Zoals het klokje thuis tikt 2


Eigenlijk zou de titel “Oma’s & oude vrijsters” moeten zijn, of “alleen is maar alleen”, maar om de een of andere reden accepteerde ‘cookies’ dit niet.

1004004012542053

Ongeveer achtduizend vierhonderd en één dagen geleden liep ik mijn huidige eega tegen het lijf, of eerlijkheidshalve, liep zij mij straal voorbij en was zij mij wel opgevallen. Daarna duurde het nog vele maanden voordat wij één woord met elkaar wisselde en nog veel meer maanden later kwamen de eerste tekenen die leken op die van een relatie. En nog veel later zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar. Tussen dat ‘eerste’ woord en juli van afgelopen zomer zijn wij nog nooit langer dan een paar dagen van elkaar gescheiden geweest. Dat waren dan uitzonderlijke dagen, vakantiedagen bijvoorbeeld of als een van de twee quality time had met een familielid. En in die, snel even opgetelde, 23 jaren hebben wij elkaar slecht 3 keer letterlijk de tent uitgevochten! En hoeveel hoeveelste is 3 op achtduizend vierhonderd en één dagen? Juist, niet bijster veel en al helemaal niet als je het in minuten zou uitrekenen, want hoelang duurt het gemiddeld bij de meesten stellen als zij elkaar ‘figuurlijk’ de tent uitvechten? Toch ook maar seconden! Uitzonderingen daargelaten…..

Mijn laatste blog vond haar inspiratie door het ingaan van de “wintertijd” en eigenlijk deze ook, puur omdat ik nu *één uur langer onder de douche kon staan en tijd had om na te denken over het leven en dingen die zomaar in mij opkwamen. En tijdens een van die dwalingen gingen mij gedachten ineens naar de oma uit mijn jeugd, naar “oma vogeltjes”. (Ik kreeg op latere leeftijd nog een oma, de oma uit mijn biologische familie, vandaag dat ik het heb over een oma uit mijn jeugd). Mijn oma kreeg, net als zovelen kinderen een persoon aan iets ‘hangen’, de bijnaam “Vogeltjes’. Maar mijn oma had helemaal geen vogeltjes, nee, dat was de bij haar inwonende tante, die had vogeltjes en niet zo’n klein beetje ook! Minimaal een complete kamer was helemaal volgestouwd met volières en die op hun beurt weer vol zaten met kwetterend gevleugelde. Dus tante Riet moest eigenlijk tante vogeltjes heten en oma…., oeps, dat zou ik niet weten. Maar tante Riet woonde nu eenmaal bij oma in, vanaf haar geboorte tot aan haar dood. Tante Riet had volgens mij geen vriend, geen vijand, alleen haar vogeltjes. Tante Riet was eigenlijk alleen……….. (Zielig? Dat weet ik eigenlijk niet).

Wat ik nog wel weet is dat ik mij tante Riet alleen nog maar kan herinneren uit de periode dat ‘oma’ ook nog leefde, want bij het verplichtte rondje langs oma, kreeg je tante Riet er gratis bij. Tante Riet leefde na het overlijden van mijn oma nog vele jaren alleen verder, verder met haar vogeltjes. Dat heb ik dan uit overlevering, want ik bezocht als tiener, maar ook als jong volwassene, geen ooms of tantes. (Diegene die ik wel bezocht waren neven en nichten, dat dan weer wel).

En toen ik daar vandaag alle tijd van de wereld had om er bij stil te staan, terwijl ik mijn lokken waste en in de crèmespoeling deed, bekroop mij de keiharde waarheid. Tot op de dag van vandaag komen er geen mensen bij ons over de vloer die ons de titel “tante” ‘mogen’ geven. (‘Kunnen’ geven wellicht wel, maar dat is een ander verhaal). Met andere woorden, de kinderen van mijn broers en gezusters zien mij ook alleen maar als ik deze bezoek en niet andersom. Dat zal dan ook wel te maken hebben met het feit dat zij ook allang de leeftijd zijn gepasseerd om aan zo’n “verplicht” rondje deel te nemen.

Eerlijk is eerlijk, ik wil later niet zo’n tante zijn, zo’n tante Riet worden. Laat mij straks maar een oma “LEGO” zijn en vooral niet alleen. Die achtduizend vierhonderd en één dagen zijn sneller voorbij gegaan dan je denkt en het is op mijn leeftijd maar de vraag of je die ‘mag’ verdubbelen. Aan de andere kant mag ik mij ook gelukkig prijzen met een grote familie en een schare aan vrienden, welke beide haar banden weer aan het aantrekken zijn, want ook zij allen worden een dagje ouder en staan wellicht ook wel eens lang onder de douche……………. Maar voor nu tikt het klokje weer en zal het mij eerlijk gezegd een worst zijn voor hoelang. Ik geniet van hetgeen ik nu heb en niet van wat er morgen mogelijk niet meer is.


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.