WEEK 41 – 2018


Welkom dagboek


Maandag 08 oktober 2018

05:45 uur  Het zal niet veel schelen als ik zeg dat er bijna dagelijks wel een politiehelikopter boven Zoetermeer cirkelt. Verontrustend? Dat niet nee, want we wonen nu eenmaal in een Randstedelijk gebied waar de criminaliteit hoogtij viert en wij er zo’n beetje blind voor geworden zijn. We storen ons meer aan het geluid van de helikopter en de sirenes van de politiewagens dan aan het feit dat er op iedere straathoek word ingebroken dan wel de vele wietplantage’s in elke buurt. Laboratoria voor chemische drugs schieten als paddenstoelen uit de grond, maar wat kan ons dat schelen zolang wij er zelf maar geen last van hebben. Dus klagen wij naar hartenlust als we ’s nachts door een heli uit bed worden getrild en staan de meesten niet stil bij de vraag waarom dat ding eigenlijk rond cirkelt. Waarom ik zo vroeg al achter de pc zit? 3x Raden!
Zo kan ik nog wel even doorgaan over het afglijden van de maatschappij en de consequenties hiervan op langere termijn, maar het heeft geen enkele zin en het leid nergens naar, ja, naar een hartinfarct en daar ga ik niemand mee verblijden.

10:30 uur Sophie vroeg mij een half uurtje geleden of ik haar wilde ophalen. Geen enkel probleem, alleen had ik net mijn oude werkkloffie aangedaan om de tuin winter-klaar te gaan maken en dat was voor mij toch echt altijd een dingetje. Ik wilde mij nooit in die hoedanigheid publiekelijk tonen. Maar ach, op de scooter moest het toch wel kunnen. ‘Pap, wil je even stoppen bij de Jumbo, dan haal ik een lekker ontbijtje voor ons?!’ Uh,….. En zo nam Sophie mij mee de Jumbo in! Mijn haar haalde ik uit voorzorg maar uit haar staart en gooide het wild en los op de schouders. Zo te merken werkt de metamorfose van mijn gezicht heel goed, geen gekke blikken en opmerkingen. Daarna lekker gesmuld van het croissantje gesmolten brie met verse jus d Orange, dank je wel Sophie. 💋

19:00 uur In eerste instantie leek de middag een klein dramaatje te worden. Daniël zat er ineens helemaal doorheen en daardoor lukte het zelfs Sophie niet om hem uit zijn fit te halen. Ik nam maar het wijze besluit om hem thuis te houden en hem een rustig middagje met zijn zus te geven. Na een ietwat valse start heeft Justin ons ook tot bijna vier uur gezelschap gehouden en heb ik veel constructieve zaken met hem kunnen regelen. Tussen de bedrijven door was er voor mij nog een beetje ruimte voor de dingen waarvoor ik het apenpak had aangetrokken. De middag was gezellig, fijn en warm en zo stond ik dan ook aan het aanrecht na te genieten, dat terwijl de verse spaghettisaus stond te pruttelen. En dan is het nu tijd voor een kopje koffie en een mini koekje.

22:15 uur Als je niet beter zou weten dan lijkt het wel of ze bij de laatste operatie een extra “motortje” hebben bijgeplaatst. Nu is het niet eens zozeer een energie boost, maar meer een ‘zin in’ explosie. Het lood dat steeds maar in mijn schoenen zakte, voordat ik ze al aanhad, is in vele mate minder aanwezig. Hierdoor zijn de te nemen obstakels veel minder hoog geworden en kan ik weer doortrekken. Dat stukje extra aan kilometers maken. Natuurlijk houd ik er rekening mee dat het een van de bijwerkingen kan zijn van het niet meer gebruiken van de zware reuma medicatie en verwacht ik echt niet dat die ziekte nu voorgoed de deur is gewezen. Ik zie echt wel dat de bijbehorende psoriasis plekken langzaamaan terrein winnen…… Die boost zal ik ook niet verwarren met mijn psychische staat! Het is echt niet een “Jantje lacht, Jantje huilt” leven geworden. Een huilend en gepijnigd hart hoeft niet per definitie te betekenen dat je het hoofd moet laten hangen. Wel je koppie er bij blijven houden, dat dit niet altijd lukt mogen duidelijk zijn. Ik ben ook maar een mens! En er staan voorlopig nog maanden lang aan spannende dingen op de agenda. De meesten nou niet direct om naar uit te kijken, maar wel noodzakelijk om een hoger doel te bereiken. En hoe kan je een hoger doel bereiken? Juist, door dingen naar het positieve te buigen en vooral niet op te geven. En lukt het even echt niet, dan is dat geen doodzonde. Kijk nou naar vanmiddag, de complete planning liep door Daniels onrust in het honderd en in eerste instantie frustreerde het Sophie en mij mateloos, toch vonden wij elkaar weer terug. Het leverde ons een geweldige dag op.

