zo populair. Die eerste drie woordje had ik dus van hun geleerd, de laatste drie waren hoofdzakelijk voor biologieles belangrijk).

Die rode lijn op de satellietfoto geeft aan hoe mijn schoenen destijds naar de Marathon gingen. Ik (her)ken nog iedere stoeptegel en ieder grassprietje. Dat kan ook niet anders, als je hoofd er op de terugweg slechts zo’n 30 centimeter vandaan was. Hoe kom ik anders aan die versleten knieën en al dat eelt op mijn handen?

De Marathon lag ook op loopafstand van het strand en door die grote camping in de nabijheid veranderde menig strandtent ‘s-avonds in een soort van discotheek(je). In de zomermaanden gingen wij dan ook regelmatig ‘op en neer’. Niet alleen dat, het overkwam mij een keer dat slaap en bier sterker waren dan de roep naar een echt bed, dan is het raar wakker worden kan ik je vertellen. Wakker worden tussen de eerste badgasten, in een door een Duitser gegraven kuil. Maar doorgaans was het in de zomervakantie naar huis zwalken, even opfrissen en dan hup de kassen in. Tomaten plukken, het stappen moest ergens van betaald worden. (Pas veel later ontdekte ik waarom Hagenezen ons ‘westlanders’ noemde. Dat kwam hoofdzakelijk door het plukken, naast dat er een penetrante geur om je heen hing, gaf je ook nog eens licht als de black-lights aangingen.

Deze stond helaas niet in de Marathon

Nog even letterlijk teruggaan naar de Marathon kan helaas niet meer letterlijk, ondanks de protesten van velen, ging deze vrij recent tegen de vlakte. (Dit keer niet in vlammen). De lokale pers bracht nog een laatste bezoekje, zij maakten nog één laatste ‘rondje’. Dat ‘rondje’ Marathon, op zoek naar een date of wat dan ook, dat kan niet meer, maar dansen en sjansen met de mensen van toen, dat kan dankzij Ben Manuputty weer. Houd de reünies in de gaten. (Mijn herinneringen liggen bij de ‘rondjes’, mijn vrienden, de flipperkast, broodjes frikandel speciaal, broodjes pindasaus (van Frans), de camping en de kuilen). Trouwens, voordat ik het vergeet; de muziek, voordat de discobeat haar intreden deed, was stukken beter. Geef mij maar ‘Satisfaction‘ in plaats van ‘Grease‘. (Ik vraag het mij nog steeds af: ‘wie vond zij nu leuker, mij of John? Na anderhalf jaar verkering was ik er nog niet achter).


‘Deze website wordt binnenkort gearchiveerd door de KB, nationale bibliotheek’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.