Intimiteit 17

Het volgende blog is niet bedoeld om te choqueren, een blik in de slaapkamer te geven of enigszins een verwijzing naar erotisch getinte bedoelingen. Ik wil graag vooroordelen en bedreigingen wegnemen. Dit hele blog is opgezet om het leven van een trans-vrouw, geïnteresseerden en vooral zij die ook in deze situatie zitten of gaan belanden. Ik probeer zorgvuldig met emoties en gevoelens van ons en lezers om te gaan. WE LIJKEN WEL MENSEN.

Sale juli 2019

Het doet mij wel eens denken aan de tijd toen ik nog in dienst zat. Velen van ‘ons’ hadden een vast vriendinnetje, de ander een scharrel en de meesten enkelen hadden helemaal niets. Vooral die laatsten konden er zondagsavond en vaak ook de opvolgende maandag maar niet over ophouden hoeveel vrouwen zij hadden versiert en dan ook nog eens in geuren en kleuren vertellen hoe goed zij wel niet waren. Het was zo verschrikkelijk overtrokken dat je niet anders kon concluderen dan dat zij dermate gefrustreerd waren door niet met een vrouw, maar met zichzelf, aan hun trekken waren gekomen.
(Ik had destijds ook een vaste vriendin en zij werd later ook nog eens mijn (ex)vrouw. Voor mij dus geen sterke verhalen en ook geen must om andere spannende dingen uit te gaan halen. Destijds was ik al zo monogaam als een deur).

Wat mij nog kan heugen is die ongelooflijke haantjes-drang. Daar gingen werkelijk alle jonge mannen onder gebukt en het leek wel of het leven daar een beetje om draaide. En dat is eigenlijk op die leeftijd nog steeds zo, dat blijft zo. Dat ebt wel weg met de jaren, bij mij in ieder geval wel, maar de grootspraak bleef wel om mij heen sijpelen en dan vooral in de bouwwereld. Daar lijkt het ook wel een strijd om wie de grootste hamer heeft en hoe vaak deze voor buitenschoolse activiteiten word gebruikt. Destijds, toen ik ook nog zo’n haantje was, hoorde je de meisjes daar nooit openlijk over praten, in ieder geval nooit in het bijzijn van jongens dan. Dat is nu wel anders en dan niet alleen de meisjes, ook vrouwen lusten er wel pap van. Je kunt nu geen magazine of krant meer openslaan (m.u.v. het Reformatorisch Dagblad) of er staat wel iets van sex in en doorgaans gaat het dan over de seksualiteit van de vrouw. Op zich niks mis mee, maar ik kan er niets mee. Of meer gezegd: ‘ik weet niet wat ik er mee kan?’.

Daar ben ik dan weer heel open in, ik wist nog steeds niet wat ik er mee kon en welke gevoelens er nu bij hoorden. En dat bijna 2 jaar na mijn geslachtsaanpassende operatie!! En net als die spannende verhalen toen, hoor ik ze ook van andere transseksuelen. En die verhalen trek ik niet in twijfel, alleen zijn er bij waardoor ik direct weer terug moet denken aan mijn diensttijd en in de bouw, de tijd tussen de haantjes. En wellicht tegen een zeer been; maar hun gedrag (dat van de transseksueel) scheelt ook niet veel van een haantje in plaats van een hen. (Waarbij ik expliciet vermeld dat ik hiermee niet een eveneens Unifiller bedoel. Zij doet het juist wel vanuit het vrouwelijke, zij is gewoon zichzelf). Ik ben ik en zeker niet een ander, maar ben er wel geweest / zit er midden in, dus mag ik heel hard fronzen als mij toekomt dat er transseksuelen zijn die ‘de daad’ al doen voordat de laatste hechtingen zijn opgelost!

Sale juli 2019

Het zal wel, maar zelf kwam ik niet verder dan een dilateer-staaf en was er van enig verlangen, of zelfs maar een spoortje fantasie, geen sprake. En dat bleef tot een paar dagen geleden zo. Bijna 2 jaar na dato kan dit ‘eindelijk’ geschreven worden! Dat er enig verlangen om de hoek komt kijken en dan vooral op basis van fantasie. Ineens, zomaar uit het niets gingen mij gedachten ergens naar toe waar ik al heel lang niet meer was geweest. Ik kon het bestaan hiervan nog wel, de diensttijd laat immers diepe sporen na, maar het ervaren en het tot in je poriën voelen is een ander dingetje. En dat gebeurde er dus, mijn fantasieën namen een loopje met mij en het was een hele prettige ervaring. (Dit keer niet als haan in een ren met 72 kippen, maar in eentje waar de haan allang geleden de pan is ingegaan).

Nu ben ik heel benieuwd naar waar dit allemaal gaat leiden en hopelijk was het geen eenmalige terugblik? Mijn theewater zegt dat dit niet zo is en er spoedig een “Intimiteit 18” geschreven moet worden.


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.
Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.