Inmiddels ligt iedereen, m.u.v. Justin, in diepe slaap en als ik zo meteen mijn lippen op dit scherm druk, dan gaat voor mij het licht ook zo uit. De heerlijke rust, de herwonnen en teruggevonden boost zorgen vast voor een geweldige nachtrust. Welterusten 💋

Waratje:
Uit de Telegraaf : Ik zou er over ophouden schreef ik vanochtend nog….. 40.000 van de 300.000! Slaap maar lekker verder zou ik zeggen.

Dinsdag 09 oktober 2018

Gisteren had ik twee verschillende gesprekken, gesprekken die over twee en dezelfde personen gingen, waarbij hetzelfde “probleem” van twee totaal verschillende standpunten werden belicht. Hoe leerzaam is zoiets wel niet. Wij hebben sinds kort nieuwe overburen, niets raars aan. Maar in een straatje waar de gemiddelde bewoners er sinds heugenis wonen en de meesten reeds tegen de 50 lopen. of daar daar al vele jaren overheen zijn, is een nieuwe buur krijgen anders als in een flat. Onze nieuwe overburen zijn jonge mensen zonder kinderen en hebben zo te zien allebei een fulltime baan. Die zie je dus niet veel. Nu had ik een gisteren eerst een gesprek met een buurtje die zo zijn twijfels had, de nieuwe buren hebben wat andere omgangsnormen dan wij tot nu toe gewend zijn. Zij hadden zich nog niet voorgesteld, veegden de blaadjes niet van de stoep en meer van dat soort dingen.
Nu geraakte ik ‘s-avonds opnieuw in een gesprek over onze “nieuwe” overburen, maar ditmaal met een andere bewoonster uit ons straatje. Zij belichtte het weer uit een totaal andere hoek. Onze “nieuwe” buren zijn jong, komen vanuit een onpersoonlijke flat nu in een hecht straatje wonen en kennen hoogstwaarschijnlijk helemaal de omgangsnormen niet, die moeten zij nog leren. En van wie dan? Nou, eigenlijk van ons! Dus veeg ik straks alle bladeren bij hun in de voortuin en dan maak ik vanavond hoogstwaarschijnlijk vanzelf wel contact.

17:00 uur  Nog voordat er goed en wel bekend werd dat de overleden jongeman (18 jaar), die gisterochtend vroeg zwaargewond op de stoep van het LangeLand Ziekenhuis is gedumpt, werd er op sociaal media al gemeld dat het om de persoon ging die betrokken was bij de schietpartij in Delft. (Om diezelfde reden cirkelde er dus gisterochtend vroeg een heli boven ons buurtje). Het blijkt een jongen te zijn van Sophie’s school en zodoende ontving zij al vroeg de ins-and-outs. Ook blijkt de jongen vroeger op Justin zijn school te hebben gezeten. Nu zeg dat niets over de betreffende scholen, maar wel over de jonge leeftijden waarop jongeren al hele duisteren dingen doen.

