Retrospectief 01


Het heeft vast met leeftijd te maken dat er zo veel leeftijdsgenoten terugblikken op het verleden en er veel Facebook groepen zijn die terugkijken naar die vervlogen tijd. Vanzelfsprekend kom je bij mij ook een paar van die clubjes tegen, onder andere “Geboren in Loosduinen en “Den Haag uit je jeugd”. Met de regelmaat van de klok gaat de muis-aanwijzer vanzelf naar zo’n groep van ‘vroeger’ en opent zich een wereld naar ‘toen’. Toen geluk nog heel gewoon was. Het vroeger, toen alles nog beter was…….. Dat is natuurlijk niet zo, want over een tig aantal jaren kijken onze kinderen er net zo tegenaan. Het zal vast wel te maken hebben dat de zorgen in je jeugd niet vergelijkbaar zijn met die van jaren later en vooral niet te vergeten, dat voor ons ‘oudjes’ de langste tijd er weer opzit. Een ieder zal daar een eigen draai aan geven, dat mag ook, feit blijft wel dat er een heleboel ‘oudjes’ met veel plezier en soms met een traantje, terugkijken naar de tijd van toen.

2018-11-13

 

De hierboven geplaatste satellietfoto geeft een deel aan van het (huidige) gebied aan waar ik ben opgegroeid. Wie meer wil zien van de prachtige omgeving zal hier moeten klikkenHoe mooi is dat kleine stukje Holland wel niet, daar waar een groot stuk van mijn geschiedenis ligt. Van mijn 4e tot en met mijn 20e levensjaar woonde ik daar, om precies te zijn: in het gele cirkeltje. Zou de foto vol met van die cirkels staan, dan kan er over elk van die cirkels wel een zelfstandig verhaal worden geschreven, zo vol zat mijn leven daar, zo vol was mijn leven. Ja, als het aan mij ligt, zit de foto snel vol met cirkels😃. En is het niet al zo dat er in menig blog word teruggegaan naar deze periode van mijn leven? Wellicht gaat dit weer een nieuwe reeks van verhalen worden, wie weet! (Dat er 01 achter retrospectief staat zegt al genoeg).

Om bij de satellietfoto te blijven: toen ik op mijn 4e in Loosduinen kwam wonen was onze portiekflat gelegen in een van de nieuwbouwwijken, wij waren zelfs een van de eerste bewoners in dit portiek. In die zestien jaren dat ik daar woonde is er vrijwel constant om ons heen gebouwd en werd het rustieke Loosduinen in rap tempo volledig opgeslokt door het stadse ‘s-Gravenhage. (Welke gek daar nou weer officieel Den Haag van moest maken?). Een van de grote ontwikkelingsgebieden lag toen binnen de getekende blauwe lijn, op steenworp afstand van ons nederige stulpje. Ik heb dit gebied zien veranderen van glastuinbouw naar weiland, van weiland naar bouwgrond en van bouwgrond in een nieuwbouwwijk van enorme omvang. Wat toen zo bijzonder was, was dat je in de directe omgeving dagelijks tussen verschrikkelijk nieuw en verschrikkelijk oud leefde*. Dat ging als puber aan je neus voorbij. (Nu zoek je daar naar). Heel eerlijk gezegd gaf ik destijds geen zier om die oude glastuinbouw en die rustieke laantjes met al even-oude knotwilgen. En wat te denken van al die nu gedempte waterwegen met haar al even fraaie hoge bruggetjes, bruggetjes waar ooit schuiten onderdoor voeren. Voor mij als puber was het vaak oude zooi uit vergane tijden. Een puber weet niet beter, de projectontwikkelaars, die wel beter moesten weten, hebben in hun driften veel moois over het hoofd gezien. De bouw van deze wijk bracht ons anders wel veel speelgrond, avontuur en vooral veel nieuwe vriendjes, of nog beter, veel vriendinnetjes…..

En dan kijk je in een verloren uurtje op Facebook, om de tijd te doden en de hang naar het verleden, op zoek naar oude herinneringen. Toen kwam er een foto van een stukje laan, een huisje en een oud hoog bruggetje op mijn netvlies. Dat bruggetje, jeetje dat bruggetje. Dat bruggetje waar ik ontelbare keren overheen ben gefietst, waar ik vanaf de reling heb gevist, waar ik mij tijdens het spelen van alle mogelijke spelletjes onder verstopte, maar waarop ik ook menig meisje hartstochtelijk heb gekust. (Wat moest je in die tijd als puber anders doen?).

De Geest
*Verschrikkelijk oud, verschrikkelijk nieuw

En wie goed kijkt, links van dat bruggetje, net boven de kassen uit, ziet daar de toppen van een rijtje boompjes. Maar een boompje was anders, anders omdat enkele van haar takken zo waren gegroeid dat ik er heel ontspannen, tussen het loof, op kon liggen. Ik bracht daar, in dat boompje, velen uren door, door als ik het niet meer zag zitten en het leven niet meer trok. Dat boompje………

En ondanks alles wat er omheen allemaal wel niet is veranderd, is platgewalst, het bruggetje, mijn bruggetje en het boompje, mijn boompje staan er nog steeds! Om precies te zijn: in het rode cirkeltje. En dat huisje? Dat huisje werd verlaten, stond leeg en maakte zich klaar om door een grondverzetmachine vernietigd te worden. Maar nog voordat machine’s kans kregen om hun driften op het huisje los te laten, was de plaatselijke jeugd hun al voor. De brandweer liet het in brand gestoken huisje ,’gecontroleerd’, tot aan de grond toe afbranden. Dat huisje is helaas verloren gegaan. Zij was afgeschreven in de plannen van ontwikkelaars en ging heen door baldadige tieners……

En daar, waar zij ooit moest wijken voor nieuwbouw, daar staat nog steeds niets!


eKBlogoA_neg300

 ‘Deze website wordt binnenkort gearchiveerd door de KB, nationale bibliotheek’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.