Hoera, het is een ……?


Als je de straat in rijd dan zie je al van mijlen ver waar je moet zijn, daar waar ballonnen aan de deur hangen, een “Hoera het is een …. ” slinger voor het raam hangt en niet ver daarboven zo’n achterlijke ooievaar die er doorheen schijnt te zijn gevlogen.

Genderneutraal-1170x1170

Nu hoor ik tot de ‘gelukkigen’ onder ons die nog na haar vijftigste in het grut zit en met zes kinderen aardig in de buurt komt van een ervaringsdeskundige, in de buurt komt als het om de kraamtijd en het naverwante kraambezoek gaat dan. Maar ik zweer het je: ‘of het nu bij jou is, of bij een ander, het is altijd hetzelfde!’

Over het verwekken zelf hoor je uiteraard niets, al is dat tegenwoordig ook al geen geheim meer, maar oh wee als de “Predictor” een positieve uitslag geeft, dan zijn de rapen gaar. Negen maanden lang gaat het nergens anders over en langzaamaan (ze hebben dat zelf niet eens door) bestaat de vriendenkring alleen nog maar uit zwangeren en zij die bezwangerd hebben. Terwijl de naaste familieleden het maar voor lief nemen, want die kunnen er helaas niet van wegrennen. En dan is het zover, de kleine is geboren en dan mogen wij komen kijken. Na het aanhoren van al het lief en leed, het eten van beschuit met muisjes moet het, in geuren en kleuren reeds vertelde, in beeldvorm nog een keer herhaald worden.
Tegen het aanbod van een ijverige “super 8” verwekker zeg ik sowieso steevast ‘nee’, dat rondje is niet aan mij besteed! Ik kijk thuis wel naar Netflix. Vervolgens krijg je dan een fotoboek in je handen gedrukt en naar mate de daadwerkelijke geboorte naderde sla ik, als ervaringsdeskundige, enkele pagina`s over, teneinde niet ongevraagd in de vagina’s te belanden. Wat is dat toch? Waarom doen mensen dat, waarom word met de regelmaat van de klok een vagina in barensstrijd schaamteloos op de foto gezet?

Als je de straat in rijd dan zie je al van mijlen ver waar je moet zijn, daar waar ballonnen aan de deur hangen, een “Hoera het is een …. ” slinger voor het raam hangt en niet ver daarboven zo’n LHBTQIAP vlag wappert.

De eerste periode is nog te behappen, de periode dat een transseksueel zichzelf ontdekt, maar als eenmaal het felbegeerde recept voor de hormonen in handen is, gaan alle remmen los. Maanden lang gaat het nergens anders over en langzaamaan (ze hebben dat zelf niet eens door) bestaat de vriendenkring alleen nog maar uit trans-gerelateerde en zij die daar belang-stelling bij/in hebben. De naaste familieleden (wat er nog van over is) nemen het maar voor lief, die kunnen niet wegrennen.

En dan is het zover, de “grote” operatie is uitgevoerd en dan mogen wij komen kijken. Na het aanhoren van al het lief en leed, het eten van beschuit met muisjes moet het, in geuren en kleuren reeds vertelde, in beeldvorm nog een keer herhaald worden. Vervolgens word er druk in de smartphone gescrolled en hoe dichterbij de haas uit de hoed kruipt (lees: het verband word verwijderd) kijk ik stoïcijns over de telefoon heen, in de hoop dat ik niet een pagina van de vagina te zien krijg! Niet alleen word de nieuwe aanwinst ongevraagd en schaamteloos onder je neus gehouden, nee, er zijn er zelfs die dit op sociaal media delen! Wat is dat toch? Waarom doen mensen dat, waarom word met de regelmaat van de klok een vagina schaamteloos op de foto gezet?

Nu moet ik ook de hand in eigen boezem steken en kan niet anders bekennen dan dat ik in beide zaken net zo erg was, maar mijn vagina tentoonstellen? Dat nooit!! Mits ik mij in een wellness bevind😉. En even voor de duidelijkheid, je weet maar nooit, ik was een verwekker en ben nooit in barensnood geweest.

Maar een ding hebben de evenementen echt gemeen; het leven met de nieuwe aanwinst gaat dan pas echt beginnen. Een kindje betekend een levenslange zorg en passie, de geboorte van jezelf betekent een nieuw leven. Pas dan, als alle nieuwigheid er af is en de rust terug keert, dan begint het pas!


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Een gedachte over “Hoera, het is een ……?

  1. Geweldig mooie vergelijking. De beschuit met muisjes heb ik inderdaad op mijn werk ook gedaan zodra ik mijn paspoort had…. Voor de rest zie ik het niet zo zitten met zo’n spandoek aan de gevel 😉

    En ja ik heb mij jaren geleden (toen ik het van mijzelf nog niet durfde toe te geven) me een keer bezondigd aan een kaart met “Hoera het is een…” voor een net geopereerde trans*

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.