En voor de rest liep alles op rolletjes, Sebastiaan is ziek thuisgebleven, Daniël heel enthousiast allebei de dagdelen op school doorgebracht, ik vond mijn oude en mooie werkkleding terug, Sophie maakt Basic-Fit onveilig en Justin heeft gesolliciteerd als taartenbakker. Wat wil je nog meer? Om maar met de deur in huis te vallen: de werkkleding van 2015 cq maatje minder bij een gewicht van 79,5 kg, de broek ging het helaas niet worden, ook niet als hetzelfde gewicht weer word bereikt. De broek gaat namelijk niet over mijn heupen heen! Jammer misschien van de mooie broek maar oh zo mooi voor mijn vrouwelijke heupen 😃. De trui, die in dezelfde tas in de blokhut stond, was deels ontleed voor een mini dekbed voor muizen. Maar nu moet ik wel wat eerder het “oud-groen” gaan passen want dat gaat anders met Veteranendag 2019 niet goed komen.

Morgenochtend staat er een bezoekje aan de tandarts gepland. Dat word de volgende stap naar een Kunstgebit. Ik ben zo benieuwd naar wat zij voor mij kunnen gaan betekenen, wordt het een Amerikaanse glimlach of een Russische wodka smile. We zullen wel zien, ik ben eigenlijk blij met alles, want alles zal een verbetering zijn.

22:45 uur En voor nu een welverdiend welterusten…………….


Woensdag 10 oktober 2018

Uurtje heen, half uurtje wachtkamer, 20 seconden in de stoel en weer een uurtje terug. Er bleek nog geen overleg te zijn geweest tussen kaakchirurg en de tandarts te zijn geweest. Maar goed, als dit alles is en het hierbij blijft vandaag dan ben ik het alweer vergeten. Aan de andere kant blijft het leuk om met de RandstadRail ‘s-Gravenhage te doorkruisen en op een plekje te belanden waar ik als kleine blaag nog cowboytje en indiaantje speelde. Toen ik net nog bij halte “Muurbloemweg” stond, grenzend aan landgoed “Meer & Bos“, dan zie ik dat de bomen waar ik in klom en de struikjes waarin ik mij verstopte er nog steeds groeien en bloeien. En wat fijn dat ik hier volgende week nog een keer van kan genieten!

img_0016Natuurlijk staan wij vandaag stil bij het overlijden van grootvader, de vader van Saskia. Het is alweer 4 jaar geleden dat hij overleed. Als gewezen ‘vlieger’ zijnde en een echte luchtvaart-man stond er op de rouwkaart een kleine afbeelding van een ‘klimmende’ Dakota. Laat die nu net gisteren bij ons zijn overgevlogen!

14:45 uur Broer Edwin loopt net de deur uit en wij genieten nog heerlijk na van de vis-traktatie. Hij nam ons mee naar het plaatselijke visboertje in de Dorpsstraat, waar de kids aan de kibbeling gingen, hun moeder aan een broodje makreel en samen met Edwin at ik een haring + een lekkerbek, jammie. (Daniël lustte trouwens géén vis, alleen maar kibbeling).
Bij ons vertrek stond er een politieauto in de winkelstraat geparkeerd en mocht Daniël even voorin zitten en op één van de knopje drukken, dat werden dus de zwaailichten!

Toen ik vanmiddag de kinderen uit school ging halen, nog voor ons vertrek naar de viswinkel, werd ik voor de deur aan gesproken door een ouder echtpaar en het gesprek ging als volgt:
‘mevrouw, weet u misschien waar Saskia woont?’ Natuurlijk wist ik dat en antwoordde; ‘dat weet ik, zij woont hier’ en wees op ons huis achter mij. ‘Oh, bent u dan de moeder van Saskia?’ Vroeg de oudere dame. ‘Nee hoor, ik ben haar vrouw’, zei ik nog in alle onschuld. ‘Dan is het niet dezelfde Saskia als die wij zoeken, want dat is een hele jonge vrouw!’……….
Goed, ik had een leuke dag en het bleef een leuke dag want eigenlijk zag ik de humor er wel van in.

23:30 uur De detective op tv heb ik maar met een half oog gezien, het andere sliep al en daarom gun ik ze nu allebei maar de broodnodige rust. Welterusten.


Donderdag 11 oktober 2018

De weken van overleg over het avondeten zijn langzaam weggeëbd, maar als het qua timing lukt is er best ruimte voor enige inbreng. Op een paar standaard maaltijden, zoals tosti’s, uitsmijters en pannenkoeken is het toch wel eten wat de pot schaft. Daarnaast vries ik bijna alle kliekjes is en als daar weer een fatsoenlijke hap van te maken is, dan krijgen zij dat voorgeschoteld. Maar toen vanochtend de bakjes en zakjes uit de vriezer kwamen moest ik toch echt even achter mijn oren krabbelen. Chili con carne, macaroni, zuurkool, rookworst, 4 vissticks, 3 pita broodjes en een restje geplukte kip. Nou kon ik dat bij elkaar gooien en het maskeren met bijvoorbeeld crème fraiche, maar dat ging het waarschijnlijk niet worden.

Maar wat schoot mij ineens te binnen?! We hebben een heleboel van die leuke kleine ovenpannetjes. Nadat alles was ontdooit, verdeelde ik de gerechten over al die pannetjes en die gingen 40 minuutjes regenereren. De rookworst ging in plakjes in een schaaltje, een extra jus in een bakje en de geplukte kip werd tezamen met veel knoflook en sambal geroerbakt tot een lekkere vulling voor de pita broodjes. En gesmuld dat zij hebben. En Daniël is vandaag met zijn verkeerde been uit bed gestapt. Het zou dus zomaar kunnen dat er straks een bobbel in het behang zit.

22:00 uur Nou nou, het word steeds vroeger hier dat iedereen op één oor ligt. Na het journaal bleef ik ongeïnteresseerd een beetje bij het gala van de ‘televisiering’ hangen, maar toen Patty ineens van wal stak was ik blij dat de afstandsbediening binnen handbereik lag. Hup uit, net zoals mijn kaarsje nu. Ook een welterusten voor straks, want morgen weer een drukke dag, de laatste voor het weekeind! 💋

Waratje:
Uit de Telegraaf : Een man procedeert tegen een vordering van slechts €2,-. Hoe zou het nu komen dat men de “toevoeging” voor mensen met een kleine beurs wil beëindigen?

Vrijdag 12 oktober 2018

Vreemd!? Het is op de kop af vijf weken geleden dat de operatie heeft plaatsgevonden en sinds de laatste dagen krijg ik ineens meer last. Zo zijn er meerder plekken die bij aanraking zeer doen, geen pijn, maar wel flink vervelend als je er op gaat liggen of slecht zachtjes stoot. Zo kan ik in bed mijn draai niet vinden om in slaap te vallen, dat lukt mij niet op mijn rug en ga een gevecht aan met het kussen om de wangen en jukbeenderen zo min mogelijk te belasten. De plekken in mijn mond, waar de hechtingen zitten, trekken. Dus heb ik een beetje een ‘trek-bek’. Het heeft er ook alle schijn van dat de zwellingen iets aan het toenemen zijn omdat mijn gezicht aan de onderkant wat ‘voller’ is geworden.

Daniël gaat straks voor het eerst een fun-overblijfje doen. Ben benieuwd hoe hij dit gaat ervaren want er komt nu geen rust momentje en dan word het wel een hele lange dag voor hem. Dus of het echt bij ‘fun’ blijft? Dat gaan wij aan het einde van de middag wel merken. Vanmiddag komt Ama gezellig op visite zoals het een beetje gemeengoed is geworden zal zij voor ons gaan koken. Dit word weer een klein feestje en als het aan de kinderen ligt weet ik wel wat wij vanavond krijgen voorgeschoteld, tonijnschotel!

20:00 uur ‘Wat eten wij vanavond?’ Vroeg Ama vanmiddag. Toen ik vervolgens om mij heen keek zag ik in de verste verte geen kinderen, niet één! Zou het echt zo zijn? Toen ik nogmaals om mij heen keek bleek het echt zo te zijn, zij vroeg het aan mij en ik greep gelijk mijn kans! Ama maakt het wel vaker en de kinderen vonden het ook heerlijk, dus deed ik het voor hun (.). Wij aten heerlijk rauwe rosbief met een lekker sausje, een gepofte aardappel met crème fraiche en een maïskolf met roomboter. Als klap op de vuurpijl kregen wij ook nog aardbeien met slagroom toe!!

En omdat mij dit met alle plezier uit handen werd genomen kon ik vandaag al met mijn opruimwoede verdergaan in het kantoor en in de blokhut. Alweer kon er veel de container in en vond ik in een verloren hoekje nog drie originele massief stalen koekenpannen, nog van die ouderwetse zonder anti-aanbaklaag. En als je echt lekker wil bakken, dan zijn dit ‘de’ pannen! Omdat ze nog gloednieuw waren ben ik vanavond begonnen met “aanbranden”, dit moet zeker wel een keertje of 5 en dan doe je er heel verstandig aan om alles open te zetten!

23:45 uur Zo, iedereen is aangebrand het bed in gegaan, met uitzondering van stap-godin Sophie en chill-king Justin, dus ga ik de jongsten zo maar eens achterna. Morgen mag Daniël naar het feestje waarvoor hij zelf een uitnodiging had ‘geregeld’😃. Ik ben zo benieuwd hoe hij dit gaat ervaren! Voor de rest van de dag zie ik wel wat er op mijn pad komt. Voor nu weer een welterusten. 💋


Zaterdag 13 oktober 2018

Goh, weer eens een heerlijk dagje geslapen en de ochtend gezellig keuvelend doorgebracht. Justin kreeg zijn nieuwe Google telefoon binnen en Daniël ging voor het eerst naar een verjaardagsfeestje. Dit werd in een overdekte ballenbak gegeven en hij heeft het verschrikkelijk naar zijn zin gehad. Alleen kon hij er geen genoeg van krijgen dus toen ik hem op ging halen rende hij in het grote speelparadijs weg. Dat achter hem aanlopen had ik al gauw gezien dus zocht een plekje aan een tafeltje en wachtte rustig af. Na een klein half uurtje gaf hij eindelijk toe, nog een klein beetje bozig liep hij met mij mee naar buiten, maar al snel verdween zijn bui en reden wij huiswaarts. Niet veel later stortte hij doodvermoeid in een diepe slaap. (De geur van pizza maakt hem zo dadelijk hopelijk wel wakker!).

Iemand stuurde mij een mailtje met daarin een videoclip over “Roze in Blauw”, je weet: wel de politievereniging die zich inzet voor de LHBTQIA. Ik zou zeggen; ‘kijk maar even en zie wie er heel even in beeld komen!’

(Mag je onder het voetballen wel bloggen? Nu wel denk ik zo als na de 60e minuut het spelniveau van onze trots in elkaar zakt en het 1e tegendoelpunt er aan zit te komen). Weet je, als je het nieuws op heel veel fronten volgt valt het op dat de verdraagzaamheid naar elkaar met de dag minder word en de afstand tussen mensen alsmaar groeit. Het moet niemand ontgaan dat je steeds minder je mening kunt ventileren en één woord genoeg is om door Jan en alleman verguist te worden. Zeg maar in het openbaar iets over Zwarte Piet of spreek per abuis een groep mensen aan met ‘dames en heren’, dan heb je de poppen aan het dansen. Debatteren? Discussie? Wat is dat? Binnen no time ordinair gescheld en steevast veroordeeld en gekruisigd tot racist of activist, iets daarnaast, daarvoor of er tussenin bestaat niet meer.

(Oh, het is inmiddels ineens 3-0!! Er moet nu toch echt iemand op gaan staan die ‘Oranje’ naar iets fout’s moet gaan trekken en daarop vol in de aanval gaat. Ten slot van rekening is het al bijna uitgesloten dat je trots bent op de Nederlandse vlag). Maar vandaag hakten wij Duitsland in de pan en geen spandoek of activist te zien die de Duitsers wezen op wat zij nog niet eens zo lang geleden hebben gedaan. Kijk, zo zijn Hollanders, zij kijken nuchter vooruit.

Tja, nuchter vooruit kijken en niet terugkijken op het verleden. Niet altijd even makkelijk en kort door de bocht uit mijn koker. Schreef ik vorige week niet iets over een poes? Ook niet erg nuchter en zeker niet binnen de grenzen die ik zelf koester. Dit was over de grens. Ik heb daar aan de andere kant geen spijt van want het waren emoties die niet ongegrond waren. Voor mij kwam weer het zoveelste bewijs dat er mensen zijn die alleen maar lezen willen wat zij ‘zoeken’ en ‘filteren’ en dan hypocriet gebruiken om te stigmatiseren. In deze trek ik zonder schroom de zwarte bokkenpruik op, doe ik grote ronde oorringen in en verf ik mijn lippen knalrood. Maar ik ben echt niet de echte ‘Zwarte Piet’. Wie schrijft, die blijft. 1-0 voor mij, oh nee, 3-0 voor Oranje, met trots gewonnen van Duitsland. Kunnen wij de strijd in Nederland niet beslechten met een voetbalwedstrijd tussen “Witte reus en Black velvet”?


Zondag 14 oktober 2018

Het gaat langzaamaan steeds beter met mannetje Daniël, zojuist kwam hij, om 08:30,  vrolijk uit zijn bedje. Hij slaapt echt steeds langer en is echt uitgerust. Dat hij gistermiddag in slaap gevallen was heeft hij mij en Sophie minder blij gemaakt. Hij was hierdoor de hele avond extra hyper en wij moesten hem met ouderwetse overredingskracht in slaap krijgen. Echt heel laat werd het niet voor hem, maar het kwam niet van hemzelf uit.

20:30 uur Wat een geweldig fijne dag was dit!! De ochtenduren verliepen kabbelend en hebben wij gezellig ons eigen dingetjes gedaan, maar wel in elkaars bijzijn. Zelf dook ik op een gegeven moment onder de douche voor een ‘lange’ cessie, dat betekend een goed onderhoudsbeurtje voor mijn haarwerk en het verwijderen van haar op ongewenste plekken. (Van teen tot nek). Daarna kwam moeders thuis van een logeerpartijtje met wellness, dus die was super uitgerust😃. dscn0727Hierna hebben wij een lange wandeling gemaakt en heeft Daniël zich uitgeleefd in de speeltuin bij de schapenweide. En voor dat ik het wist stond ik weer achter het aanrecht, drukdoende met de nieuwe pannen. Dat ging nog niet helemaal naar mijn zin, maar iedereen at zijn of haar bordje helemaal leeg!

img_0001-1Gisteren vond ik nog een oud “white-bord” van glas terug en vond daar een leuk plekje voor. En vandaag kreeg ik inspiratie om er wat leuks mee te doen. Inmiddels heb ik onderin ook wat kledingstukken getekend zodat Daniël iedere ochtend kan zien wat hij aan mag doen. Want door het mooie weer schijnt zijn biologische klok ook aardig door de war. Zo liep hij gisteren in een korte broek, t-shirt en met kaplaarzen aan. En toen het weer van de week niet zo lekker was, droeg hij een trui, lange broek en open schoentjes. Het is mij er één! (En zoals het er nu uitliet gaat hij steeds vroeger naar bed! En dat is nog eens een mijlpaal….

Ik sluit hier meteen de dag mee af, het is goed zo en deze fijne dag is er een om in de herinneringen vast te houden. Op naar de volgende gemoedelijke dag, of wellicht een keertje een top-week. Wie weet?! En dan nu tijd om een van de oortjes op het kussen neer te vlijen. Welke weet ik nog niet want pas als ik lig zegt lichaam en geest wat het beste aanvoelt. Welterusten!

Waratje:
Uit het Algemeen Dagblad: Veel van deze foto’s komen uit mijn jeugd, wat vliegt de tijd!
“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening                                                          MICROHELP Zoetermeer e.o.

Marija & Pascalle

2 gedachtes over “WEEK 41 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.